osmometria parowo-ciśnieniowa

Osmometria parowo-ciśnieniowa to precyzyjna metoda analityczna stosowana do pomiaru ciśnienia osmotycznego roztworów, bazująca na pomiarze obniżenia prężności pary nad badanym roztworem w porównaniu z rozpuszczalnikiem. Technika ta jest szeroko wykorzystywana w diagnostyce laboratoryjnej do oznaczania osmolalności płynów ustrojowych, zwłaszcza surowicy i moczu.

W warunkach klinicznych osmometria parowo-ciśnieniowa pozwala na szybką i dokładną ocenę stanu gospodarki wodno-elektrolitowej pacjenta. Prawidłowa osmolalność surowicy mieści się w zakresie 275-295 mOsm/kg H₂O. Oznaczenie to jest szczególnie istotne w diagnostyce zaburzeń wodno-elektrolitowych, takich jak hiponatremia, hipernatremia, odwodnienie, przewodnienie czy zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Metoda ta cechuje się wysoką dokładnością, małą objętością próbki potrzebną do badania (zwykle 50-100 μl) oraz szybkością wykonania (zazwyczaj kilka minut). Osmometry parowo-ciśnieniowe wykorzystują termoelektryczne czujniki do pomiaru zmian temperatury punktu rosy, które są proporcjonalne do stężenia cząsteczek w roztworze. Współczesne analizatory automatycznie przeliczają te wartości na jednostki osmolalności.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl