częściowa resekcja
Częściowa resekcja to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu fragmentu narządu lub tkanki, z zachowaniem pozostałej, funkcjonalnej części. Procedura ta jest stosowana w wielu specjalnościach medycznych, w tym chirurgii ogólnej, onkologicznej, torakochirurgii, neurochirurgii i urologii.
Zabieg wykonuje się najczęściej w przypadku zmian nowotworowych, gdy możliwe jest usunięcie guza wraz z marginesem zdrowej tkanki bez konieczności całkowitej resekcji narządu. Częściowa resekcja znajduje także zastosowanie w leczeniu niektórych chorób nienowotworowych, takich jak schorzenia zapalne, zmiany wrodzone czy pourazowe.
W porównaniu z całkowitym usunięciem narządu, częściowa resekcja pozwala na zachowanie większej funkcjonalności, skrócenie czasu rekonwalescencji i zmniejszenie ryzyka powikłań pooperacyjnych. Technika ta jest szczególnie cenna w przypadku narządów parzystych (np. płuca, nerki) oraz tych, których całkowite usunięcie znacząco obniżyłoby jakość życia pacjenta (np. żołądek, jelito).
Postęp w technikach obrazowania medycznego oraz rozwój chirurgii małoinwazyjnej (laparoskopowej, torakoskopowej, robotycznej) znacząco zwiększył precyzję i bezpieczeństwo zabiegów częściowej resekcji, umożliwiając ich wykonywanie w coraz trudniejszych przypadkach klinicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Schwannoma – Objawy
Schwannoma to łagodny, wolno rosnący guz wywodzący się z komórek Schwanna, odpowiedzialnych za osłonkę mielinową nerwów obwodowych. Objawy kliniczne są zróżnicowane i zależą od lokalizacji guza oraz ucisku na nerwy, obejmując m.in. ból, parestezje, osłabienie mięśni, a w przypadku schwannoma przedsionkowego (nerwiaka akustycznego) typowe są jednostronna, postępująca utrata słuchu, szumy uszne, zawroty głowy i zaburzenia równowagi. Tempo wzrostu schwannoma przedsionkowego wynosi zwykle 1-2 mm rocznie, choć około 30% guzów pozostaje stabilnych, a 1-2% może ulegać regresji. Histologicznie guz wykazuje zmiany między tkanką Antoni A i B, z istotną rolą makrofagów modulujących mikrośrodowisko guza. Powikłania obejmują ucisk na pień mózgu, wodogłowie obstrukcyjne, a w przypadku guzów rdzeniowych – porażenia i utratę funkcji neurologicznych.
aktywacja makrofagów, całkowita resekcja, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, częściowa resekcja, degeneracja Wallera, dysfagia, komórki Schwanna, nerwiak akustyczny, nerwiak osłonkowy, neuralgia trójdzielna, neurochirurgia, obwodowy układ nerwowy, osłonka mielinowa, parestezje, przepuklina dysku, resekcja, schwannoma, szumy uszne, wodogłowie obstrukcyjne, zapalenie powięzi podeszwy, zespół cieśni nadgarstka, zespół kanału stępu - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu naczyniówkowego – Epidemiologia
Rak splotu naczyniówkowego (CPC) to rzadki, złośliwy nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, stanowiący 0,3-0,6% wszystkich guzów mózgu i klasyfikowany przez WHO jako stopień III. CPC występuje głównie u dzieci, ze szczytem zapadalności w pierwszym roku życia (6,1/milion), a mediana wieku diagnozy wynosi około 3 lat. Występuje częściej w komorach bocznych u dzieci, a u dorosłych w czwartej komorze. Standaryzowany współczynnik zapadalności (AAIR) wynosi 0,008-0,010 na 100 000 osobolat, znacznie mniej niż łagodne brodawczaki splotu naczyniówkowego (CPP) z AAIR 0,034. Główne czynniki ryzyka to młody wiek i predyspozycje genetyczne, zwłaszcza mutacje genu TP53 związane z zespołem Li-Fraumeni, który pogarsza rokowanie (5-letnie przeżycie ~30% vs. 40-60% bez zespołu). CPC cechuje się gorszym rokowaniem niż CPP, z 5-letnim przeżyciem całkowitym 58-61% (CPP ~90%).
badanie neurologiczne, brodawczak splotu naczyniówkowego, całkowita resekcja guza, częściowa resekcja, czwarta komora mózgu, embolizacja tętnicza, guz splotu naczyniówkowego, kanał kręgowy, kąt mostowo-móżdżkowy, mutacja genu TP53, nawrót guza, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, obrazowanie perfuzyjne, płyn mózgowo-rdzeniowy, przeżycie całkowite, radioterapia adiuwantowa, rak splotu naczyniówkowego, resekcja chirurgiczna, resekcja endoskopowa, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie eksonu, standaryzowany współczynnik zapadalności, terapia neoadiuwantowa, wodogłowie, zespół Li-Fraumeni