mięsień ramienny
Mięsień ramienny (musculus brachialis) to duży mięsień kończyny górnej położony w przedniej części ramienia, pod mięśniem dwugłowym ramienia. Jest kluczowym zginaczem stawu łokciowego, działającym niezależnie od pozycji przedramienia, w przeciwieństwie do mięśnia dwugłowego ramienia, którego efektywność zmienia się w zależności od pronacji lub supinacji.
Anatomicznie mięsień ramienny rozpoczyna się od przedniej powierzchni kości ramiennej, poniżej przyczepu mięśnia naramiennego, a kończy na wyrostku łokciowym kości łokciowej. Unerwiony jest przez nerw mięśniowo-skórny (C5-C6), a unaczynienie pochodzi z tętnicy ramiennej i jej gałęzi.
W praktyce klinicznej uszkodzenia mięśnia ramiennego często występują łącznie z urazami mięśnia dwugłowego ramienia. Izolowane uszkodzenia są rzadkie, ale mogą być następstwem bezpośredniego urazu lub przewlekłego przeciążenia. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne oraz obrazowanie (USG, MRI), a leczenie zależy od stopnia uszkodzenia – od postępowania zachowawczego po interwencję chirurgiczną w przypadku całkowitych zerwań.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dysport 300 jednostek kompleksu neurotoksyny Clostridium botulinum typu A/fiolkę
Produkt leczniczy Dysport zawiera neurotoksynę Clostridium botulinum typu A, z jednostkami specyficznymi dla tego preparatu, które nie są wymienne z innymi produktami botulinowymi. Preparat powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy z odpowiednim przeszkoleniem, z zachowaniem aseptyki (np. dezynfekcja korka alkoholem, stosowanie igieł 23 lub 25 G). Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania, masy ciała, lokalizacji i nasilenia spastyczności oraz odpowiedzi pacjenta. Maksymalne dawki dla kończyn dolnych wynoszą do 15 j./kg mc. na jedną kończynę lub 30 j./kg mc. na obie, nie przekraczając 1000 j. Całkowita dawka dla kończyn górnych to do 16 j./kg mc. na jedną kończynę lub 21 j./kg mc. na obie, z limitem 840 j. Zalecane jest stosowanie technik wspomagających lokalizację mięśni (EMG, elektrostymulacja, USG). Powtórne iniekcje wykonuje się po osłabieniu efektu, nie wcześniej niż po 12-16 tygodniach, z czasem działania sięgającym nawet 28-34 tygodni.
cewnikowanie przerywane, elektromiografia, elektrostymulacja, kurczowy kręcz szyi, mięsień brzuchaty łydki, mięsień czworoboczny, mięsień dwugłowy ramienia, mięsień dźwigacz łopatki, mięsień dźwigacz powieki górnej, mięsień kulszowo-goleniowy, mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, mięsień nawrotny obły, mięsień piszczelowy tylny, mięsień płaszczkowaty, mięsień płatowaty głowy, mięsień przywodziciel, mięsień ramienny, mięsień trójgłowy ramienia, mięsień zginacz głęboki palców, mięsień zginacz łokciowy nadgarstka, mięsień zginacz powierzchowny palców, mięsień zginacz promieniowy nadgarstka, mózgowe porażenie dziecięce, neurogenna nadreaktywność wypieracza, neurotoksyna Clostridium botulinum typu A, nietrzymanie moczu, obustronny kurcz powiek, opadanie powieki, połowiczy kurcz twarzy, spastyczność ogniskowa, technika ultrasonograficzna, toksyna botulinowa - Leksykon substancji czynnych
Neurotoksyna Clostridium botulinum typ A – Dawkowanie i sposób podawania
Neurotoksyna Clostridium botulinum typu A jest stosowana w leczeniu różnych schorzeń neurologicznych i mięśniowych, w tym spastyczności kończyn, kurczu szyi, łagodnego kurczu powiek (BEB), połowiczego kurczu twarzy, nadmiernej potliwości pach oraz nietrzymania moczu z powodu neurogennej nadreaktywności wypieracza. Dawkowanie jest ściśle indywidualizowane, zależne od masy ciała pacjenta, lokalizacji i nasilenia objawów oraz odpowiedzi na wcześniejsze leczenie. Maksymalne dawki różnią się w zależności od wskazania i miejsca podania, np. w leczeniu spastyczności kończyn dolnych maksymalna dawka wynosi do 15 j./kg na jedną kończynę, a całkowita dawka nie powinna przekraczać 1000 jednostek lub 30 j./kg masy ciała. W leczeniu kurczu szyi zalecana dawka początkowa to 500 jednostek, z maksymalną dawką 1000 jednostek, podawana do 2-3 mięśni szyi. W terapii BEB stosuje się dawki od 40 do 120 jednostek na oko, a w leczeniu nadmiernej potliwości pach dawka wynosi 100-200 jednostek na dół pachowy. Preparat rekonstytuuje się w 0,9% roztworze chlorku sodu, a objętość iniekcji nie powinna przekraczać 0,5-1 ml na jedno miejsce podania, w zależności od wskazania.
badanie elektromiograficzne, cewnikowanie przerywane, elektromiografia, elektrostymulacja, heparyna drobnocząsteczkowa, iniekcja podskórna, kurcz powiek, kurczowy kręcz szyi, lek przeciwzakrzepowy, mięsień brzuchaty łydki, mięsień czworoboczny, mięsień dwugłowy ramienia, mięsień dźwigacz łopatki, mięsień dźwigacz powieki górnej, mięsień kulszowo-goleniowy, mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, mięsień nawrotny czworoboczny, mięsień nawrotny obły, mięsień okrężny, mięsień piszczelowy tylny, mięsień płaszczkowaty, mięsień płatowaty głowy, mięsień przywodziciel, mięsień przywodziciel stawu biodrowego, mięsień ramienny, mięsień trójgłowy ramienia, mięsień wypieracz, mięsień zginacz głęboki palców, mięsień zginacz łokciowy nadgarstka, mięsień zginacz powierzchowny palców, mięsień zginacz promieniowy nadgarstka, mózgowe porażenie dziecięce, nadmierna potliwość pach, neurogenna nadreaktywność wypieracza, neurotoksyna Clostridium botulinum typ A, opadanie powieki, połowiczy kurcz twarzy, rekonstytucja produktu leczniczego, roztwór chlorku sodu, spastyczność ogniskowa kończyn dolnych, środek znieczulający, technika ultrasonograficzna, test jodowo-skrobiowy, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie śródskórne, żel nawilżający, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne