mutacja oporności na lamiwudynę
Mutacja oporności na lamiwudynę (LMV) to genetyczna zmiana w genomie wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV), która prowadzi do zmniejszonej skuteczności leczenia lamiwudyną. Lamiwudyna jest analogiem nukleozydowym, stosowanym w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, który hamuje replikację wirusa poprzez blokowanie aktywności polimerazy DNA HBV.
Najczęstszą mutacją warunkującą oporność na lamiwudynę jest substytucja w regionie YMDD (tyrozyna-metionina-asparaginian-asparaginian) polimerazy HBV, gdzie metionina w pozycji 204 zostaje zastąpiona przez walinę (M204V) lub izoleucynę (M204I). Te mutacje zmieniają konformację miejsca aktywnego enzymu, uniemożliwiając wiązanie lamiwudyny, ale pozwalając na dalszą replikację wirusa.
Oporność na lamiwudynę rozwija się u około 15-30% pacjentów po roku terapii, a po 5 latach leczenia odsetek ten wzrasta nawet do 70%. Pojawienie się szczepów opornych prowadzi do nawrotu wiremii, wzrostu aktywności aminotransferaz i pogorszenia stanu klinicznego pacjenta. W przypadku wykrycia mutacji oporności na lamiwudynę zaleca się zmianę leczenia na bardziej skuteczne analogi nukleoz(t)ydowe o wyższej barierze genetycznej, takie jak entekawir lub tenofowir.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Entekawir – Właściwości farmakodynamiczne
Entekawir, będący analogiem guanozyny, wykazuje wysoką selektywność i skuteczność w hamowaniu polimerazy HBV poprzez konkurowanie z trifosforanem deoksyguanozyny. Jego aktywna forma, trifosforan (TP), charakteryzuje się wewnątrzkomórkowym okresem półtrwania wynoszącym 15 godzin. Stała Ki entekawiru-TP względem polimerazy DNA HBV wynosi 0,0012 μM, co świadczy o bardzo wysokim powinowactwie, podczas gdy powinowactwo do polimeraz komórkowych DNA α, β i δ jest ponad 10 000-krotnie niższe (Ki 18-40 μM), co minimalizuje toksyczność wobec komórek gospodarza. Entekawir wykazuje silne działanie przeciwwirusowe z wartością EC50 na poziomie 0,004 μM w komórkach HepG2 zakażonych dzikim typem HBV, a także zachowuje aktywność wobec szczepów opornych na lamiwudynę (EC50 mediana 0,026 μM) oraz pełną wrażliwość szczepów opornych na adefowir. Brak antagonizmu z innymi lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HBV i HIV umożliwia jego bezpieczne stosowanie w terapii skojarzonej, choć entekawir nie jest rekomendowany jako lek przeciw HIV ze względu na zmienną wrażliwość szczepów HIV-1.
aktywność AlAT, analog guanozyny, antygen HBeAg, koinfekcja HBV/HIV, komórki HepG2, mitochondrialne DNA, mutacja oporności na lamiwudynę, niewyrównana czynność wątroby, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, odwrotna transkrypcja, oporność na adefowir, oporność na entekawir, oporność na lamiwudynę, polimeraza DNA HBV, polimeraza HBV, polimeraza komórkowa DNA, polimeraza γ, pregenomowe RNA, proces martwiczo-zapalny, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, skala Knodella, substytucja M184I, trifosforan, trifosforan deoksyguanozyny, wirus rekombinowany, wyrównana czynność wątroby, zmiany martwiczo-zapalne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Aurovitas 1 mg
Entecavir Aurovitas jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, dostępny w tabletkach o dawkach 0,5 mg i 1 mg. Dawkowanie zależy od wcześniejszego leczenia oraz stanu czynnościowego wątroby: u pacjentów nieleczonych analogami nukleozydów z wyrównaną czynnością wątroby zaleca się 0,5 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością na lamiwudynę (LVDr) lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, podawana na czczo. Terapia powinna być prowadzona przez co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do uzyskania serokonwersji HBs, z regularnym monitorowaniem skuteczności. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest uzależnione od masy ciała, przy czym pacjenci powyżej 32,6 kg otrzymują 0,5 mg raz dziennie, a młodsi stosują roztwór doustny. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością leczenie nie powinno być przerywane.
AlAT, antygen HBe, dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawr, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, mutacja oporności na lamiwudynę, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność na lamiwudynę, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, terapia skojarzona, wydolność nerek, wyrównana czynność wątroby