neurogenna nadreaktywność wypieracza

Neurogenna nadreaktywność wypieracza to zaburzenie czynnościowe pęcherza moczowego, które charakteryzuje się mimowolnymi skurczami mięśnia wypieracza pęcherza na skutek nieprawidłowej regulacji neurologicznej. Stan ten występuje w przebiegu chorób układu nerwowego, takich jak stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona, udar mózgu czy urazy rdzenia kręgowego.

Patofizjologia tego zaburzenia opiera się na uszkodzeniu szlaków nerwowych odpowiedzialnych za kontrolę mikcji. W warunkach prawidłowych ośrodki korowe hamują odruchowe skurcze wypieracza, podczas gdy w przypadku uszkodzenia dróg nerwowych dochodzi do niekontrolowanej aktywności autonomicznej układu nerwowego, co prowadzi do spontanicznych skurczów mięśnia wypieracza.

Klinicznie stan ten manifestuje się poprzez objawy ze strony dolnych dróg moczowych, w tym parcia naglące, częstomocz, nykturia oraz nietrzymanie moczu. Diagnostyka obejmuje badanie urodynamiczne, które pozwala na potwierdzenie nadreaktywności wypieracza poprzez zarejestrowanie niekontrolowanych skurczów mięśnia przy wypełnianiu pęcherza.

Leczenie neurogennej nadreaktywności wypieracza jest wielokierunkowe i obejmuje farmakoterapię (leki antycholinergiczne, mirabegron, toksyna botulinowa), neuromodulację, a w przypadkach opornych na leczenie – metody chirurgiczne, takie jak powiększenie pęcherza czy odprowadzenie moczu. Istotnym elementem terapii jest również rehabilitacja oraz edukacja pacjenta w zakresie technik samokontroli mikcji.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl