nieselektywne beta-adrenolityki
Nieselektywne beta-adrenolityki to klasa leków przeciwdziałających wpływowi katecholamin na receptory β1 oraz β2. W przeciwieństwie do selektywnych beta-adrenolityków, które działają głównie na receptory β1 w sercu, nieselektywne beta-adrenolityki blokują zarówno receptory β1 (odpowiedzialne za zwiększenie siły skurczu mięśnia sercowego i przyspieszenie rytmu serca), jak i receptory β2 (znajdujące się głównie w oskrzelach i naczyniach krwionośnych).
Do nieselektywnych beta-adrenolityków zaliczamy m.in. propranolol, nadolol, timolol, pindolol i sotalol. Leki te znajdują zastosowanie w terapii nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca, zaburzeń rytmu serca, a także w profilaktyce migreny czy leczeniu objawowym nadczynności tarczycy.
Ze względu na blokadę receptorów β2, nieselektywne beta-adrenolityki są przeciwwskazane u pacjentów z astmą oskrzelową i POChP, ponieważ mogą wywoływać skurcz oskrzeli. Dodatkowo należy zachować ostrożność przy ich stosowaniu u pacjentów z cukrzycą, gdyż mogą maskować objawy hipoglikemii oraz zaburzać metabolizm glukozy. Inne częste działania niepożądane obejmują zmęczenie, bradykardię, hipotensję oraz zaburzenia snu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Terlipresyna – Interakcje
Terlipresyna wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, szczególnie z lekami wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy i równowagę elektrolitową. Nieselektywne beta-adrenolityki nasilają jej działanie hipotensyjne w obrębie żyły wrotnej, co jest kluczowe u pacjentów z nadciśnieniem wrotnym. Leczenie terlipresyną może indukować bradykardię i zmniejszenie pojemności minutowej serca poprzez hamowanie odruchowej aktywności nerwu błędnego, co ulega nasileniu przy jednoczesnym stosowaniu leków takich jak propofol i sufentanyl, zwiększając ryzyko ciężkiej bradykardii. Ponadto, terlipresyna może wywołać komorowe zaburzenia rytmu, w tym torsade de pointes, zwłaszcza u pacjentów z wydłużonym odstępem QT, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia) lub stosujących leki wydłużające QT (np. chinidyna, amiodaron, erytromycyna). Warto podkreślić, że hipokaliemia i hipomagnezemia, często indukowane przez niektóre diuretyki, potęgują ryzyko groźnych arytmii.
amiodaron, beta-adrenolityki, bradykardia, chinidyna, ciężka bradykardia, ciśnienie tętnicze krwi, działanie hipotensyjne, działanie wazopresyjne, erytromycyna, hipokaliemia, hipomagnezemia, komorowe zaburzenia rytmu, krwawienie z żylaków przełyku, leki moczopędne, leki przeciwarytmiczne klasy Ia, leki przeciwarytmiczne klasy III, leki przeciwhistaminowe, marskość wątroby, monitorowanie EKG, nadciśnienie wrotne, nerw błędny, nieselektywne beta-adrenolityki, pojemność minutowa serca, prokainamid, propofol, równowaga elektrolitowa, sotalol, sufentanyl, torsade de pointes, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia równowagi elektrolitowej, żyła wrotna