terapia przeciwbiegunkowa

Terapia przeciwbiegunkowa to kompleks działań medycznych skierowanych na normalizację funkcji jelit i eliminację objawów biegunki. Biegunka, charakteryzująca się zwiększoną częstością i płynnością stolca, może być objawem infekcji, zatrucia pokarmowego, chorób przewlekłych lub reakcji na leki.

Podstawą terapii przeciwbiegunkowej jest nawodnienie i uzupełnianie elektrolitów, szczególnie ważne u pacjentów pediatrycznych i geriatrycznych. Doustne płyny nawadniające o odpowiednim składzie (glukoza, sód, potas, chlorki, cytryniany) są pierwszą linią leczenia, a w przypadkach ciężkiego odwodnienia może być konieczne nawodnienie dożylne.

Farmakoterapia obejmuje stosowanie środków adsorbujących (węgiel aktywowany, diosmektyt), spowalniających perystaltykę (loperamid), preparatów probiotycznych oraz antybiotyków w przypadku biegunki o etiologii bakteryjnej. Istotne jest różnicowanie między biegunką ostrą a przewlekłą, co determinuje strategię leczenia.

Zalecenia dietetyczne w terapii przeciwbiegunkowej obejmują stopniowe wprowadzanie lekkostrawnej diety (BRAT – banany, ryż, jabłka, tosty), unikanie produktów mlecznych, tłustych i pikantnych potraw oraz odpowiednie nawodnienie. W przypadku biegunki przewlekłej konieczna jest diagnostyka przyczyn (np. nieswoiste zapalenia jelit, zespół jelita drażliwego) i wdrożenie leczenia choroby podstawowej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl