karbidopa i benserazyd
Karbidopa i benserazyd to inhibitory dekarboksylazy L-dopy, stosowane w leczeniu choroby Parkinsona. Działają poprzez zapobieganie obwodowej przemianie lewodopy do dopaminy, co zwiększa dostępność lewodopy w ośrodkowym układzie nerwowym i poprawia jej skuteczność terapeutyczną.
Oba związki są zawsze podawane w skojarzeniu z lewodopą. Karbidopa wchodzi w skład preparatów takich jak Sinemet czy Nakom, natomiast benserazyd jest składnikiem preparatu Madopar. Inhibitory te nie przechodzą przez barierę krew-mózg, dzięki czemu nie hamują dekarboksylacji lewodopy w mózgu.
Zastosowanie karbidopy lub benserarydu w połączeniu z lewodopą pozwala na znaczne zmniejszenie dawki lewodopy (nawet o 75%), a tym samym na ograniczenie działań niepożądanych związanych z jej obwodowym metabolizmem, takich jak nudności, wymioty czy zaburzenia rytmu serca. Preparaty te poprawiają również biodostępność lewodopy i wydłużają czas jej działania.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Lewodopa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania lewodopy, zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z inhibitorami dekarboksylazy (karbidopą lub benserazydem), nie wykazują istotnego zagrożenia dla człowieka pod względem farmakologicznego bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz działania rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej doustnej u szczurów LD50 mieściła się w zakresie 800-2260 mg/kg masy ciała, a u myszy dla połączenia lewodopy z karbidopą wynosiła 1930-3270 mg/kg mc. Toksyczność przewlekła u zwierząt obejmowała zmiany szkieletowe zależne od dawki u rosnących osobników oraz zmiany behawioralne (nadpobudliwość, ataksja). Testy mutagenności (m.in. test Amesa) były negatywne, a długoterminowe badania na szczurach (dawki do 100 mg/kg/dobę lewodopy + 10 mg/kg/dobę karbidopy przez 106 tygodni) nie wykazały zwiększonej częstości nowotworów.
ataksja, badanie mutagenności, centralny układ nerwowy, choroba Parkinsona, czas protrombinowy, dawka LD50, dawka śmiertelna, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, hepatotoksyczność, inhibitor dekarboksylazy, kancerogenność, karbidopa i benserazyd, stłuszczenie wątroby, szpik kostny, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność układowa, wada rozwojowa, wada rozwojowa trzewna, zaburzenie rozwoju układu kostnego, zachowanie rozrodcze, zgon wewnątrzmaciczny, zmiana szkieletowa, żywotność potomstwa