fenotyp wolnej acetylacji
Fenotyp wolnej acetylacji to genetycznie uwarunkowana cecha metaboliczna, charakteryzująca się zmniejszoną aktywnością enzymu N-acetylotransferazy 2 (NAT2). Osoby z tym fenotypem metabolizują wolniej leki i substancje chemiczne podlegające procesowi acetylacji w porównaniu do osób o fenotypie szybkiej acetylacji.
Wolni acetylatorzy stanowią około 50-60% populacji europejskiej, przy czym występowanie tego fenotypu wykazuje znaczne różnice etniczne. U osób z fenotypem wolnej acetylacji obserwuje się podwyższone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych po zastosowaniu leków metabolizowanych przez NAT2, takich jak izoniazyd, hydralazyna, prokainamid czy sulfonamidy, ponieważ substancje te są dłużej eliminowane z organizmu.
Fenotyp wolnej acetylacji wiąże się również z wyższym ryzykiem wystąpienia toksyczności polekowej, szczególnie hepatotoksyczności indukowanej izoniazydem w leczeniu gruźlicy. Z drugiej strony, wolni acetylatorzy mogą być w mniejszym stopniu narażeni na niektóre nowotwory indukowane środowiskowo, takie jak rak pęcherza moczowego związany z narażeniem na aminy aromatyczne, ze względu na wolniejszą aktywację prokancerogenów.
Oznaczenie fenotypu acetylacji ma istotne znaczenie w farmakogenetyce i medycynie spersonalizowanej, pozwalając na indywidualizację dawkowania leków i minimalizację ryzyka działań niepożądanych. Współcześnie określenie statusu acetylacji możliwe jest zarówno poprzez badania fenotypowe (testy obciążeniowe z zastosowaniem substancji testowych), jak i genotypowanie polimorfizmów genu NAT2.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nidrazid
Stosowanie izoniazydu, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub przewlekłą chorobą wątroby, wymaga ścisłej kontroli medycznej. Przed rozpoczęciem terapii należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka, szczególnie u osób powyżej 35 roku życia, u których ryzyko rozwoju ciężkiego zapalenia wątroby jest zwiększone. Monitorowanie obejmuje oznaczenie aktywności enzymów wątrobowych, stężenia bilirubiny i kreatyniny w surowicy, morfologię krwi oraz liczbę płytek krwi. W trakcie leczenia zaleca się wizyty kontrolne co najmniej raz w miesiącu, a u pacjentów po 35 roku życia regularne badania czynności wątroby, z odstąpieniem od terapii przy przekroczeniu aktywności enzymów wątrobowych powyżej 5-krotnej górnej granicy normy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami czynności wątroby, u których badania czynności wątroby powinny być wykonywane co 2-4 tygodnie. Dodatkowe czynniki ryzyka to m.in. codzienne spożywanie alkoholu, przewlekła choroba wątroby, płeć żeńska u osób rasy czarnej lub latynoskiego pochodzenia oraz stosowanie leków dożylnych.
badanie czynności wątroby, bilirubina, ciężka reakcja skórna, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fenotyp wolnej acetylacji, hepatotoksyczność, izoniazyd, morfologia krwi, nadzór lekarski, objawy zwiastunowe zapalenia wątroby, padaczka, parametry czynności wątroby, płytki krwi, powiększenie węzłów chłonnych, przewlekła choroba wątroby, reakcja nadwrażliwości, suplementacja pirydoksyny, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie wątroby, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie nerwów obwodowych, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Izoniazyd – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Izoniazyd, stosowany w terapii gruźlicy, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko ciężkiego zapalenia wątroby, które może wystąpić nawet kilka miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Szczególnie narażeni są pacjenci powyżej 35 roku życia oraz osoby z zaburzeniami czynności wątroby, u których należy wykonywać badania czynności wątroby co 2-4 tygodnie. Przed terapią i podczas leczenia zaleca się oznaczenie aktywności enzymów wątrobowych, stężenia bilirubiny i kreatyniny w surowicy oraz morfologię krwi z oceną liczby płytek. Izoniazyd należy odstawić, jeśli aktywność enzymów wątrobowych przekracza pięciokrotnie górną granicę normy lub pojawią się objawy kliniczne uszkodzenia wątroby, takie jak żółtaczka, nudności, wymioty czy osłabienie. U pacjentów z czynnikami ryzyka, w tym spożywających alkohol, z przewlekłą chorobą wątroby, czy u osób rasy czarnej lub latynoskiego pochodzenia, konieczna jest szczególna ostrożność i regularna kontrola parametrów wątrobowych.
AIDS, bilirubina w surowicy, ciężka reakcja skórna, cukrzyca, czynność wątroby, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fenotyp wolnej acetylacji, gruźlica, hepatotoksyczność, kreatynina w surowicy, lek przeciwgruźliczy, morfologia krwi, objawy zwiastunowe zapalenia wątroby, padaczka, pirydoksyna, płytki krwi, powiększenie węzłów chłonnych, psychoza, reakcja DRESS, ryfampicyna, schemat przerywany, suplementacja pirydoksyny, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie wątroby, zapalenie nerwów obwodowych, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona