nacieki z bazofilów
Nacieki z bazofilów to skupiska komórek bazofilowych w tkankach, które mogą występować w przebiegu różnych procesów patologicznych. Bazofile są granulocytami, które stanowią najmniejszą populację leukocytów we krwi obwodowej (0,5-1%) i charakteryzują się obecnością ziarnistości zasadochłonnych w cytoplazmie.
Nacieki bazofilowe mogą być obserwowane w schorzeniach hematologicznych, szczególnie w przewlekłej białaczce szpikowej, gdzie zwiększona liczba bazofilów we krwi obwodowej i szpiku kostnym jest istotnym kryterium diagnostycznym. Nacieki te występują również w mastocytozie, reakcjach alergicznych typu późnego oraz niektórych chorobach autoimmunologicznych.
Bazofile obecne w naciekach uwalniają mediatory zapalenia, w tym histaminę, heparynę, leukotrieny oraz cytokiny prozapalne, co przyczynia się do rozwoju reakcji zapalnej. Diagnostyka nacieków bazofilowych opiera się na badaniach histopatologicznych z wykorzystaniem specjalnych barwień (np. barwienie toluidyną), które umożliwiają identyfikację tych komórek w tkankach.
Leczenie nacieków bazofilowych zależy od choroby podstawowej i może obejmować terapię przeciwalergiczną, immunosupresyjną lub przeciwnowotworową w przypadku schorzeń hematoonkologicznych. Monitorowanie liczby bazofilów we krwi obwodowej jest istotnym elementem oceny skuteczności leczenia chorób przebiegających z naciekami bazofilowymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Diovan 160 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania skojarzenia walsartanu z hydrochlorotiazydem (produkt Co-Diovan) wykazały, że nerki są głównym narządem docelowym toksyczności, z nefropatią i naciekami z bazofilów w kanalikach nerkowych, a także wzrostem stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększoną diurezą i stężeniem elektrolitów w moczu. Efekty te obserwowano przy dawkach odpowiadających u szczurów 0,9-krotności maksymalnej dawki walsartanu (30 mg/kg mc./dobę) i 3,5-krotności dawki hydrochlorotiazydu (9 mg/kg mc./dobę), a u marmozet 0,3-krotności i 1,2-krotności odpowiednio. Wysokie dawki (np. 100 + 31 mg/kg/dobę u szczurów) powodowały obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych, a u marmozet dawki 30 + 9 mg/kg mc./dobę wywoływały uszkodzenia błony śluzowej żołądka oraz przerost tętniczek doprowadzających w nerkach. Mechanizm toksyczności wiąże się z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna, co nie powinno mieć znaczenia klinicznego przy stosowaniu terapeutycznych dawek u ludzi.
badanie przedkliniczne, błona śluzowa żołądka, działanie rakotwórcze, elektrolity w moczu, hematokryt, inhibitor ACE, klastogenność, mutagenność, nacieki z bazofilów, nefropatia, nerka, parametry czerwonokrwinkowe, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika i kreatyniny, teratogenność, tętniczki doprowadzające, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, walsartan z hydrochlorotiazydem, właściwości farmakologiczne