Właściwości farmakokinetyczne leku Hidrasec 10 mg

Hidrasec 10 mg (racekadotryl) to preparat występujący w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej o charakterystycznym zapachu moreli, przeznaczony do leczenia biegunek. Każda saszetka zawiera 10 mg substancji czynnej – racekadotrylu. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych tego leku.¹

Wchłanianie

Racekadotryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Warto podkreślić, że ekspozycja ogólnoustrojowa w stanie równowagi dynamicznej jest porównywalna z ekspozycją obserwowaną po pojedynczej dawce leku. Oznacza to, że nie dochodzi do kumulacji leku w organizmie przy standardowym dawkowaniu.²

Dystrybucja

Badania z użyciem racekadotrylu znakowanego węglem 14C dostarczyły istotnych informacji na temat dystrybucji leku w organizmie. Zmierzona ilość węgla radioaktywnego w osoczu była wielokrotnie większa niż w komórkach krwi oraz 3-krotnie większa niż we krwi pełnej, co wskazuje na nieznaczny stopień wiązania leku z elementami morfotycznymi krwi.³

Dystrybucja węgla radioaktywnego w innych tkankach organizmu była umiarkowana, na co wskazuje średnia względna objętość dystrybucji w osoczu wynosząca 66,4 kg. Zdecydowana większość, bo aż 90% aktywnego metabolitu racekadotrylu – tiorfanu [(RS)-N-(1-oksy-2-(merkaptometylo)-3-fenylopropylo) glicyny] – wiąże się z białkami osocza, głównie albuminami.⁴

Czas i stopień inhibicji enkefalinazy

Zarówno czas działania, jak i stopień oddziaływania racekadotrylu są ściśle uzależnione od zastosowanej dawki. Maksymalna inhibicja enkefalinazy w osoczu jest osiągana po około 2 godzinach od podania i przy dawce 1,5 mg/kg odpowiada zahamowaniu aktywności enzymu na poziomie 90%. Całkowity czas trwania inhibicji enkefalinazy wynosi około 8 godzin.⁵

Metabolizm

Okres półtrwania racekadotrylu, mierzony jako zahamowanie aktywności enkefalinazy w osoczu, wynosi około 3 godziny. Racekadotryl podlega szybkiej hydrolizie do tiorfanu [(RS)-N-(1-oksy-2-(merkaptometylo)-3-fenylopropylo) glicyny], który jest jego aktywnym metabolitem.⁶

Główne metabolity

Tiorfan jest następnie przekształcany w szereg nieaktywnych metabolitów, wśród których można wymienić:

• Sulfotlenek S-metylotiorfanu
• S-metylotiorfan
• Kwas 2-metanosulfinylometylopropionowy
• Kwas 2-metylosulfanylometylopropionowy

Wymienione metabolity stanowią łącznie ponad 10% ekspozycji ogólnoustrojowej na lek pierwotny. Dodatkowo, w moczu i kale wykryto i zidentyfikowano inne, mniej znaczące metabolity.⁷

Interakcje na poziomie enzymów metabolizujących

Badania in vitro wykazały, że zarówno racekadotryl, tiorfan, jak i cztery główne nieaktywne metabolity nie hamują w stopniu istotnym klinicznie aktywności następujących izoform cytochromu P450:

• CYP 3A4
• CYP 2D6
• CYP 2C9
• CYP 1A2
• CYP 2C19

Ponadto, badania in vitro wykazały również, że racekadotryl, tiorfan oraz cztery główne nieaktywne metabolity nie indukują w stopniu istotnym klinicznie aktywności głównych izoenzymów CYP (rodzina 3A, 2A6, 2B6, 2C9/2C19, rodzina 1A, 2E1) ani enzymów UGT (wiążących lek z kwasem glukuronowym w wątrobie).⁸

Farmakokinetyka w populacji pediatrycznej

Wyniki badań farmakokinetycznych w populacji pediatrycznej są zbliżone do obserwowanych u osób dorosłych. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2,5 godziny od podania leku. Istotną obserwacją jest brak kumulacji leku po dawce wielokrotnej podawanej co 8 godzin przez 7 dni.⁹

Wydalanie

Racekadotryl jest eliminowany z organizmu w postaci metabolitów, zarówno aktywnych, jak i nieaktywnych. Główną drogą wydalania są nerki, odpowiedzialne za eliminację 81,4% podanej dawki. Znacznie mniejsza ilość leku (około 8%) jest wydalana z kałem, natomiast wydalanie przez płuca jest minimalne i stanowi mniej niż 1% podanej dawki.¹⁰