wodonercze płodu
Wodonercze płodu (hydronephrosis) to poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego nerki płodu, które może być jednostronne lub obustronne. Stanowi jedno z najczęstszych nieprawidłowych znalezisk w badaniach ultrasonograficznych wykonywanych w okresie prenatalnym, występując u około 1-5% wszystkich ciąż.
Najczęstszą przyczyną wodonercza płodu jest fizjologiczne przejściowe poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego, które ustępuje samoistnie. Patologiczne przyczyny obejmują zwężenie połączenia miedniczkowo-moczowodowego, zwężenie połączenia moczowodowo-pęcherzowego, zastawki cewki tylnej, refluks pęcherzowo-moczowodowy czy ureterocele. Diagnozę stawia się na podstawie pomiaru wymiarów przednio-tylnych miedniczki nerkowej w badaniu USG.
Klasyfikacja wodonercza opiera się na pomiarze przednio-tylnego wymiaru miedniczki nerkowej (APD): łagodne (7-9 mm w drugim trymestrze lub 9-15 mm w trzecim), umiarkowane (10-15 mm w drugim trymestrze lub 15-20 mm w trzecim) i ciężkie (>15 mm w drugim trymestrze lub >20 mm w trzecim). Postępowanie diagnostyczne po urodzeniu obejmuje badania obrazowe (USG, cystouretrografia mikcyjna, scyntygrafia nerek) oraz ocenę funkcji nerek.
Rokowanie zależy od przyczyny, stopnia nasilenia i obecności innych wad. Większość przypadków łagodnego wodonercza ustępuje samoistnie lub nie wymaga interwencji chirurgicznej. Ciężkie przypadki mogą prowadzić do uszkodzenia miąższu nerki i upośledzenia funkcji nerek, co wymaga interwencji po urodzeniu. Kluczowe znaczenie ma identyfikacja przypadków przebiegających z obstrukcją układu moczowego, które mogą wymagać leczenia zabiegowego.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Prylokaina, stosowana miejscowo w stężeniu 25 mg/g, wykazuje niski profil toksyczności ostrej po podaniu doustnym, co zapewnia szeroki margines bezpieczeństwa w przypadku przypadkowego połknięcia. Badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych nie wykazały wpływu na płodność u samców i samic, natomiast działanie fetotoksyczne obserwowano jedynie przy wysokich dawkach (100 mg/kg domięśniowo u szczurów). Nie stwierdzono genotoksyczności samej prylokainy, choć jej metabolit σ-toluidyna wykazuje potencjał genotoksyczny i rakotwórczy. Mimo to, ocena ryzyka wskazuje na minimalne ryzyko działania rakotwórczego przy klinicznym, przerywanym stosowaniu preparatów zawierających prylokainę, takich jak Anesderm, EMLA, EMLA PLASTER oraz Motti.
anestetyk miejscowy, badanie toksykologiczne, bariera łożyskowa, błona śluzowa, dyfuzja, działanie fetotoksyczne, genotoksyczność, lidokaina, margines bezpieczeństwa, metabolit, ośrodkowy układ nerwowy, produkt leczniczy, prosta dyfuzja, prylokaina, rakotwórczość, substancja znieczulająca miejscowo, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa, wodonercze płodu -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu EMLA PLASTER, zawierającego 25 mg lidokainy i 25 mg prylokainy, potwierdziły akceptowalny profil bezpieczeństwa. W badaniach na zwierzętach wysokie dawki obu anestetyków wywoływały toksyczność ośrodkowego układu nerwowego i układu krążenia, z efektem sumowania, lecz bez synergizmu. Lidokaina i prylokaina wykazują niską toksyczność po pojedynczym podaniu doustnym, co zapewnia margines bezpieczeństwa przy przypadkowym połknięciu. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono działań niepożądanych przy dawkach klinicznych, choć lidokaina wykazywała embriotoksyczność przy 25 mg/kg s.c. u królika, a prylokaina powodowała wodonercze płodu przy 100 mg/kg i.m. u szczura. Lidokaina przenika przez barierę łożyskową z ekspozycją zarodka/płodu na poziomie 0,4–1,3 względem stężenia w surowicy matki. Nie wykazano genotoksyczności lidokainy i prylokainy, jednak ich metabolity 2,6-dimetyloanilina i σ-toluidyna wykazywały działanie genotoksyczne i rakotwórcze w badaniach przewlekłych, choć margines bezpieczeństwa w zastosowaniach klinicznych jest szeroki.
6-dimetyloanilina, anestetyk miejscowy, badanie toksykologiczne, bariera łożyskowa, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, metabolit lidokainy, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, synergizm, toksyczność ogólna, tolerancja miejscowa, układ krążenia, wodonercze płodu, σ-toluidyna
