monoterapia pierwszego rzutu

Monoterapia pierwszego rzutu to metoda leczenia, w której stosuje się pojedynczy lek jako początkową interwencję terapeutyczną w danej chorobie. Jest to podejście często stosowane w przypadku wielu schorzeń, gdy rozpoczyna się terapię od najprostszego, sprawdzonego i zazwyczaj najlepiej tolerowanego leku, zanim rozważy się bardziej złożone schematy leczenia.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego monoterapia pierwszego rzutu może obejmować zastosowanie diuretyku tiazydowego, inhibitora konwertazy angiotensyny (ACE-I), antagonisty receptora angiotensyny II (ARB), antagonisty wapnia lub beta-blokera. Wybór leku zależy od wieku pacjenta, chorób współistniejących, potencjalnych interakcji lekowych i profilu działań niepożądanych.

W przypadku padaczki lekami pierwszego rzutu w monoterapii są często karbamazepina lub lamotrygina dla napadów ogniskowych oraz kwas walproinowy lub lewetiracetam dla napadów uogólnionych. Monoterapia w padaczce jest preferowana ze względu na mniejsze ryzyko interakcji lekowych i działań niepożądanych w porównaniu z politerapią.

W leczeniu depresji selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) są często stosowane jako monoterapia pierwszego rzutu ze względu na korzystny profil bezpieczeństwa i skuteczność. Dopiero przy braku odpowiedzi na leczenie lub częściowej odpowiedzi rozważa się zmianę leku lub augmentację.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl