zapalenie narządów miednicy
Zapalenie narządów miednicy (Pelvic Inflammatory Disease, PID) to infekcja górnego odcinka żeńskiego układu rozrodczego obejmująca macicę, jajowody oraz jajniki, a czasem również otaczające tkanki. Najczęstszymi patogenami wywołującymi PID są Neisseria gonorrhoeae i Chlamydia trachomatis, chociaż zakażenie może mieć charakter polimikrobialny z udziałem bakterii beztlenowych.
Objawy PID obejmują ból w podbrzuszu, nieprawidłowe krwawienia z dróg rodnych, upławy, gorączkę, bolesne współżycie oraz dysurię. Diagnostyka opiera się na badaniu ginekologicznym, badaniach laboratoryjnych (podwyższone parametry zapalne), badaniach mikrobiologicznych oraz obrazowych (USG przezpochwowe, tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny).
Leczenie zapalenia narządów miednicy wymaga antybiotykoterapii o szerokim spektrum działania, często w schematach łączonych (np. ceftriakson z doksycykliną i metronidazolem). W ciężkich przypadkach konieczna jest hospitalizacja i podawanie antybiotyków dożylnie. Nieleczone PID może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak niepłodność, ciąża ektopowa, przewlekły ból miednicy czy tworzenie się ropni jajnikowo-jajowodowych.
Profilaktyka PID obejmuje bezpieczne praktyki seksualne, regularne badania przesiewowe w kierunku zakażeń przenoszonych drogą płciową oraz szybkie leczenie infekcji pochwy i szyjki macicy. U pacjentek z rozpoznanym PID zaleca się również badanie i leczenie partnerów seksualnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekły ból miednicy – Etiologia i przyczyny
Przewlekły ból miednicy definiowany jako ból utrzymujący się co najmniej 6 miesięcy, zlokalizowany poniżej pępka i między kośćmi biodrowymi, ma złożoną etiologię obejmującą przyczyny ginekologiczne (np. endometrioza, mięśniaki macicy, adenomioza, przewlekłe zapalenie narządów miednicy), urologiczne (zespół bolesnego pęcherza, nawracające infekcje dróg moczowych, kamica nerkowa), gastroenterologiczne (zespół jelita drażliwego, choroba zapalna jelit, zaparcia), mięśniowo-szkieletowe (dysfunkcja mięśni dna miednicy, fibromialgia, przepuklina) oraz neurologiczne (uszkodzenie nerwów, neuralgia nerwu sromowego, ból neuropatyczny). Wśród kobiet około 20% przypadków ma podłoże ginekologiczne. Często współistnieje wiele schorzeń, co sprzyja centralnej sensytyzacji bólu, prowadzącej do nadwrażliwości układu nerwowego i utrzymującego się bólu mimo ustąpienia pierwotnej przyczyny.
adenomioza, ból neuropatyczny, centralna sensytyzacja bólu, cesarskie cięcie, choroba zapalna jelit, depresja i lęk, dysfunkcja mięśni dna miednicy, endometrioza, fibromialgia, infekcja dróg moczowych, kamica nerkowa, kora somatosensoryczna, mięśniak macicy, napięcie mięśni dna miednicy, neuralgia nerwu sromowego, przepuklina, przewlekły ból miednicy, radioterapia, śródmiąższowe zapalenie pęcherza, uchyłkowatość okrężnicy, zapalenie narządów miednicy, zaparcia, zespół bolesnego pęcherza, zespół jelita drażliwego, zespół przekrwienia miednicy, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ciprofloxacin Kabi 200 mg/100 ml roztwór do infuzji 200 mg/100 ml
Lek Ciprofloxacin Kabi dostępny jest w postaci roztworu do infuzji o stężeniach 100 mg/50 ml, 200 mg/100 ml oraz 400 mg/200 ml, zawierającym 2 mg cyprofloksacyny wodorosiarczanu na 1 ml. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania, ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenów, funkcji nerek oraz masy ciała u dzieci i młodzieży. Terapia powinna rozpoczynać się dożylnie, zwłaszcza w ciężkich zakażeniach lub gdy podanie doustne jest niemożliwe, z szybkim przejściem na formę doustną. W przypadku zakażeń wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter czy Staphylococcus spp. oraz w określonych zakażeniach (np. narządów miednicy mniejszej, jamy brzusznej, neutropenii, kości i stawów) zalecane jest stosowanie wyższych dawek i terapii skojarzonej z innymi antybiotykami. Dawkowanie u dorosłych waha się od 400 mg 2 razy na dobę do 400 mg 3 razy na dobę, a czas leczenia od 1 dnia (biegunka bakteryjna) do 3 miesięcy (zakażenia kości i stawów). U dzieci dawki są obliczane na podstawie masy ciała, np. 10 mg/kg 3 razy na dobę (maksymalnie 400 mg/dawka) w mukowiscydozie i innych ciężkich zakażeniach.
Acinetobacter, Bacillus anthracis, bakterie Gram-ujemne, cyprofloksacyna, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, gorączka neutropeniczna, hemodializa, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, mukowiscydoza, Neisseria gonorrhoeae, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, podrażnienie żył, przewlekłe zapalenie zatok, Pseudomonas aeruginosa, roztwór do infuzji, shigella, Shigella dysenteriae, Staphylococcus, terapia skojarzona, Vibrio cholerae, wąglik płucny, wrażliwość patogenów, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie płucno-oskrzelowe, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Olej rycynowy – Działania niepożądane
Olej rycynowy, pozyskiwany z nasion Ricinus communis metodą tłoczenia na zimno, jest stosowany doustnie jako środek przeczyszczający. Jego działanie polega na podrażnieniu jelita cienkiego oraz przekrwieniu jelita grubego, co prowadzi do nasilenia perystaltyki i efektu przeczyszczającego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują nudności, wymioty, kolkowe bóle brzucha, różnorodne bóle brzucha oraz gwałtowną biegunkę, która może skutkować odwodnieniem i zaburzeniami elektrolitowymi. Szczególnie istotne jest monitorowanie nawodnienia i elektrolitów u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobami nerek lub stosujących diuretyki. Ponadto, olej rycynowy może powodować przekrwienie narządów miednicy, co może nasilać objawy chorób zapalnych układu moczowo-płciowego oraz zaostrzać krwawienia miesiączkowe u kobiet. Rzadziej występują reakcje alergiczne w postaci wysypki skórnej, wymagające przerwania terapii i ewentualnej konsultacji dermatologicznej.
biegunka, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, dyskomfort trawienny, kolka brzuszna, krwawienie miesiączkowe, leczenie objawowe, lek przeciwalergiczny, lek rozkurczowy, odwodnienie, olej rycynowy, perystaltyka, podrażnienie jelita cienkiego, przekrwienie jelita grubego, przekrwienie narządów miednicy, rącznik pospolity, reakcja alergiczna skóry, reakcja skórna, Ricinus communis, skurcz mięśni gładkich jelit, środek przeczyszczający, tłoczenie na zimno, wysypka skórna, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie narządów miednicy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Novynette 0,02 mg + 0,15 mg
Novynette to złożony hormonalny środek antykoncepcyjny zawierający 20 µg etynyloestradiolu i 150 µg dezogestrelu, należący do grupy progestagenów i estrogenów (kod ATC: G03AA09). Jego mechanizm działania opiera się na hamowaniu owulacji oraz modyfikacji śluzu szyjkowego, co utrudnia penetrację plemników do jamy macicy. Preparat wykazuje również korzystne efekty terapeutyczne, takie jak regulacja cyklu miesiączkowego, zmniejszenie dolegliwości bólowych oraz redukcja obfitości krwawień, co może przeciwdziałać niedokrwistości z niedoboru żelaza. Warto podkreślić, że Novynette zawiera laktozę jednowodną w ilości 67,665 mg na tabletkę, co jest istotne przy ocenie stosowania u pacjentek z nietolerancją laktozy.
antykoncepcja hormonalna, ciąża pozamaciczna, cykl miesiączkowy, dezogestrel, dolegliwości bólowe, etynyloestradiol, hamowanie owulacji, hormonalny środek antykoncepcyjny, kontrola urodzeń, laktoza jednowodna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, nietolerancja laktozy, nowotwór narządu rodnego, penetracja plemników, rak endometrium, rak jajnika, śluz szyjkowy, torbiel jajnika, włóknisto-torbielowaty guz piersi, zapalenie narządów miednicy - Leksykon chorób i schorzeń
Ból biodra u dorosłych – Etiologia i przyczyny
Ból biodra jest powszechnym problemem klinicznym, dotykającym około 10% populacji dorosłych, z częstością wzrastającą do 12-15% u osób powyżej 60. roku życia oraz 30-40% u aktywnych sportowo młodych dorosłych. Lokalizacja bólu (przednia, boczna, tylna) jest kluczowa dla różnicowania etiologii, która obejmuje m.in. chorobę zwyrodnieniową stawów (6,7-9,7% u osób >45 lat), uszkodzenia obrąbka stawowego, konflikt udowo-panewkowy (FAI), zespół bólu krętarzowego, zapalenie ścięgien, martwicę aseptyczną oraz przyczyny odniesione z kręgosłupa lędźwiowego. FAI, szczególnie u młodych aktywnych pacjentów, manifestuje się deformacjami typu cam, pincer lub mieszanym, prowadząc do uszkodzeń obrąbka i chrząstki. Zespół bólu krętarzowego, częstszy u kobiet w średnim wieku, obejmuje zapalenie kaletki (4-46%) i tendinopatię mięśnia pośladkowego średniego (18-50%). Martwica aseptyczna, związana z czynnikami ryzyka takimi jak długotrwałe stosowanie kortykosteroidów czy nadużywanie alkoholu, prowadzi do obumierania tkanki kostnej głowy kości udowej i może skutkować jej zapadnięciem.
ból biodra, ból neuropatyczny, ból nocyceptywny, choroba zwyrodnieniowa biodra, choroba zwyrodnieniowa stawów, dysfunkcja stawu krzyżowo-biodrowego, dysplazja biodra, endometrioza, konflikt udowo-panewkowy, łuszczycowe zapalenie stawów, martwica aseptyczna, meralgia paresthetica, obrąbek stawowy, przepuklina pachwinowa, przepuklina sportowa, przewlekły ból biodra, radikulopatia, reumatoidalne zapalenie stawów, sensytyzacja obwodowa, septyczne zapalenie stawów, tarcie pasma biodrowo-piszczelowego, tendinopatia mięśni kulszowo-goleniowych, triada sportsmenki, uszkodzenie obrąbka stawowego, uwięźnięcie nerwu kulszowego, wiotkość torebki stawowej, zapalenie kaletki krętarzowej, zapalenie narządów miednicy, zapalenie ścięgien, zespół bólu krętarzowego, zespół mięśnia gruszkowatego, zespół trzaskającego biodra, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, złamanie przeciążeniowe, zmiany zwyrodnieniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Chlamydia – Objawy
Chlamydia trachomatis jest jedną z najczęstszych bakteryjnych infekcji przenoszonych drogą płciową, charakteryzującą się często bezobjawowym przebiegiem u 50-70% zakażonych, co sprzyja jej szerokiemu rozprzestrzenianiu. Okres inkubacji wynosi zazwyczaj 7-21 dni, choć objawy mogą pojawić się później lub infekcja może pozostać utajona przez lata. U kobiet objawy obejmują nieprawidłową wydzielinę z pochwy, dyzurię, ból podbrzusza, krwawienia międzymiesiączkowe oraz objawy zapalenia narządów miednicy mniejszej (PID), które występuje w 10-15% nieleczonych przypadków i może prowadzić do niepłodności, ciąży pozamacicznej oraz przewlekłego bólu miednicy. U mężczyzn objawy to m.in. wydzielina z cewki moczowej, dyzuria, ból i obrzęk jąder, a powikłania obejmują zapalenie najądrza i prostaty. Infekcja może również dotyczyć odbytu, gardła i oczu, gdzie objawy są często skąpe lub nieobecne, ale mogą prowadzić do zapalenia odbytnicy, gardła lub spojówek.
antybiotyk, azytromycyna, ból podczas stosunku, chlamydia, Chlamydia trachomatis, ciąża pozamaciczna, cicha epidemia, doksycyklina, infekcja przenoszona drogą płciową, krwawienie międzymiesiączkowe, niepłodność, nieprawidłowa wydzielina z pochwy, oddawanie moczu, przedwczesny poród, reaktywne zapalenie stawów, wydzielina z pochwy, zakażenie gardła, zakażenie HIV, zakażenie krwi, zapalenie najądrza, zapalenie narządów miednicy, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie odbytnicy, zapalenie płuc, zapalenie prostaty, zapalenie spojówek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ciprofloxacin Kabi 100 mg/50 ml roztwór do infuzji 100 mg/50 ml
Cyprofloksacyna w formie roztworu do infuzji (Ciprofloxacin Kabi) wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od wskazania terapeutycznego, ciężkości i lokalizacji zakażenia, wrażliwości patogenów oraz czynności nerek pacjenta. Standardowe dawki u dorosłych wahają się od 400 mg 2-3 razy na dobę, z czasem leczenia od 1 dnia (np. biegunka bakteryjna) do nawet 3 miesięcy (np. zakażenia kości i stawów). W przypadku zakażeń wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter czy Staphylococcus spp. zalecane jest stosowanie wyższych dawek lub terapii skojarzonej. U dzieci dawkowanie jest oparte na masie ciała, z maksymalną dawką pojedynczą 400 mg. U pacjentów z upośledzoną czynnością nerek dawkę należy modyfikować zgodnie z klirensem kreatyniny: >60 ml/min – dawkowanie standardowe, 30-60 ml/min – 200-400 mg co 12 godzin, <30 ml/min – 200-400 mg co 24 godziny, z uwzględnieniem dializoterapii.
Acinetobacter, Bacillus anthracis, bakterie Gram-ujemne, biegunka podróżnych, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, gorączka neutropeniczna, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, lek przeciwbakteryjny, mukowiscydoza, Neisseria gonorrhoeae, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, podrażnienie żył, przewlekłe zapalenie zatok, Pseudomonas aeruginosa, roztwór do infuzji, Shigella dysenteriae, Staphylococcus, terapia dożylna, terapia skojarzona, Vibrio cholerae, wąglik płucny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie bakteryjne, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie kości, zakażenie płucno-oskrzelowe, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie najądrza, zapalenie narządów miednicy, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Wirus hiv (ludzki wirus niedoboru odporności) i aids (zespół nabytego niedoboru odporności) – Objawy
Zakażenie wirusem HIV przebiega w trzech etapach: ostrym zakażeniu (2-6 tygodni od ekspozycji) z wysoką wiremią i objawami grypopodobnymi (gorączka, wysypka, powiększone węzły chłonne), przewlekłym zakażeniu (latencja kliniczna trwająca 5-10+ lat) z niską do umiarkowanej wiremią i stopniowym spadkiem liczby limfocytów CD4, oraz końcowym stadium AIDS, definiowanym przez liczbę CD4 <200 komórek/mm³ lub obecność chorób wskaźnikowych. Bez terapii antyretrowirusowej (ART) progresja do AIDS następuje średnio w ciągu 8-10 lat, a śmiertelność w stadium AIDS wynosi około 3 lat, skracając się do roku przy zakażeniach oportunistycznych. Charakterystyczne dla AIDS są zakażenia oportunistyczne (Pneumocystis jirovecii, toksoplazmoza, MAC, drożdżyca, gruźlica) oraz nowotwory (chłoniaki, mięsak Kaposiego, rak szyjki macicy). Objawy neurologiczne, takie jak otępienie związane z HIV, są częste w zaawansowanym stadium. U kobiet i mężczyzn obserwuje się specyficzne objawy ginekologiczne i endokrynologiczne (np. hipogonadyzm u 20% mężczyzn). U dzieci zakażonych HIV objawy mogą obejmować powiększone węzły chłonne, nawracające infekcje i pleśniawki.
AIDS, bakteryjna waginoza, choroba definiująca AIDS, choroba przenoszona drogą płciową, Cryptococcus neoformans, encefalopatia, gruźlica, hipogonadyzm, infekcja HIV, kandydoza, kompleks Mycobacterium avium, lek antyretrowirusowy, limfocyt CD4+, ludzki wirus niedoboru odporności, mięsak Kaposiego, neuropatia obwodowa, nieregularny cykl miesiączkowy, objaw grypopodobny, ostre zakażenie HIV, otępienie związane z HIV, pleśniawka jamy ustnej, Pneumocystis jirovecii, półpasiec, przewlekłe zakażenie HIV, rak szyjki macicy, remisja szpiku kostnego, terapia antyretrowirusowa, toksoplazmoza, wiremia, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus HIV, zakażenie oportunistyczne, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie narządów miednicy, zapalenie opon mózgowych, zapalenie płuc, zespół nabytego niedoboru odporności - Leksykon chorób i schorzeń
Dysfunkcja seksualna kobiet – Objawy
Dysfunkcja seksualna kobiet (FSD) obejmuje utrzymujące się zaburzenia w zakresie pożądania, podniecenia, orgazmu oraz bólu podczas stosunku, które powodują istotny dyskomfort lub cierpienie. Szacuje się, że dotyka ona 40-43% kobiet globalnie, z około 12% doświadczających znaczącego cierpienia. Najczęstszą formą jest niskie pożądanie seksualne, często współistniejące z innymi zaburzeniami, takimi jak zaburzenia podniecenia (charakteryzujące się m.in. zmniejszonym nawilżeniem pochwy i ograniczonym przepływem krwi do narządów płciowych), zaburzenia orgazmu (brak lub opóźnienie orgazmu) oraz zaburzenia bólu seksualnego (np. dyspareunia, wulwodynia). Etiologia FSD jest wieloczynnikowa, obejmując czynniki biologiczne (np. zmiany hormonalne w okresie menopauzy, choroby przewlekłe jak cukrzyca, choroby serca, stwardnienie rozsiane), psychologiczne (depresja, lęk, negatywny obraz ciała), relacyjne (problemy komunikacyjne, różnice w poziomie pożądania) oraz farmakologiczne (np. SSRI, leki przeciwnadciśnieniowe). Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5, wymagających utrzymywania się objawów przez minimum 6 miesięcy i istotnego cierpienia pacjentki.
anorgazmia, atrofia urogenitalna, choroba sercowo-naczyniowa, choroby przenoszone drogą płciową, cukrzyca, dysfunkcja dna miednicy, dysfunkcja seksualna kobiet, dyspareunia, endometrioza, FSIAD, niedobór testosteronu, niewydolność jajników, niskie pożądanie seksualne, pochwica, śródmiąższowe zapalenie pęcherza, SSRI, stwardnienie rozsiane, westybuloodynia, wulwodynia, zaburzenie bólu genitalnego, zaburzenie orgazmu, zaburzenie podniecenia seksualnego, zaburzenie pożądania seksualnego, zapalenie narządów miednicy, zespół moczowo-płciowy menopauzy - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekły ból miednicy – Zapobieganie i profilaktyka
Przewlekły ból miednicy (CPP) definiowany jest jako niecykliczny ból trwający ponad 6 miesięcy, dotykający około 15-20% kobiet w wieku rozrodczym. Etiologia CPP jest wieloczynnikowa, a centralna sensytyzacja układu nerwowego odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu bólu. Wczesna interwencja w przypadku ostrego bólu miednicy jest istotna w zapobieganiu rozwojowi CPP. Profilaktyka i leczenie opierają się na biopsychospołecznym modelu, uwzględniającym aspekty biologiczne, psychologiczne i społeczne. Zalecane jest stosowanie regularnej aktywności fizycznej (30-45 minut umiarkowanych ćwiczeń 5-6 dni w tygodniu), ćwiczeń stabilizacji centralnej, dna miednicy oraz głębokich mięśni brzucha, a także odpowiedniej diety przeciwzapalnej bogatej w błonnik i antyoksydanty. Kluczowe jest także zarządzanie stresem (medytacja, joga, głębokie oddychanie) oraz poprawa jakości snu, co wspomaga modulację bólu.
centralna sensytyzacja, choroba przenoszona drogą płciową, dieta przeciwzapalna, dysfunkcja mięśni dna miednicy, edukacja pacjenta, endometrioza, fizjoterapeuta, hemostaza, infekcja dróg moczowych, laparoskopia, mięśnie dna miednicy, model biopsychospołeczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oddychanie brzuszne, przewlekły ból miednicy, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, skurcz menstruacyjny, stres oksydacyjny, terapia poznawczo-behawioralna, układ nerwowy, zaburzenie orgazmu, zapalenie narządów miednicy, zespół interdyscyplinarny, zespół jelita drażliwego, zespół mięśnia dźwigacza odbytu, zrost pooperacyjny - Leksykon chorób i schorzeń
Bóle menstruacyjne – Etiologia i przyczyny
Dysmenorrhoea, obejmująca pierwotne i wtórne bóle menstruacyjne, jest istotnym problemem klinicznym w populacji kobiet w wieku rozrodczym, często prowadzącym do absencji w pracy i szkole. Pierwotna dysmenorrhoea wynika z nadprodukcji prostaglandyn (głównie PGF2α i PGE2) w endometrium, co powoduje nasilone skurcze mięśnia macicy, zwężenie naczyń i miejscowe niedokrwienie, skutkujące bólem. Czynniki ryzyka obejmują m.in. wczesny wiek menarche (<12 lat), długie cykle, palenie tytoniu, otyłość, stres, nulliparitas oraz wiek poniżej 30 lat. Wtórna dysmenorrhoea jest związana z patologią narządów miednicy, taką jak endometrioza (obecna u ~70% nastolatek z bólami menstruacyjnymi poddanych laparoskopii), mięśniaki macicy, adenomioza, zapalenie narządów miednicy (PID), stenoza szyjki macicy oraz inne schorzenia (IUD, torbiele jajników, PCOS, polipy endometrialne). Charakterystyczne dla wtórnej dysmenorrhei jest wcześniejsze występowanie bólu przed miesiączką i jego utrzymywanie się po jej zakończeniu.
adenomyoza, ból menstruacyjny, choroba Leśniowskiego-Crohna, dysmenorrhea, endometrioza, endometrium, ischemia, IUD, laparoskopia diagnostyczna, leiomyoma, mięśniak macicy, mikrobiota pochwy, myometrium, niedokrwienie tkanek, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, PCOS, PID, pierwotna dysmenorrhea, polip endometrialny, prostaglandyna, skurcz macicy, stenoza szyjki macicy, torbiel jajnika, wtórna dysmenorrhea, wyściółka macicy, zapalenie narządów miednicy, zespół napięcia przedmiesiączkowego, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Levosert 52 mg (20 mcg/24 h)
System terapeutyczny domaciczny Levosert zawiera 52 mg lewonorgestrelu z początkowym uwalnianiem około 20 µg/dobę i jest przeciwwskazany u pacjentek z potwierdzoną lub podejrzewaną ciążą, poporodowym zapaleniem błony śluzowej macicy, infekcjami macicy w ciągu ostatnich 3 miesięcy oraz aktywnymi lub nawracającymi stanami zapalnymi narządów miednicy. Przeciwwskazania obejmują także wrodzone i nabyte nieprawidłowości anatomiczne macicy (np. macica jednorożna, dwurożna, przegrodzona, włókniakomięśniaki zniekształcające jamę macicy), niezdiagnozowane krwawienia z dróg rodnych, dysplazję nabłonka szyjki macicy, nowotwory złośliwe narządu rodnego i hormonozależne (np. rak piersi), choroby wątroby (w tym niewyrównaną marskość) oraz nadwrażliwość na lewonorgestrel lub substancje pomocnicze. Ze względu na metabolizm lewonorgestrelu w wątrobie, zaburzenia funkcji tego narządu zwiększają ryzyko działań niepożądanych.
białaczka, choroba trofoblastyczna, dysplazja szyjki macicy, hCG, immunosupresja, infekcja dróg rodnych, infekcyjne zapalenie wsierdzia, krwawienie z macicy, lewonorgestrel, macica dwurożna, macica jednorożna, macica przegrodzona, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancję czynną, nowotwór hormonozależny, nowotwór krwi, nowotwór wątroby, perforacja macicy, posocznica, rak piersi, rak szyjki macicy, rak trzonu macicy, reakcja anafilaktyczna, ropień, system domaciczny, wirusowe zapalenie wątroby, włókniakomięśniak, zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie narządów miednicy, zapalenie szyjki macicy - Leksykon substancji czynnych
Cyprofloksacyna – Dawkowanie i sposób podawania
Cyprofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk o szerokim spektrum działania, jest dostępna w formach doustnych, dożylnych oraz miejscowych (krople i maści do oczu, krople do uszu). Dawkowanie jest ściśle uzależnione od rodzaju i lokalizacji zakażenia, wieku pacjenta, masy ciała, stanu klinicznego oraz czynności nerek. W preparatach miejscowych do uszu (Cetraxal, Cetraxal Plus, Ciprotic) stosuje się 2-krotne dzienne zakraplanie po 6-8 kropli przez 7 dni, z uwzględnieniem wieku (od 6 miesiąca życia). Krople do oczu (Ciloxan, Cipronex 0,3%) w owrzodzeniach rogówki wymagają intensywnego dawkowania: co 15 minut przez pierwsze 6 godzin pierwszej doby, następnie stopniowo rzadziej (do 2 kropli co 4 godziny do 14 dni). Maść do oczu stosuje się w dawkach 1,25 cm wałeczka co 1-2 godziny przez 2 dni, potem co 4 godziny przez kolejne 12 dni. Doustne dawkowanie u dorosłych waha się od 250 mg do 750 mg 2 razy na dobę, w zależności od wskazania (np. 500-750 mg 2x/d przez 7-14 dni w zakażeniach dróg oddechowych, 750 mg 2x/d przez 28 dni do 3 miesięcy w złośliwym zapaleniu ucha zewnętrznego). U dzieci dawkowanie jest obliczane na podstawie masy ciała, np. 20 mg/kg 2x/d w mukowiscydozie, maksymalnie 750 mg/dawkę. W postaci dożylnej dawki u dorosłych wynoszą 400 mg 2-3 razy na dobę, u dzieci 6-10 mg/kg 3 razy na dobę, z maksymalną dawką 400 mg.
acetonid fluocynolonu, dializa otrzewnowa, drenaż wentylacyjny ucha, dur brzuszny, fluorochinolon, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, owrzodzenie rogówki, płucna postać wąglika, Pseudomonas aeruginosa, rurka tympanostomijna, rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, Shigella dysenteriae, Vibrio cholerae, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego