zakażenie płucno-oskrzelowe

Zakażenie płucno-oskrzelowe to stan chorobowy obejmujący jednocześnie infekcję oskrzeli i miąższu płucnego. Najczęściej ma etiologię bakteryjną lub wirusową, a niekiedy mieszaną. Do głównych patogenów odpowiedzialnych za tego typu zakażenia należą Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Mycoplasma pneumoniae, wirusy grypy oraz RSV.

Objawy zakażenia płucno-oskrzelowego łączą cechy zapalenia oskrzeli i zapalenia płuc. Pacjenci zgłaszają zazwyczaj kaszel (początkowo suchy, później produktywny), duszność, podwyższoną temperaturę ciała, osłabienie oraz ból w klatce piersiowej. W badaniu przedmiotowym stwierdza się rzężenia, świsty oraz niekiedy ściszenie szmeru pęcherzykowego.

Diagnostyka zakażenia płucno-oskrzelowego obejmuje badania obrazowe (RTG klatki piersiowej), badania laboratoryjne (morfologia, CRP, prokalcytonina) oraz w wybranych przypadkach badania mikrobiologiczne (posiew plwociny, badania serologiczne). U pacjentów z cięższym przebiegiem konieczne może być wykonanie gazometrii krwi tętniczej.

Leczenie zakażenia płucno-oskrzelowego zależy od etiologii, stanu klinicznego pacjenta i współistniejących chorób. Podstawę terapii stanowi antybiotykoterapia empiryczna, obejmująca swoim spektrum najczęstsze patogeny, z ewentualną modyfikacją po uzyskaniu wyników badań mikrobiologicznych. W przypadkach o etiologii wirusowej stosuje się leczenie objawowe, a w cięższych przypadkach – leki przeciwwirusowe.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl