leczenie dopęcherzowe
Leczenie dopęcherzowe to metoda terapeutyczna polegająca na bezpośrednim podawaniu leków do pęcherza moczowego poprzez cewnik moczowy. Jest to forma leczenia miejscowego, która pozwala osiągnąć wysokie stężenie substancji leczniczej w pęcherzu przy jednoczesnym zminimalizowaniu działań ogólnoustrojowych.
Najczęstszym wskazaniem do leczenia dopęcherzowego jest rak pęcherza moczowego nienaciekający mięśniówki (NMIBC), gdzie stosuje się immunoterapię BCG (Bacillus Calmette-Guérin) lub chemioterapeutyki (mitomycyna C, gemcytabina, doksorubicyna). Terapia ta jest wykorzystywana zarówno w leczeniu uzupełniającym po przezcewkowej resekcji guza (TURBT), jak i w profilaktyce nawrotów.
Leczenie dopęcherzowe znajduje również zastosowanie w terapii śródmiąższowego zapalenia pęcherza (IC/BPS), gdzie stosuje się m.in. heparynę, kwas hialuronowy, DMSO (dimetylosulfotlenek) czy lidokainę. W przypadku pęcherza nadreaktywnego (OAB) opornego na leczenie doustne, terapia dopęcherzowa z użyciem toksyny botulinowej stanowi skuteczną alternatywę.
Procedura leczenia dopęcherzowego obejmuje wprowadzenie cewnika do pęcherza, opróżnienie pęcherza z moczu, podanie leku i utrzymanie go w pęcherzu przez określony czas (zazwyczaj 1-2 godziny). Pacjent powinien zmieniać pozycję ciała, aby lek miał kontakt z całą powierzchnią śluzówki pęcherza. Typowy schemat leczenia obejmuje kilka do kilkunastu instylacji w określonych odstępach czasu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Epirubicin-EBEWE 2 mg/ml
Epirubicin-EBEWE, dostępny jako koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 2 mg/ml, jest szeroko stosowany w terapii różnych nowotworów litych i hematologicznych. W leczeniu nowotworów litych obejmuje m.in. raka piersi, jajnika, żołądka, płuca, głowy i szyi oraz okrężnicy i odbytnicy. W onkologii hematologicznej znajduje zastosowanie w leczeniu szpiczaka mnogiego, złośliwych chłoniaków nieziarniczych oraz ostrych białaczek. Szczególnym wskazaniem jest terapia dopęcherzowa w powierzchownych guzach pęcherza moczowego oraz leczenie uzupełniające po przezcewkowej resekcji guza pęcherza, co ma na celu zmniejszenie ryzyka nawrotu. Preparat jest dostępny w fiolkach o zawartości od 10 mg do 200 mg chlorowodorku epirubicyny, a każdy ml koncentratu zawiera 0,154 mmol (3,54 mg) sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem podaży sodu.
antracyklina, chemioterapia przeciwnowotworowa, chłoniak nieziarniczy, chlorowodorek epirubicyny, drobnokomórkowy rak płuca, indukcja remisji, infuzja dożylna, kardiotoksyczność, koncentrat do sporządzania roztworu, leczenie adjuwantowe, leczenie dopęcherzowe, nowotwór hematologiczny, nowotwór lity, nowotwór złośliwy, ostra białaczka, preparat cytotoksyczny, protokół chemioterapii, przezcewkowa resekcja guza, rak głowy i szyi, rak in situ pęcherza moczowego, rak jajnika, rak okrężnicy i odbytnicy, rak pęcherza moczowego, rak piersi, rak płuca, rak żołądka, schemat ECF, schemat FEC, szpiczak mnogi, terapia adjuwantowa, terapia dopęcherzowa, TURBT - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – BCG – medac min. 2×10^8 max. 3×10^9/50 ml
Leczenie dopęcherzowe przy użyciu Bacillus Calmette-Guérin (BCG-medac), zawierającego 2 × 10 do 3 × 10 żywych cząstek szczepu RIVM, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Brak jest wystarczających danych klinicznych i badań na zwierzętach dotyczących bezpieczeństwa stosowania BCG w ciąży, co skutkuje przeciwwskazaniem do terapii w tym okresie. Ponadto, ze względu na brak informacji o przenikaniu bakterii do mleka kobiecego, BCG-medac jest bezwzględnie przeciwwskazany w okresie laktacji. Lekarze powinni przeprowadzać testy ciążowe u kobiet w wieku rozrodczym przed rozpoczęciem terapii oraz jasno informować pacjentki o konieczności wyboru między karmieniem piersią a leczeniem BCG.
- Leksykon substancji czynnych
Oksbutynina – Właściwości farmakodynamiczne
Oksybutynina jest kompetycyjnym antagonistą receptorów muskarynowych, który blokuje zazwojowe receptory acetylocholiny, prowadząc do zmniejszenia napięcia mięśni gładkich pęcherza moczowego oraz wykazuje bezpośrednie działanie przeciwskurczowe. Mechanizm działania obejmuje zarówno antycholinergiczne blokowanie receptorów muskarynowych, jak i działanie podobne do papaweryny na procesy odległe od połączeń nerwowo-mięśniowych, co skutkuje zwiększeniem objętości pęcherza, zmniejszeniem częstotliwości skurczów oraz obniżeniem ciśnienia wewnątrzpęcherzowego. Chlorowodorek oksybutyniny wykazuje również miejscowe działanie znieczulające. W badaniach u dzieci z neurogenną nadreaktywnością wypieracza zaobserwowano wzrost średniej pojemności cystometrycznej pęcherza (np. z 114,2 ml do 161,1 ml po 4 miesiącach terapii, p=0,0091) oraz znaczące zwiększenie podatności pęcherza (z 2,5 ml/cm H₂O do 11,495 ml/cm H₂O, p=0,0114), a także zmniejszenie końcowego ciśnienia napełniania pęcherza (z 52,5 ± 24 do 24,5 ± 14,4 cm H₂O).
antagonista acetylocholiny, badanie urodynamiczne, chlorowodorek oksybutyniny, ciśnienie napełniania pęcherza, ciśnienie wewnątrzpęcherzowe, częstość mikcji, działanie przeciwskurczowe, działanie rozkurczające, leczenie dopęcherzowe, lek przeciwcholinergiczny, lek urologiczny, napięcie wypieracza, neurogenna dysfunkcja pęcherza, neurogenna nadreaktywność wypieracza, nietrzymanie moczu, oksybutynina, pęcherz moczowy, podatność wypieracza, receptor muskarynowy, skurcz pęcherza moczowego, wypieracz pęcherza moczowego, zaburzenie neurogenne pęcherza, znieczulenie miejscowe