kurcz spastyczny mięśni
Kurcz spastyczny mięśni to stan charakteryzujący się nieprawidłowym, zwiększonym napięciem mięśniowym, wynikającym z zaburzeń neurologicznych w obrębie ośrodkowego układu nerwowego. Spastyczność jest następstwem uszkodzenia górnego neuronu ruchowego, co prowadzi do nadmiernej aktywacji mięśni i ich sztywności.
W obrazie klinicznym obserwuje się zwiększony opór podczas biernego rozciągania mięśnia, zależny od prędkości ruchu, oraz wzmożone odruchy ścięgniste. Spastyczność może być ogniskowa, obejmująca pojedyncze grupy mięśniowe, lub uogólniona, dotycząca wielu mięśni jednocześnie, często z towarzyszącymi bolesnymi skurczami.
Przyczyny spastyczności są różnorodne i obejmują udar mózgu, stwardnienie rozsiane, mózgowe porażenie dziecięce, urazy rdzenia kręgowego oraz choroby neurodegeneracyjne. Diagnostyka opiera się na badaniu neurologicznym, z wykorzystaniem skal oceny spastyczności, takich jak zmodyfikowana skala Ashwortha czy skala Tardieu.
Leczenie kurczu spastycznego mięśni jest wielokierunkowe i obejmuje fizjoterapię, farmakoterapię (baklofen, tizanidyna, dantrolen, benzodiazepiny), leczenie toksyną botulinową oraz metody chirurgiczne. Istotnym elementem terapii jest zapobieganie powikłaniom, takim jak przykurcze i deformacje stawów, które mogą znacząco pogarszać funkcjonowanie pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Glenmark 15 mg
Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami hematologicznymi takimi jak neutropenia (60,8-79,0% w szpiczaku mnogim, 76,8% w zespołach mielodysplastycznych, 50,9% w chłoniaku z komórek płaszcza, 58,2% w chłoniaku grudkowym), trombocytopenia (23,5-72,3% w szpiczaku mnogim, 46,4% w zespołach mielodysplastycznych) oraz niedokrwistość. Często obserwuje się także zakażenia, w tym zapalenie płuc (do 10,6% w szpiczaku mnogim), zakażenia górnych dróg oddechowych oraz zakażenia neutropeniczne. Do poważnych powikłań należą gorączka neutropeniczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (w tym zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna), ciężkie zakażenia oraz pancytopenia. Profil bezpieczeństwa lenalidomidu jest modyfikowany przez wskazanie terapeutyczne, schemat leczenia (np. skojarzenie z bortezomibem i deksametazonem zwiększa ryzyko neuropatii obwodowej do 71,8%) oraz wielkość guza, co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wczesnych zgonów (20% w grupie z dużym guzem w badaniu MCL-002).
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bakteriemia, biegunka, ból brzucha, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, duszność, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, hipokaliemia, kurcz spastyczny mięśni, lenalidomid, leukopenia, limfopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nudności, odwodnienie, pancytopenia, parestezja, posocznica, sepsa, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie neutropeniczne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa