uszkodzenie typu Olneya
Uszkodzenie typu Olneya to rzadki rodzaj neurotoksyczności powodowany przez długotrwałe przyjmowanie antagonistów receptora NMDA, do których należy ketamina czy fencyklidyna. Charakteryzuje się tworzeniem patologicznych wakuoli (pustych przestrzeni) w neuronach kory mózgowej, głównie w warstwie III i IV kory przedczołowej oraz zakręcie obręczy.
Nazwa pochodzi od badacza Johna Olneya, który jako pierwszy zidentyfikował te zmiany morfologiczne w badaniach na gryzoniach. Uszkodzenie to wiąże się z zaburzeniami procesów poznawczych, pamięci oraz funkcji wykonawczych. W badaniach histopatologicznych obserwuje się charakterystyczne zmiany w neuronach przypominające mikrotorbiele oraz martwicę neuronów.
Klinicznie uszkodzenie typu Olneya może objawiać się zaburzeniami poznawczymi, deficytami pamięci, zmianami osobowości oraz w ciężkich przypadkach może prowadzić do encefalopatii. Mechanizm powstawania uszkodzenia wiąże się z nadmierną aktywacją receptorów glutaminergicznych innych niż NMDA oraz z zaburzeniami homeostazy wapniowej w komórkach nerwowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memantine Grindeks 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące memantyny chlorowodorku wskazują na jej korzystny profil bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych. W badaniach na szczurach zaobserwowano neurotoksyczne zmiany typu Olney’a (wakuolizacja i martwica neuronów) jedynie przy bardzo wysokich stężeniach leku w surowicy, poprzedzonych objawami takimi jak ataksja. W długoterminowych badaniach na gryzoniach i innych gatunkach nie stwierdzono tych efektów, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. Nieregularne zmiany w narządzie wzroku odnotowano u psów i gryzoni, jednak nie u naczelnych ani w badaniach okulistycznych u ludzi. W płucach gryzoni obserwowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach związane z kumulacją memantyny w lizosomach, występujące tylko przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, bez potwierdzenia klinicznego znaczenia.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nemedan 10 mg
Dane przedkliniczne memantyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Nemedan, obejmują szeroki zakres badań toksykologicznych na zwierzętach, które wykazały, że krótkoterminowe podawanie wysokich dawek memantyny u szczurów prowadzi do neurotoksyczności objawiającej się wakuolizacją i martwicą neuronów (uszkodzenie typu Olney’a), jednak zmiany te nie występowały w badaniach długoterminowych na gryzoniach i innych gatunkach. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu zaobserwowano zmiany w narządzie wzroku u psów i gryzoni, które nie zostały potwierdzone u małp ani w badaniach klinicznych u ludzi. Ponadto, u gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych przy bardzo wysokich dawkach, co może być związane z wakuolizacją płuc, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje niejasne. Memantyna nie wykazuje potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego w standardowych testach oraz badaniach całego życia myszy i szczurów.
Badania reprodukcyjne nie wykazały działania teratogennego memantyny u szczurów i królików, nawet przy dawkach toksycznych dla samic, ani negatywnego wpływu na płodność. Jedynym istotnym efektem było zahamowanie wzrostu płodów u szczurów przy ekspozycji na poziomie zbliżonym lub nieco wyższym niż u ludzi stosujących dawki terapeutyczne, co sugeruje konieczność ostrożnej oceny stosowania memantyny w ciąży. Podsumowując, dane przedkliniczne nie wskazują na istotne ryzyko dla pacjentów przy stosowaniu memantyny w dawkach terapeutycznych, a obserwowane zmiany toksyczne pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne zastosowanie.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memantine Vipharm 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny chlorowodorku wykazały, że krótkoterminowe podawanie wysokich dawek memantyny u szczurów powodowało neurotoksyczne zmiany typu Olney’a (wakuolizacja i martwica neuronów) oraz objawy neuropsychiatryczne, takie jak ataksja. Jednakże te zmiany nie były obserwowane w badaniach długoterminowych na gryzoniach i innych gatunkach, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u psów i gryzoni, nieobecne u małp i w badaniach klinicznych u ludzi. W tkance płucnej gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach oraz wakuolizację, jednak tylko przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne, a ich znaczenie kliniczne pozostaje niejasne. Memantyna nie wykazała działania genotoksycznego ani rakotwórczego w standardowych testach i badaniach długoterminowych na myszach i szczurach.
amfifilny kation, ataksja, działanie mutagenne, działanie teratogenne, fosfolipid, karcynogeneza, kumulacja fosfolipidów, lizosomy, makrofag płucny, martwica, memantyna chlorowodorek, neurotoksyczność, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, receptor NMDA, toksyczność dawki, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zenmem 10 mg
Badania przedkliniczne memantyny, substancji czynnej leku Zenmem, wykazały, że krótkoterminowe podawanie wysokich dawek u szczurów prowadziło do zmian neuronalnych typu Olney’a (wakuolizacja i martwica), poprzedzonych objawami neurologicznymi, takimi jak ataksja. Jednakże, długoterminowe badania na gryzoniach i innych gatunkach nie potwierdziły tych efektów, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne tych zmian. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u gryzoni i psów, nieobecne u małp, a badania okulistyczne u ludzi nie wykazały żadnych niekorzystnych efektów. Ponadto, u gryzoni zaobserwowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten występował tylko przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne i jego znaczenie kliniczne pozostaje nieznane.
antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie okulistyczne, badanie przedkliniczne, dawka toksyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfolipid, genotoksyczność, kation amfifilny, lizosom, makrofag, martwica, memantyna, profil bezpieczeństwa, stężenie maksymalne w surowicy, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja, zmiana neuronalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroMemo 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny chlorowodorku, substancji czynnej leku AuroMemo, wykazały, że krótkoterminowe podawanie wysokich dawek memantyny u szczurów prowadziło do wystąpienia zmian neuronalnych typu Olney’a (wakuolizacja i martwica), jednak efekty te pojawiały się przy stężeniach maksymalnych w surowicy znacznie przekraczających zakres terapeutyczny. Objawy neurologiczne, takie jak ataksja, poprzedzały te zmiany. W długoterminowych badaniach na gryzoniach i innych gatunkach nie zaobserwowano podobnych uszkodzeń, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne tych obserwacji. Dodatkowo, nieregularne zmiany w narządzie wzroku stwierdzono u psów i gryzoni, ale nie u małp, a badania okulistyczne u ludzi nie wykazały patologii, co wskazuje na możliwą zależność gatunkową i ograniczone ryzyko okulistyczne u pacjentów. W płucach gryzoni obserwowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten występował tylko przy bardzo wysokich dawkach, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.
amfifilny kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie kliniczne, badanie okulistyczne, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfolipid, genotoksyczność, lizosom, makrofag, memantyny chlorowodorek, narząd wzroku, neurotoksyczność, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja i martwica, wakuolizacja płuc, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memolek 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny, składnika aktywnego leku MEMOLEK, wykazały, że krótkoterminowe podawanie wysokich dawek u szczurów prowadziło do charakterystycznych zmian neuronalnych, takich jak wakuolizacja i martwica typu Olney’a, poprzedzonych objawami neurologicznymi (ataksyjne zaburzenia). Efekty te nie występowały w badaniach długoterminowych na gryzoniach i innych gatunkach, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u psów i gryzoni, jednak nie potwierdzono ich u małp ani w badaniach okulistycznych u ludzi. U gryzoni obserwowano również odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, co mogło korelować z wakuolizacją płuc, jednak tylko przy bardzo wysokich dawkach, a znaczenie kliniczne tych zmian pozostaje nieznane.
amfifilny kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie okulistyczne, działanie teratogenne, efekt toksyczny, fosfolipid, genotoksyczność, lizosom, makrofag, martwica, memantyna, narząd wzroku, odkładanie fosfolipidów, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja, wakuolizacja płuc, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memolek 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące memantyny chlorowodorku (MEMOLEK) wskazują na specyficzne zmiany neuronalne, takie jak wakuolizacja i martwica neuronów (uszkodzenie typu Olney’a), obserwowane u szczurów po podaniu bardzo wysokich dawek, które prowadziły do znacznych stężeń maksymalnych w surowicy. Objawy neurologiczne, w tym ataksja, pojawiały się przed zmianami morfologicznymi, jednak w długoterminowych badaniach na różnych gatunkach nie zaobserwowano tych efektów, co podważa ich kliniczne znaczenie. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u psów i gryzoni, które nie występowały u małp, a badania okulistyczne u ludzi nie wykazały żadnych nieprawidłowości. Ponadto, u gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten pojawiał się tylko przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne i jego znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memigmin 10 mg
Memantyna chlorowodorek, substancja czynna leku Memigmin, wykazuje w badaniach przedklinicznych potencjalne efekty neurotoksyczne, takie jak wakuolizacja i martwica neuronów (uszkodzenie typu Olney’a), obserwowane u szczurów po podaniu bardzo wysokich dawek prowadzących do dużych stężeń w surowicy. Objawy przedkliniczne, w tym ataksja, poprzedzały te zmiany. Jednakże w długoterminowych badaniach na gryzoniach i innych gatunkach nie stwierdzono neurotoksyczności, co ogranicza kliniczne znaczenie tych obserwacji. Dodatkowo, u psów i gryzoni zaobserwowano zmiany w narządzie wzroku, które nie występowały u małp ani w badaniach okulistycznych u ludzi, sugerując specyficzność gatunkową i brak istotnego wpływu klinicznego. W płucach gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach związane z kumulacją memantyny, jednak efekt ten pojawiał się tylko przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.
amfifilny kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie genotoksyczności, działanie teratogenne, ekspozycja leku, fosfolipid, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, lizosom, makrofag płucny, memantyna chlorowodorek, potencjał kancerogenny, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja neuronów, wakuolizacja płuc - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memantin NeuroPharma 10 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące memantyny chlorowodorku wykazały, że w krótkoterminowych badaniach na szczurach substancja ta indukowała wakuolizację neuronów oraz martwicę typu Olney’a przy bardzo wysokich stężeniach maksymalnych w surowicy, poprzedzonych objawami takimi jak ataksja. Jednakże, w długoterminowych badaniach na gryzoniach i innych gatunkach nie zaobserwowano tych efektów neurotoksycznych, co sugeruje ograniczone kliniczne znaczenie tych zmian. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podawaniu odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u psów i gryzoni, które nie wystąpiły u małp ani w badaniach klinicznych u ludzi. Ponadto, u gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten pojawiał się tylko przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne i nie ma potwierdzonego znaczenia klinicznego.
amfifilowy kation, antagonista receptora NMDA, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja terapeutyczna, fosfolipid, genotoksyczność, lizosomy, makrofag, martwica, memantyny chlorowodorek, neurotoksyczność, potencjał genotoksyczny, ryzyko karcynogenne, toksyczność, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja, wakuolizacja neuronów - Leksykon substancji czynnych
Memantyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące memantyny, antagonisty receptorów NMDA, wskazują na ogólnie korzystny profil bezpieczeństwa. W krótkotrwałych badaniach na szczurach zaobserwowano wakuolizację i martwicę neuronów (uszkodzenia typu Olney’a) jedynie przy bardzo wysokich stężeniach leku w surowicy, poprzedzonych objawami neurologicznymi, takimi jak ataksja. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podawaniu u psów i gryzoni odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku, które nie występowały u małp ani w badaniach klinicznych u ludzi. U gryzoni stwierdzono również fosfolipidozę w makrofagach płucnych, związana z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten pojawiał się tylko przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Brak działania genotoksycznego i rakotwórczego potwierdzono w badaniach długoterminowych na myszach i szczurach, co podkreśla bezpieczeństwo stosowania memantyny w terapii przewlekłej.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mirvedol 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny, substancji czynnej leku Mirvedol, wykazały, że neurotoksyczne zmiany typu Olney’a (wakuolizacja i martwica neuronów) pojawiały się jedynie po podaniu bardzo wysokich dawek, przekraczających znacznie dawki terapeutyczne, i były poprzedzone objawami takimi jak ataksja. W badaniach długoterminowych na gryzoniach i innych gatunkach nie zaobserwowano tych efektów, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne tych zmian. Dodatkowo, nieregularne zmiany w narządzie wzroku stwierdzono u psów i gryzoni, ale nie u małp, a badania okulistyczne u ludzi nie wykazały wpływu memantyny na funkcje wzrokowe. W płucach gryzoni obserwowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach związane z kumulacją leku w lizosomach, jednak efekt ten występował tylko przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne i jego znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
amfifilny kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie okulistyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, lizosomy, memantyna, memantyny chlorowodorek, neurotoksyczność, odkładanie fosfolipidów, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja neuronów, wakuolizacja płuc, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memantin NeuroPharma 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny wykazały, że krótkoterminowa ekspozycja na bardzo wysokie dawki leku u szczurów prowadziła do neurotoksycznych zmian, takich jak wakuolizacja i martwica neuronów (uszkodzenie typu Olney’a), jednak te efekty nie pojawiały się w badaniach długoterminowych na gryzoniach i innych gatunkach. W badaniach toksyczności narządu wzroku u psów i gryzoni odnotowano sporadyczne zmiany, które nie występowały u małp ani w badaniach klinicznych u ludzi, co wskazuje na ograniczone kliniczne znaczenie tych obserwacji. W płucach gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten pojawiał się tylko przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Badania genotoksyczności i kancerogenności nie wykazały potencjału mutagennego ani rakotwórczego memantyny, co potwierdza niski profil ryzyka w tym zakresie.
aberracja chromosomowa, amfifilowy kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie genotoksyczności, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfolipidy, lizosomy, makrofagi płucne, martwica, memantyna, neurotoksyczność, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja neuronów, wakuolizacja tkanki płucnej, zaburzenia reprodukcyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cognomem 10 mg
Memantyna chlorowodorek, substancja czynna preparatu Cognomem, wykazuje w badaniach przedklinicznych ogólnie dobry profil bezpieczeństwa. W krótkoterminowych testach na szczurach zaobserwowano wakuolizację neuronalną i martwicę (uszkodzenie typu Olney’a) jedynie przy bardzo wysokich stężeniach szczytowych, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne. Objawy prodromalne, takie jak ataksja, pojawiały się przed zmianami histopatologicznymi, co może stanowić mechanizm ostrzegawczy. Długoterminowe badania na gryzoniach i innych gatunkach nie potwierdziły tych efektów. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u gryzoni i psów, jednak nie u małp, a badania okulistyczne u pacjentów nie wykazały istotnych zmian. Ponadto, u gryzoni obserwowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, efekt ten występował przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne i jego kliniczne znaczenie pozostaje nieznane.
antagonista receptora NMDA, ataksja, Cognomem, działanie mutagenne, działanie teratogenne, fosfolipid, genotoksyczność, kation amfifilny, lizosom, makrofag, martwica, memantyna, potencjał kancerogenny, poziom ekspozycji, stężenie szczytowe, toksyczność po wielokrotnym podawaniu, uszkodzenie typu Olneya - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memantine Orion 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny, substancji czynnej preparatu Memantine Orion, obejmowały ocenę neurotoksyczności, toksyczności narządu wzroku, wpływu na układ oddechowy, genotoksyczności, kancerogenności oraz teratogenności. W badaniach krótkoterminowych na szczurach zaobserwowano uszkodzenia neuronów typu Olney’a (wakuolizacja i martwica) przy bardzo wysokich stężeniach memantyny, jednak efekty te nie występowały w badaniach długoterminowych na różnych gatunkach. Nieregularne zmiany w narządzie wzroku stwierdzono u psów i gryzoni, ale nie u małp ani w badaniach klinicznych na ludziach. W układzie oddechowym u gryzoni obserwowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, co może wiązać się z wakuolizacją tkanki płucnej, jednak znaczenie kliniczne tych zmian jest niejasne. Memantyna nie wykazała potencjału genotoksycznego ani działania rakotwórczego w badaniach całożyciowych na myszach i szczurach.
amfifilne kationy, antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie okulistyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, płodność, potencjał genotoksyczny, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność po wielokrotnym podawaniu, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja i martwica, wakuolizacja tkanki płucnej, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroMemo 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne memantyny chlorowodorku, substancji czynnej leku AuroMemo stosowanego w terapii choroby Alzheimera, wykazały, że krótkoterminowa neurotoksyczność objawiająca się wakuolizacją i martwicą neuronów (uszkodzenie typu Olney’a) oraz ataksją występuje jedynie przy bardzo wysokich dawkach, przekraczających znacznie poziomy terapeutyczne. Długoterminowe badania na gryzoniach i innych gatunkach nie potwierdziły obecności efektów neurotoksycznych, co wskazuje na niskie ryzyko toksyczności neurologicznej w warunkach klinicznych. W zakresie toksyczności narządu wzroku odnotowano nieregularne zmiany u psów i gryzoni, jednak brak podobnych efektów u małp oraz w badaniach klinicznych u ludzi sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne tych obserwacji. W badaniach układu oddechowego u gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten pojawiał się wyłącznie przy dawkach znacznie przekraczających stosowane klinicznie, a jego znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
amfifilny kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, AuroMemo, badanie okulistyczne, badanie toksyczności, choroba Alzheimera, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, gromadzenie w lizosomach, makrofag płucny, martwica, memantyna, memantyna chlorowodorek, odkładanie fosfolipidów, płodność, rakotwórczość, toksyczność matczyna, uszkodzenie genetyczne, uszkodzenie typu Olneya, wada rozwojowa, wakuolizacja, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zenmem 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Zenmem, wykazały, że neurotoksyczne zmiany w postaci wakuolizacji neuronów i martwicy (uszkodzenie typu Olney’a) pojawiały się jedynie przy bardzo wysokich stężeniach maksymalnych leku w surowicy, przekraczających dawki terapeutyczne. Objawy neurologiczne, takie jak ataksja, poprzedzały te zmiany, jednak nie zaobserwowano ich w badaniach długoterminowych u gryzoni i innych gatunków, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u gryzoni i psów, nieobecne u małp, a badania okulistyczne u ludzi nie wykazały żadnych zmian. W układzie oddechowym u gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, efekt występujący przy bardzo dużych dawkach i o nieustalonym znaczeniu klinicznym dla ludzi.
antagonista receptorów NMDA, ataksja, badania genotoksyczności, badania przedkliniczne, działanie teratogenne, efekty toksyczne, fosfolipidy, gromadzenie w lizosomach, kationy amfifilne, martwica, memantyny chlorowodorek, potencjał rakotwórczy, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja neuronów, wakuolizacja płuc, wpływ na rozród, zmiany neurotoksyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Biomentin 10 mg
Memantyna, substancja czynna leku Biomentin, wykazuje relatywnie korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. W krótkotrwałych testach na szczurach zaobserwowano neurotoksyczne zmiany typu Olney’a (wakuolizacja i martwica neuronów) przy bardzo wysokich stężeniach maksymalnych w surowicy, jednak efekty te nie pojawiały się w badaniach długoterminowych na gryzoniach i innych gatunkach. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u gryzoni i psów, które nie występowały u małp ani w badaniach klinicznych u ludzi. Memantyna indukowała fosfolipidozę w makrofagach płucnych gryzoni przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, co może wiązać się z wakuolizacją płuc, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji jest niejasne. Badania genotoksyczności i karcinogenności nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego.
amfifilny kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, Biomentin, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfolipid, fosfolipidoza, genotoksyczność, memantyna, N-metylo-D-asparaginian, neurotoksyczność, potencjał onkogenny, receptor NMDA, uszkodzenie typu Olneya, wada rozwojowa, wakuolizacja, wakuolizacja neuronów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memantin NeuroPharma 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny wykazały, że krótkotrwałe podawanie bardzo wysokich dawek prowadzi do neurotoksycznych zmian typu Olney’a, takich jak wakuolizacja i martwica neuronów, poprzedzonych objawami ataksji u szczurów. Jednakże, te efekty nie pojawiały się w badaniach długoterminowych na gryzoniach i innych gatunkach, co sugeruje brak klinicznego znaczenia tych zmian przy stosowaniu terapeutycznym. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u psów i gryzoni, nieobecne u małp, a badania kliniczne nie wykazały zaburzeń okulistycznych u pacjentów. U gryzoni obserwowano również odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych przy bardzo wysokich dawkach, co może korelować z wakuolizacją płuc, jednak znaczenie kliniczne tych zmian pozostaje nieustalone.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Biomentin 20 mg
Memantyna, będąca antagonistą receptora NMDA i składnikiem preparatu Biomentin, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. W krótkoterminowych testach na szczurach zaobserwowano neurotoksyczne zmiany typu Olney’a (wakuolizacja i martwica neuronów) jedynie przy dawkach prowadzących do ekstremalnie wysokich stężeń leku w surowicy, które wywoływały także objawy neurologiczne, takie jak ataksja. Jednakże, w długoterminowych badaniach na gryzoniach i innych gatunkach nie stwierdzono tych efektów, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. Badania okulistyczne wykazały nieregularne zmiany w narządzie wzroku u gryzoni i psów, ale nie u małp ani ludzi, co potwierdza ograniczoną istotność tych obserwacji. Ponadto, u gryzoni zaobserwowano fosfolipidozę w płucach przy bardzo wysokich dawkach, jednak jej kliniczne znaczenie pozostaje niejasne. Memantyna nie wykazuje działania genotoksycznego ani rakotwórczego w badaniach długoterminowych na myszach i szczurach.
amfifilny kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie toksyczności, Biomentin, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfolipidoza, genotoksyczność memantyny, memantyna, płodność, toksyczność matczyna, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja neuronów, wakuolizacja płuc, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memantine Vipharm 20 mg
Memantyna chlorowodorek, substancja czynna leku Memantine Vipharm, wykazuje w badaniach przedklinicznych profil bezpieczeństwa, w którym efekty toksyczne pojawiają się głównie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. W krótkoterminowych badaniach na szczurach zaobserwowano neurotoksyczne zmiany typu Olney’a (wakuolizacja i martwica neuronów) po podaniu wysokich dawek, jednak efekty te nie występowały w badaniach długoterminowych na różnych gatunkach. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania u psów i gryzoni stwierdzono nieregularne zmiany okulistyczne, nieobecne u małp i ludzi, co wskazuje na różnice międzygatunkowe. Ponadto, u gryzoni zaobserwowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak tylko przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne, bez jasnego znaczenia klinicznego dla ludzi. Badania genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania leku.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cognomem 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Cognomem, wykazały, że krótkoterminowe podawanie wysokich dawek u szczurów prowadziło do specyficznych zmian neuronalnych, takich jak wakuolizacja i martwica typu Olney’a, poprzedzonych objawami neurologicznymi (np. ataksją). Jednakże zmiany te nie występowały w badaniach długoterminowych na gryzoniach i innych gatunkach, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u gryzoni i psów, nieobecne u małp i ludzi. Ponadto, u gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, obserwowane jedynie przy bardzo wysokich dawkach, bez jasnego przełożenia na klinikę. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały potencjału uszkadzania DNA ani działania onkogennego, a badania teratogenności u szczurów i królików nie potwierdziły działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, choć zaobserwowano zahamowanie wzrostu płodów przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do ludzkiego.
antagonista receptora NMDA, ataksja, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, genotoksyczność, kationy amfifilne, lizosomy, makrofagi, martwica, memantyny chlorowodorek, odkładanie fosfolipidów, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja neuronów, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polmatine 5 mg/dawkę
Badania przedkliniczne memantyny, substancji czynnej leku Polmatine, wykazały, że neurotoksyczne zmiany typu Olney’a (wakuolizacja i martwica neuronów) pojawiały się jedynie po podaniu bardzo wysokich dawek prowadzących do dużych maksymalnych stężeń w surowicy, a w długoterminowych badaniach na różnych gatunkach nie zaobserwowano tych efektów. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania u psów i gryzoni stwierdzono zmiany w narządzie wzroku, które nie występowały u małp ani w badaniach klinicznych u ludzi. Dodatkowo, u gryzoni zaobserwowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z gromadzeniem memantyny w lizosomach, jednak zjawisko to dotyczyło wyłącznie bardzo dużych dawek i jego znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
amfifilny kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, fosfolipid, genotoksyczność, lizosom, makrofag płucny, memantyna, narząd wzroku, odkładanie fosfolipidów, Polmatine, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja, wakuolizacja neuronów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polmatine 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące memantyny chlorowodorku, substancji czynnej Polmatine stosowanego w terapii choroby Alzheimera, wskazują na specyficzne zmiany neuronalne typu Olney’a (wakuolizacja i martwica neuronów) obserwowane u szczurów po podaniu bardzo wysokich dawek prowadzących do wysokich stężeń maksymalnych w surowicy. Objawy przedkliniczne obejmowały ataksję i zaburzenia neurologiczne, jednak zmiany te nie występowały w badaniach długoterminowych na różnych gatunkach, co podważa ich znaczenie kliniczne u ludzi. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania u psów i gryzoni zaobserwowano zmiany w narządzie wzroku, które nie pojawiły się u małp ani w badaniach klinicznych u ludzi. Ponadto, u gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z akumulacją memantyny w lizosomach, efekt występujący tylko przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, bez ustalonego znaczenia klinicznego.
amfifilny kation, antagonista receptorów NMDA, ataksja, badanie genotoksyczności, badanie toksyczności, choroba Alzheimera, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfolipid, lizosom, makrofag płucny, martwica, memantyna, memantyny chlorowodorek, narząd wzroku, odkładanie fosfolipidów, potencjał mutagenny, receptor NMDA, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polmatine 20 mg
Memantyna, substancja czynna leku Polmatine, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, obejmujących toksyczność ostrą i przewlekłą, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na rozród i rozwój płodu. W krótkoterminowych badaniach na szczurach zaobserwowano neurotoksyczne zmiany typu Olney’a przy bardzo wysokich stężeniach memantyny w surowicy, poprzedzone objawami ataksji, jednak zmiany te nie występowały w badaniach długoterminowych na różnych gatunkach. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podawaniu u psów i gryzoni stwierdzono zmiany w narządzie wzroku, które nie pojawiły się u małp ani w badaniach klinicznych u ludzi. U gryzoni odnotowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z akumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten występował tylko przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.
amfifilne kationy, antagonista receptora, ataksja, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, lizosomy, makrofagi płucne, martwica, memantyna, narząd wzroku, odkładanie fosfolipidów, potencjał rakotwórczy, receptor NMDA, stężenie maksymalne leku, tkanka płucna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja, zmiany neurodegeneracyjne