węgiel 14C
Węgiel 14C (radioizotop węgla) jest niezwykle istotnym narzędziem diagnostycznym w medycynie nuklearnej. Ten izotop promieniotwórczy charakteryzuje się okresem półtrwania wynoszącym około 5730 lat i ulega rozpadowi beta do azotu 14N.
W praktyce klinicznej węgiel 14C jest wykorzystywany w testach oddechowych służących do diagnostyki zaburzeń metabolicznych oraz infekcji przewodu pokarmowego. Najbardziej znane zastosowanie to test oddechowy z użyciem mocznika znakowanego 14C do wykrywania zakażenia Helicobacter pylori, choć współcześnie częściej stosuje się bezpieczniejsze testy z użyciem izotopu 13C.
Węgiel 14C znajduje również zastosowanie w badaniach naukowych dotyczących metabolizmu leków, kinetyki różnych związków biochemicznych oraz w badaniach nad odnową komórkową i tkankową. Ze względu na właściwości promieniotwórcze, jego zastosowanie kliniczne jest ograniczone względami bezpieczeństwa radiologicznego, szczególnie u kobiet w ciąży i dzieci.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Izotziaja 0,5 mg/g
Farmakokinetyczne badania izotretynoiny w żelu o stężeniu 0,5 mg/g wykazały minimalną biodostępność po aplikacji miejscowej, co potwierdzono w kilku badaniach klinicznych. Stężenie izotretynoiny i jej izomeru tretynoiny w osoczu po stosowaniu 20 g żelu dziennie przez miesiąc pozostawało poniżej progu wykrywalności 0,02 µg/ml, co wskazuje na znikomą absorpcję przezskórną i minimalne ryzyko ogólnoustrojowej ekspozycji. Metodyka HPLC oraz badania z użyciem izotopu 14C potwierdziły, że jedynie 0,03% dawki dostaje się do krwi, moczu i kału, co świadczy o bardzo niskim stopniu wchłaniania systemowego.
absorpcja przezskórna, aplikacja miejscowa, biodostępność substancji czynnej, dane farmakokinetyczne, dystrybucja substancji czynnej, działania niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka izotretynoiny, izotretynoina w żelu, kompartmenty organizmu, profil bezpieczeństwa, retynoidy doustne, terapia miejscowa, trądzik, tretynoina, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie systemowe, węgiel 14C, wysokosprawna chromatografia cieczowa, znakowanie radioizotopem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hidrasec 10 mg 10 mg
Racekadotryl, substancja czynna preparatu Hidrasec 10 mg, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 2 godzinach (2,5 godziny u dzieci). Lek nie kumuluje się w organizmie przy standardowym dawkowaniu co 8 godzin. Jego aktywny metabolit, tiorfan, wiąże się w 90% z białkami osocza, głównie albuminami, a względna objętość dystrybucji wynosi 66,4 kg. Maksymalna inhibicja enkefalinazy w osoczu wynosi 90% przy dawce 1,5 mg/kg i utrzymuje się około 8 godzin, z okresem półtrwania około 3 godzin. Racekadotryl podlega szybkiej hydrolizie do tiorfanu, który następnie jest metabolizowany do nieaktywnych metabolitów, stanowiących ponad 10% ekspozycji ogólnoustrojowej.
albuminy, białka osocza, biegunka, Cmax, cytochrom P450, dawka wielokrotna, ekspozycja ogólnoustrojowa, elementy morfotyczne krwi, enzymy UGT, granulat do sporządzania zawiesiny doustnej, inhibicja enkefalinazy, izoformy cytochromu, komórki krwi, krew pełna, kumulacja leku, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osocze, racekadotryl, stan równowagi dynamicznej, sulfotlenek S-metylotiorfanu, tiorfan, węgiel 14C