proktektomia kroczowa
Proktektomia kroczowa to procedura chirurgiczna polegająca na usunięciu odbytnicy przez dostęp kroczowy. Jest to jedna z metod operacyjnych stosowanych w leczeniu choroby nowotworowej odbytnicy, zapalnych chorób jelit oraz w przypadkach ciężkich powikłań innych chorób odbytnicy.
Zabieg ten wykonuje się najczęściej u pacjentów z rakiem odbytnicy zlokalizowanym w dolnej części, szczególnie u osób w podeszłym wieku lub obciążonych chorobami współistniejącymi, które uniemożliwiają przeprowadzenie bardziej rozległych operacji. Procedura może być również stosowana w przypadkach nawrotowego raka odbytnicy po wcześniejszej radioterapii.
Technika operacyjna polega na wykonaniu cięcia w okolicy krocza, przez które chirurg uzyskuje dostęp do odbytnicy. Po jej usunięciu zazwyczaj formuje się stałą kolostomię brzuszną. Zaletą tego podejścia jest mniejsza inwazyjność w porównaniu do operacji brzuszno-kroczowych, co przekłada się na krótszy czas rekonwalescencji i mniejsze ryzyko powikłań pooperacyjnych.
Proktektomia kroczowa wiąże się jednak z ograniczeniami w zakresie radykalności onkologicznej, ponieważ nie umożliwia rozległego wycięcia węzłów chłonnych, co może wpływać na wyniki odległe leczenia. Z tego powodu coraz częściej zastępowana jest przez małoinwazyjne techniki laparoskopowe lub robotyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy – Etiologia i przyczyny
Zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy (SRUS) to rzadkie, łagodne schorzenie o złożonej i wieloczynnikowej etiologii, obejmującej przewlekłe zaparcia, nadmierne parcie podczas defekacji, wypadanie odbytnicy (wewnętrzne i zewnętrzne), nieskoordynowane skurcze mięśni dna miednicy, zwłaszcza mięśnia łonowo-odbytniczego, oraz miejscowy uraz błony śluzowej, np. w wyniku samodigitacji. Patogeneza opiera się na przewlekłym urazie błony śluzowej i niedokrwieniu, spowodowanym m.in. uciskiem przez zwieracz odbytu i wgłobieniem odbytnicy, co prowadzi do rozciągnięcia naczyń podśluzówkowych i owrzodzenia. U około 82% pacjentów obserwuje się dyssynergię defekacji, potwierdzoną nieprawidłowymi wynikami testu wydalania balonu (BET) i zaburzeniami relaksacji odbytu. Charakterystyczne cechy histopatologiczne to włóknienie mięśniowe blaszki właściwej, pogrubienie błony mięśniowej śluzówki oraz zniekształcenie krypt, co jest kluczowe w diagnostyce różnicowej z nowotworami i nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit.
anizm, badanie endoskopowe, błona śluzowa odbytnicy, dyssynergiczna defekacja, intussuscepcja, koagulacja plazmą argonową, mięsień łonowo-odbytniczy, mięśnie dna miednicy, nadwrażliwość odbytnicy, niedokrwienie, niedokrwienie tkanki, nieswoista choroba zapalna jelit, parcie podczas defekacji, procedura Delorme’a, proktektomia kroczowa, przewlekłe zaparcia, rektopeksja, skurcz mięśni dna miednicy, środek przeczyszczający, test wydalania balonu, wgłobienie odbytnicy, włóknienie mięśniowe, wypadanie błony śluzowej odbytnicy, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy, zwieracz odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy (ZSOO) to przewlekła, łagodna choroba odbytnicy, charakteryzująca się obecnością pojedynczych lub mnogich owrzodzeń, często związanych z przewlekłym zaparciem i nieprawidłową defekacją. Diagnostyka opiera się na objawach klinicznych, endoskopii oraz badaniu histopatologicznym, gdzie kluczowe są cechy takie jak włóknienie mięśniowe blaszki właściwej i dezorientacja włókien mięśniowych. Główne symptomy to krwawienie z odbytnicy, obfite wydzielanie śluzu, ból w okolicy miednicy, uczucie niepełnego wypróżnienia oraz rzadko wypadanie odbytnicy. Leczenie zachowawcze obejmuje modyfikację diety (zwiększenie błonnika, spożycie 1,5-2 litrów płynów dziennie), stosowanie środków zmiękczających stolec, terapię behawioralną (biofeedback) oraz leczenie miejscowe preparatami takimi jak sukralfat, salicylany, kortykosteroidy, sulfasalazyna i mesalazyna. W przypadkach opornych na leczenie lub z obecnością wypadania odbytnicy wskazane jest leczenie chirurgiczne, obejmujące m.in. rektopeksję, proktektomię kroczową czy procedurę Delorme’a.
analiza histopatologiczna, badanie endoskopowe, biofeedback, biopsja odbytnicy, blaszka właściwa, czopek glicerynowy, klej fibrynowy, kolostomia, kortykosteroidy, krwawienie z odbytnicy, mesalazyna, mięśnie dna miednicy, nieswoiste zapalenie jelit, nietrzymanie stolca, owrzodzenie odbytnicy, procedura Delorme’a, proktektomia kroczowa, przewlekłe zaparcie, rektopeksja, salicylany, sukralfat, sulfasalazyna, terapia behawioralna, wlewka doodbytnicza, włóknienie mięśniowe, wypadanie odbytnicy, zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy, zewnętrzny zwieracz odbytu