receptor czynnika wzrostu fibroblastów-3
Receptor czynnika wzrostu fibroblastów-3 (FGFR3) jest jednym z czterech receptorów kinazy tyrozynowej należących do rodziny receptorów FGF. Odgrywa kluczową rolę w procesach rozwojowych, szczególnie w regulacji wzrostu kości długich, różnicowaniu chondrocytów oraz procesach angiogenezy.
Mutacje w genie FGFR3 są związane z szeregiem zaburzeń rozwojowych układu kostnego, w tym z achondroplazją (najczęstszą formą karłowatości), hipochodroplazją, dysplazją tanatoforyczną oraz zespołem Crouzona z akantosis nigricans. Większość tych mutacji prowadzi do konstytutywnej aktywacji receptora, co skutkuje zahamowaniem proliferacji chondrocytów i przedwczesnym kostnieniem chrząstki wzrostowej.
W onkologii FGFR3 zyskuje coraz większe znaczenie jako cel terapeutyczny. Nadekspresja lub mutacje aktywujące FGFR3 zostały zidentyfikowane w wielu nowotworach, w tym w raku pęcherza moczowego, szpiczaku mnogim, raku płaskonabłonkowym głowy i szyi oraz nowotworach układu nerwowego. Inhibitory FGFR3 są obecnie badane w licznych próbach klinicznych jako potencjalne leki przeciwnowotworowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rogowacenie łojotokowe – Etiologia i przyczyny
Rogowacina starcza (keratosis seborrhoica) jest najczęstszym łagodnym nowotworem skóry, wywodzącym się z keratynocytów naskórka, charakteryzującym się łagodnym klonalnym rozrostem tych komórek. Zmiany mają postać dobrze odgraniczonych, płaskich, okrągłych lub owalnych ognisk, które rozwijają się powoli i rzadko ustępują samoistnie. Etiologia jest wieloczynnikowa, z dominującą rolą czynników genetycznych, w tym mutacji aktywujących w genach FGFR3, PIK3CA, RAS, AKT1 i EGFR, które wpływają na szlak kinazy tyrozynowej/3-kinazy fosfatydyloinozytolu/Akt. Wiek jest kluczowym czynnikiem ryzyka – około 90% osób powyżej 65. roku życia ma co najmniej jedną rogowacinę starczą. Ekspozycja na promieniowanie UV, zmiany hormonalne (np. ciąża, terapia estrogenowa), jasna karnacja, tarcie skóry oraz stosowanie inhibitorów EGFR również zwiększają ryzyko rozwoju tych zmian. Rogowaciny starcze nie zawierają mutacji genów supresorowych nowotworów, co tłumaczy ich łagodny charakter i brak transformacji nowotworowej.
biomarker, EGFR, gen PIK3CA, gen supresorowy nowotworu, HPV, inhibitor receptora naskórkowego czynnika wzrostu, insulinopodobny czynnik wzrostu-2, keratynocyt, łagodny nowotwór skóry, oparzenie słoneczne, promieniowanie ultrafioletowe, receptor czynnika wzrostu fibroblastów-3, receptor kinazy tyrozynowej, terapia estrogenowa, transformacja nowotworowa, wirus brodawczaka ludzkiego, zapalenie skóry, zespół paraneoplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Rogowacenie łojotokowe – Patofizjologia i mechanizm
Rogowacenie łojotokowe (keratosis seborrhoica) to najczęstszy łagodny nowotwór skóry, wynikający z klonalnej ekspansji somatycznie zmutowanych keratynocytów, a nie reaktywnej hiperplazji naskórka. Mutacje aktywujące w genach FGFR3 (39-57% przypadków), PIK3CA (16-32%), RAS, AKT1 oraz EGFR odgrywają kluczową rolę w patogenezie, przy czym ponad 80% zmian posiada co najmniej jedną mutację onkogenną. Sekwencjonowanie egzomowe ujawnia średnio trzy mutacje na megaparę zasad, z sygnaturą mutacji typową dla promieniowania UV (C→T, CC→TT). Wiek i ekspozycja na UV są głównymi czynnikami ryzyka, a mutacje FGFR3 częściej występują w zmianach na głowie i szyi. Nadekspresja białka prekursorowego amyloidu (APP) w rogowaceniu łojotokowym, szczególnie w warstwach naskórka, wskazuje na jego rolę w proliferacji keratynocytów, ochronie przed apoptozą oraz regulacji EGFR, co może sprzyjać rozwojowi zmian i stanowić marker starzenia skóry oraz uszkodzeń UV.
akantoliza, akantoza, białko p16, białko prekursorowe amyloidu, dyskeratoza, ekspansja klonalna, endotelina-1, fosfatydyloinozytolo-3-kinaza, gruczolakorak, hiperkeratoza, hiperpigmentacja, ilościowa reakcja łańcuchowa polimerazy, łagodny nowotwór skóry, łojotokowe zapalenie skóry, naciek limfocytarny, nadtlenek wodoru, naskórkowy czynnik wzrostu, promieniowanie ultrafioletowe, rak kolczystokomórkowy skóry, receptor czynnika wzrostu fibroblastów-3, receptor kinazy tyrozynowej, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, rogowacenie łojotokowe, transformujący czynnik wzrostu alfa, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon chorób i schorzeń
Karłowatość – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Karłowatość charakteryzuje się znacznym obniżeniem ostatecznej wysokości ciała w porównaniu do populacji ogólnej, a rokowanie zależy od etiologii oraz wczesnej interwencji terapeutycznej. W przypadku niedoboru hormonu wzrostu (GHD) terapia rekombinowanym hormonem wzrostu, wdrożona przed okresem dojrzewania, pozwala osiągnąć wzrost zbliżony do wzrostu rodziców. Natomiast karłowatość wtórna do zaburzeń genetycznych i szkieletowych jest nieodwracalna i utrzymuje się przez całe życie. Achondroplazja (ACH; MIM #100,800), spowodowana mutacją w genie FGFR3, jest najczęstszą przyczyną nieproporcjonalnego niskiego wzrostu, z normalną długością życia i inteligencją, choć wiąże się z podwyższonym ryzykiem śmiertelności niemowląt (do 7,5% w pierwszym roku życia) z powodu komplikacji czaszkowo-szyjnych. Oczekiwana długość życia u dorosłych z ACH jest skrócona o około 10 lat.
achondroplazja, bezdech senny, ból pleców, długość życia, infekcja ucha, interwencja chirurgiczna, karłowatość, niedobór hormonu wzrostu, nieproporcjonalnie niski wzrost, ocena neurologiczna, połączenie czaszkowo-szyjne, powikłania zagrażające życiu, receptor czynnika wzrostu fibroblastów-3, rekombinowany ludzki hormon wzrostu, stłoczenie zębów, utrata słuchu