ostra dekompensacja cukrzycy
Ostra dekompensacja cukrzycy to nagłe pogorszenie kontroli glikemii, które może prowadzić do poważnych powikłań metabolicznych. Najczęściej występuje u pacjentów z cukrzycą typu 1 lub typu 2, gdy dochodzi do zaburzenia równowagi między podażą insuliny a zapotrzebowaniem organizmu.
Do głównych stanów ostrej dekompensacji cukrzycy zaliczamy: kwasicę ketonową (DKA), zespół hiperglikemiczno-hipermolalny (HHS) oraz kwasicę mleczanową. Czynniki wywołujące to najczęściej infekcje, niewłaściwe dawkowanie insuliny, choroby współistniejące, stres fizjologiczny czy nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych.
W obrazie klinicznym dominują: znaczna hiperglikemia (często >250 mg/dl w DKA, >600 mg/dl w HHS), odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe, a w przypadku kwasicy ketonowej – ketonemia i kwasica metaboliczna. Objawy obejmują poliurię, polidypsję, osłabienie, bóle brzucha, nudności, wymioty, a w ciężkich przypadkach zaburzenia świadomości do śpiączki włącznie.
Postępowanie w ostrej dekompensacji cukrzycy wymaga hospitalizacji i obejmuje: nawodnienie dożylne, insulinoterapię dożylną, wyrównanie zaburzeń elektrolitowych (szczególnie potasu), leczenie choroby wywołującej oraz ciągłe monitorowanie parametrów życiowych i biochemicznych. Śmiertelność w nieleczonych przypadkach jest wysoka, szczególnie w HHS u osób starszych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Glimepiride Aurovitas 2 mg
Glimepiride Aurovitas, dostępny w dawkach 2 mg, 3 mg i 4 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na glimepiryd, inne pochodne sulfonylomocznika, sulfonamidy oraz składniki pomocnicze, w tym laktozę (157,50 mg w tabletce 2 mg, 156,45 mg w 3 mg i 155,35 mg w 4 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest cukrzyca typu I, gdzie brak funkcji komórek beta trzustki uniemożliwia skuteczne działanie leku. Ponadto, lek nie powinien być stosowany w stanach ostrej dekompensacji cukrzycy, takich jak śpiączka cukrzycowa i kwasica ketonowa, które wymagają natychmiastowego leczenia insuliną. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, ze względu na ryzyko kumulacji leku i przedłużonej hipoglikemii, zaleca się zamianę terapii na insulinę.
ciała ketonowe, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, glimepiryd, hiperglikemia, hipoglikemia, insulinoterapia, komórki beta trzustki, kumulacja leku, kwasica ketonowa, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, niewydolność narządowa, ostra dekompensacja cukrzycy, pochodna sulfonylomocznika, śpiączka cukrzycowa, sulfonamid, wydzielanie insuliny, zaburzenie hormonalne, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej