przepuklina
Przepuklina to nieprawidłowe przemieszczenie narządów wewnętrznych lub tkanek przez osłabione lub uszkodzone miejsca w ścianie jamy ciała, najczęściej w obrębie powłok brzusznych. Stan ten charakteryzuje się wytworzeniem uwypuklenia zawierającego worek przepuklinowy oraz przemieszczone narządy (najczęściej jelito lub sieć większą).
Przepukliny można klasyfikować według lokalizacji na przepukliny pachwinowe (najczęstsze), udowe, pępkowe, kresy białej, przeponowe i pooperacyjne. Mogą być wrodzone lub nabyte, a do czynników ryzyka ich rozwoju należą: wzmożone ciśnienie wewnątrzbrzuszne, osłabienie mięśni powłok brzusznych, wiek, otyłość, ciąża, przewlekły kaszel oraz wykonywanie ciężkiej pracy fizycznej.
Głównym objawem przepukliny jest uwypuklenie, któremu może towarzyszyć ból lub dyskomfort, nasilający się podczas wysiłku, kaszlu lub kichania. Powikłaniami przepuklin są uwięźnięcie (niemożność odprowadzenia zawartości worka przepuklinowego), zadzierzgnięcie (zaburzenie ukrwienia przemieszczonych narządów) oraz niedrożność przewodu pokarmowego.
Leczenie przepuklin jest głównie operacyjne i polega na odprowadzeniu przemieszczonych narządów oraz zamknięciu wrót przepukliny. Współczesne metody obejmują operacje klasyczne (z dostępu otwartego) oraz laparoskopowe, z zastosowaniem siatek syntetycznych wzmacniających osłabione tkanki. Powikłane przepukliny, szczególnie zadzierzgnięte, wymagają pilnej interwencji chirurgicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół hipermobilności stawów – Diagnostyka i diagnoza
Zespół hipermobilności stawów (JHS) to genetyczne zaburzenie tkanki łącznej charakteryzujące się nadmierną ruchomością stawów oraz przewlekłym bólem w co najmniej czterech stawach przez minimum 3 miesiące. Diagnoza opiera się na badaniu fizykalnym, w tym ocenie elastyczności stawów za pomocą skali Beightona, gdzie wynik ≥4/9 u dorosłych do 50 roku życia (≥5/9 u młodszych, ≥4/9 u osób powyżej 50 lat) wskazuje na hipermobilność. Kryteria Brighton łączą wynik Beightona z objawami klinicznymi, wymagając spełnienia określonych kryteriów głównych i dodatkowych. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie innych zaburzeń tkanki łącznej, takich jak hipermobilny zespół Ehlersa-Danlosa (hEDS), zespół Marfana, osteogenesis imperfecta, a także chorób autoimmunologicznych i nerwowo-mięśniowych. Brak jest specyficznych testów genetycznych lub laboratoryjnych potwierdzających JHS, co czyni diagnozę procesem z wykluczenia i wymaga dokładnego wywiadu oraz badania klinicznego.
arachnodaktylia, cechy marfanoidalne, dysplazja szkieletowa, elastyczność stawów, hipermobilny zespół Ehlersa-Danlosa, krótkowzroczność, kryteria Brighton, opadanie powiek, osteogenesis imperfecta, przepuklina, reumatoidalne zapalenie stawów, rozciągliwość skóry, skala Beightona, spondylolisteza, spondyloliza, spondyloza, tkanka łączna, toczeń, uogólniona hipermobilność stawów, wypadanie narządów miednicy, zaburzenie spektrum hipermobilności, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie nadkłykcia, zapalenie ścięgna, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół hipermobilności stawów, zespół Loeysa-Dietza, zespół Marfana, zespół Stickler, żylaki - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekły ból miednicy – Etiologia i przyczyny
Przewlekły ból miednicy definiowany jako ból utrzymujący się co najmniej 6 miesięcy, zlokalizowany poniżej pępka i między kośćmi biodrowymi, ma złożoną etiologię obejmującą przyczyny ginekologiczne (np. endometrioza, mięśniaki macicy, adenomioza, przewlekłe zapalenie narządów miednicy), urologiczne (zespół bolesnego pęcherza, nawracające infekcje dróg moczowych, kamica nerkowa), gastroenterologiczne (zespół jelita drażliwego, choroba zapalna jelit, zaparcia), mięśniowo-szkieletowe (dysfunkcja mięśni dna miednicy, fibromialgia, przepuklina) oraz neurologiczne (uszkodzenie nerwów, neuralgia nerwu sromowego, ból neuropatyczny). Wśród kobiet około 20% przypadków ma podłoże ginekologiczne. Często współistnieje wiele schorzeń, co sprzyja centralnej sensytyzacji bólu, prowadzącej do nadwrażliwości układu nerwowego i utrzymującego się bólu mimo ustąpienia pierwotnej przyczyny.
adenomioza, ból neuropatyczny, centralna sensytyzacja bólu, cesarskie cięcie, choroba zapalna jelit, depresja i lęk, dysfunkcja mięśni dna miednicy, endometrioza, fibromialgia, infekcja dróg moczowych, kamica nerkowa, kora somatosensoryczna, mięśniak macicy, napięcie mięśni dna miednicy, neuralgia nerwu sromowego, przepuklina, przewlekły ból miednicy, radioterapia, śródmiąższowe zapalenie pęcherza, uchyłkowatość okrężnicy, zapalenie narządów miednicy, zaparcia, zespół bolesnego pęcherza, zespół jelita drażliwego, zespół przekrwienia miednicy, zespół stresu pourazowego - Leksykon chorób i schorzeń
Spondyloza szyjna – Epidemiologia
Spondyloza szyjna jest powszechnym schorzeniem zwyrodnieniowym kręgosłupa szyjnego, którego częstość występowania wzrasta wraz z wiekiem – zmiany radiologiczne stwierdza się u 25% osób <40 r.ż., 50% >40 r.ż. oraz 85-90% >60 r.ż., choć większość pozostaje bezobjawowa. Objawowa spondyloza szyjna dotyczy około 13,76% populacji chińskiej, z wyższą częstością u kobiet (16,51%) niż mężczyzn (10,49%). Mielopatia spondylotyczna szyjna (CSM) jest najczęstszą nieurazową dysfunkcją rdzenia kręgowego u dorosłych, z roczną zapadalnością w Ameryce Północnej około 41/milion i chorobowością 605/milion. CSM najczęściej dotyczy mężczyzn (stosunek 3:1), średni wiek zachorowania to 64 lata, a najczęstszym poziomem ucisku jest C5-C6. Czynniki ryzyka obejmują wiek, predyspozycje genetyczne, obciążenia mechaniczne (np. noszenie ciężarów na głowie), a także styl życia (krótszy sen, praca umysłowa). Zwężenie kanału kręgowego poniżej 10 mm jest bezwzględnym kryterium ryzyka mielopatii, a zwężenie >30% może prowadzić do rozwoju CSM.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, badanie radiologiczne, ból korzeniowy, dysfunkcja rdzenia kręgowego, dysfunkcja zwieraczy, kostnienie więzadła podłużnego tylnego, krążek międzykręgowy, lata życia skorygowane niepełnosprawnością, mielopatia, mielopatia spondylotyczna szyjna, niepełnosprawność, przepuklina, przewlekły ból szyi, radikulopatia, spondyloza szyjna, uraz rdzenia kręgowego, zwężenie kanału kręgowego, zwężenie otworowe, zwyrodnienie kręgosłupa szyjnego - Leksykon substancji czynnych
Sodu chlorek – Działania niepożądane
Chlorek sodu (NaCl) jest powszechnie stosowany w medycynie, zwłaszcza w formie roztworów do infuzji, dializy, hemodializy i hemofiltracji, a także w preparatach doustnych do korekty zaburzeń elektrolitowych. Pomimo naturalnego występowania w organizmie, jego podawanie może prowadzić do licznych działań niepożądanych, głównie w wyniku nieprawidłowego dawkowania lub współistniejących schorzeń. Najczęściej obserwowanymi powikłaniami są hipokaliemia (bardzo często, szczególnie podczas dializy otrzewnowej), hiponatremia (nieznana częstość, z ryzykiem encefalopatii hiponatremicznej), hiperkalcemia (często, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu środków wiążących fosforany) oraz hipokalcemia (niezbyt często). Zaburzenia elektrolitowe mogą prowadzić do poważnych konsekwencji klinicznych, takich jak arytmie, osłabienie mięśni czy zaburzenia oddychania. Dodatkowo, roztwory NaCl mogą wywoływać zmiany hemodynamiczne, w tym nadciśnienie, niedociśnienie i tachykardię, a także objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka czy zaparcia, szczególnie podczas dializy otrzewnowej.
biegunka, chlorek sodu, dializa otrzewnowa, duszność, encefalopatia hiponatremiczna, hemodializa, hemofiltracja, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperwolemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hiponatremia, homeostaza, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, obrzęk, odwodnienie, pokrzywka, przepuklina, przewodnienie, reakcja nadwrażliwości, rozdęcie brzucha, sepsa, środek wiążący fosforany, świąd, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, wynaczynienie, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zakrzep, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie otrzewnej, zapalenie żyły, zaparcia - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwienie jelit – Etiologia i przyczyny
Niedokrwienie jelitowe to stan kliniczny charakteryzujący się ograniczeniem lub całkowitym zatrzymaniem przepływu krwi przez naczynia zaopatrujące jelita, co prowadzi do uszkodzenia tkanki jelitowej, a w skrajnych przypadkach do martwicy i perforacji. Redukcja przepływu krwi o co najmniej 75% utrzymująca się ponad 12 godzin jest krytyczna dla rozwoju niedokrwienia. Etiologia obejmuje zator tętniczy (40-50% przypadków ostrego niedokrwienia krezkowego, najczęściej tętnicy krezkowej górnej), zakrzepicę tętniczą (15-25%), niezatykające niedokrwienie krezkowe (NOMI, 20-30%) oraz zakrzepicę żylną krezkową (5-15%). Migotanie przedsionków jest głównym czynnikiem ryzyka zatorów tętniczych, odpowiadając za około 50% zatorów tętnicy krezkowej. Przewlekłe niedokrwienie krezkowe w 95% przypadków wynika z miażdżycy naczyń, a czynniki ryzyka obejmują wiek powyżej 50 lat, palenie tytoniu, cukrzycę, nadciśnienie tętnicze i hiperlipidemię. NOMI występuje u pacjentów w stanie krytycznym z niskim rzutu serca lub stosujących leki wazokonstrykcyjne, natomiast zakrzepica żylna krezkowa wiąże się z zaburzeniami krzepnięcia, nowotworami i marskością wątroby.
blaszka miażdżycowa, choroba naczyń obwodowych, choroba wieńcowa, choroba zapalna, czerwienica prawdziwa, dysplazja włóknisto-mięśniowa, guzkowe zapalenie tętnic, hipercholesterolemia, kardiomiopatia, martwica jelit, miażdżyca naczyń, migotanie przedsionków, mutacja czynnika V Leiden, nadkrzepliwość, niedokrwienie jelit, niedokrwienie jelitowe, niedokrwienie okrężnicy, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedomykalność zastawki aortalnej, ostre niedokrwienie krezkowe, perforacja jelit, przepływ krwi, przepuklina, przewlekłe niedokrwienie krezkowe, rozwarstwienie aorty, skręt jelit, skrzeplina przyścienna, stan nadkrzepliwości, tętniak aorty, toczeń, triada Virchowa, trombocytoza, uszkodzenie śródbłonka, wada zastawkowa serca, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna krezkowa, zapalenie naczyń, zapalenie tętnic, zapalenie tętnic Takayasu, zapalenie wsierdzia, zator septyczny, zator tętnicy krezkowej, zator tętniczy, zawał mięśnia sercowego, zespół przedziału brzusznego, zwężenie tętnicy - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina – Diagnostyka i diagnoza
Przepuklina to uwypuklenie narządu przez osłabione miejsce w ścianie mięśniowej, diagnozowane głównie na podstawie badania fizykalnego, które cechuje się wysoką czułością (do 96% w przypadku przepuklin pachwinowych). W diagnostyce obrazowej najczęściej stosuje się ultrasonografię (czułość >90%, swoistość 82-86%), tomografię komputerową (TK) oraz rezonans magnetyczny (MRI), szczególnie przy podejrzeniu przepuklin złożonych, sportowych lub trudnych do wykrycia. Badania obrazowe wspomagają różnicowanie z innymi schorzeniami, takimi jak torbiele jajnika, mięśniaki macicy czy endometrioza. W diagnostyce przepuklin rozworu przełykowego stosuje się dodatkowo endoskopię, manometrię przełyku oraz 24-godzinną pH-metrię. Klasyfikacja przepuklin według lokalizacji anatomicznej (pachwinowa, udowa, pępkowa, rozworu przełykowego, incyzyjna) oraz ocena ryzyka powikłań (np. uwięźnięcia) są kluczowe dla wyboru terapii.
badanie fizykalne, badanie palpacyjne, choroba refluksowa przełyku, diagnostyka różnicowa, dysfagia, endoskopia, gastroskopia, herniografia, krwiak, laparoskopia, limfadenopatia, lipoma, manometria przełyku, monitorowanie pH przełyku, niedrożność jelit, odprowadzenie przepukliny, operacja otwarta, pH-metria, próba Valsalvy, przepuklina, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przepuklina przeponowa, przepuklina rozworu przełykowego, przepuklina Spigela, przepuklina sportowa, przepuklina udowa, przepuklina w bliźnie pooperacyjnej, przewlekły stan zapalny, rezonans magnetyczny, surowiczak, tomografia komputerowa, ultrasonografia, uwięźnięcie przepukliny, zakażenie rany - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Omnipaque 518 mg/ml (240 mg jodu/ml)
Omnipaque to niejonowy, monomeryczny, trójjodowy środek kontrastowy o stężeniu 518 mg/ml (240 mg jodu/ml), charakteryzujący się osmolalnością 0,51 Osm/kg H₂O w 37°C oraz lepkością 3,3 mPa×s w temperaturze ciała. Produkt jest stosowany w szerokim spektrum badań diagnostycznych, w tym angiografii (kardioangiografia, arteriografia, flebografia), urografii, tomografii komputerowej, mielografii podpajęczynówkowej oraz specjalistycznych procedurach takich jak artrografia, ERP, ERCP, herniografia, histerosalpingografia i sialografia. Podanie leku wymaga odpowiedniego przygotowania pacjenta, monitoringu oraz dostępności sprzętu reanimacyjnego, a także kwalifikacji personelu medycznego. Omnipaque jest stosowany zarówno u dorosłych, jak i dzieci, z uwzględnieniem indywidualnego dawkowania i szczególnej ostrożności u noworodków i niemowląt.
arteriografia, artrografia, badanie angiograficzne, diagnostyka różnicowa, dyskopatia, działanie niepożądane, flebografia, gruczoł ślinowy, guz rdzenia kręgowego, herniografia, histerosalpingografia, kamica nerkowa, kamica przewodowa, kardioangiografia, mielografia lędźwiowa, mielografia piersiowa, mielografia szyjna, niepłodność, podanie podpajęczynówkowe, przepuklina, przepuklina oponowo-rdzeniowa, przepuklina pachwinowa, przewlekłe zapalenie trzustki, sialografia, środek kontrastujący radiologiczny, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa zbiorników podstawy mózgu, urografia, uszkodzenie chrząstki stawowej, wsteczna endoskopowa cholangiopankreatografia, wsteczna endoskopowa pankreatografia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zakrzepica żył głębokich, zwężenie dróg żółciowych, zwężenie kanału kręgowego - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina – Patofizjologia i mechanizm
Przepuklina to patologiczne wydostanie się narządu lub tkanki przez osłabione miejsce w powłokach mięśniowo-powięziowych, najczęściej w obrębie jamy brzusznej. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmując zarówno wrodzone defekty (np. przetrwały wyrostek pochwowy otrzewnej w przepuklinie pachwinowej pośredniej), jak i nabyte uszkodzenia powięzi, często związane z zaburzeniami metabolizmu kolagenu (wzrost kolagenu typu III) oraz dysfunkcją mechanizmów ochronnych ściany brzucha (mechanizm zastawkowy i zamykający). Czynniki predysponujące to m.in. przewlekły kaszel, wodobrzusze, otyłość, ciąża, praca fizyczna, a także zespoły genetyczne (Ehlers-Danlos, Marfan). Przepukliny pachwinowe dzielą się na bezpośrednie (defekt w trójkącie Hesselbacha) i pośrednie (przez kanał pachwinowy), a przepukliny udowe, częściej u kobiet, niosą wysokie ryzyko uwięźnięcia i zadzierzgnięcia. Przepuklina rozworu przełykowego, najczęściej typu ślizgowego, przyczynia się do choroby refluksowej przez zaburzenie funkcji dolnego zwieracza przełyku.
choroba refluksowa przełyku, dolny zwieracz przełyku, martwica tkanki, mechanizm zamykający, mechanizm zastawkowy, pas przepuklinowy, próba Valsalvy, przepuklina, przepuklina okołoprzełykowa, przepuklina pachwinowa bezpośrednia, przepuklina pachwinowa pośrednia, przepuklina pępkowa, przepuklina pooperacyjna, przepuklina rozworu przełykowego, przepuklina ślizgowa, przepuklina udowa, trójkąt Hesselbacha, uwięźnięcie przepukliny, zadzierzgnięcie przepukliny, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół patau – Leczenie
Zespół Patau (trisomia 13) charakteryzuje się wysoką śmiertelnością, z ponad 80% pacjentów nie dożywających pierwszego roku życia. Brak jest leczenia przyczynowego, dlatego terapia koncentruje się na łagodzeniu objawów i poprawie jakości życia. Postępowanie medyczne jest indywidualizowane, obejmuje wsparcie oddechowe (tlenoterapia, intubacja, tracheostomia), leczenie wad serca (operacje kardiochirurgiczne), korekcję wad wrodzonych (przepukliny, rozszczep wargi, sondy żywieniowe, zabiegi ortopedyczne) oraz profilaktykę przeciwdrgawkową i antybiotykoterapię. Opieka paliatywna skupia się na łagodzeniu bólu, zapewnieniu odżywiania i wsparciu emocjonalnym rodziny. Wczesna interwencja chirurgiczna, zwłaszcza kardiochirurgiczna, może znacząco wydłużyć medianę przeżycia do około 733 dni, szczególnie u pacjentów z mozaikową trisomią lub translokacją niezrównoważoną oraz bez poważnych wad mózgu i serca.
antybiotyk profilaktyczny, dysfagia, fizjoterapia, gastrostomia, intensywna terapia noworodkowa, intubacja, lek przeciwdrgawkowy, OITN, operacja kardiochirurgiczna, opieka hospicyjna, opieka paliatywna, padaczka, poradnictwo genetyczne, profilaktyka przeciwdrgawkowa, przepuklina, przykurcz stawów, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, skolioza, sonda żywieniowa, terapia mowy, terapia zajęciowa, tlenoterapia, tracheostomia, translokacja niezrównoważona, trisomia 13, wada serca, wczesna interwencja, wentylacja mechaniczna, zespół Patau - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie niedokrwienne jelita grubego – Etiologia i przyczyny
Zapalenie niedokrwienne jelita grubego (ischemic colitis) jest najczęstszą formą niedokrwienia przewodu pokarmowego, dotykającą głównie pacjentów powyżej 60. roku życia. Patofizjologia opiera się na ostrym, samoograniczającym się zmniejszeniu przepływu krwi, prowadzącym do hipoksji i uszkodzenia błony śluzowej okrężnicy, szczególnie w obszarach o ograniczonym unaczynieniu, takich jak zgięcie śledzionowe i połączenie esiczo-odbytnicze. Etiologia dzieli się na niedokrwienność nieokluzyjną (ok. 95% przypadków), wynikającą z niskiego ciśnienia tętniczego lub zwężenia naczyń, oraz okluzyjną, spowodowaną zakrzepicą lub zatorami naczyń krezkowych. Kluczowe czynniki ryzyka to miażdżyca, hipotonia, choroby sercowo-naczyniowe (np. niewydolność serca, migotanie przedsionków), zaburzenia krzepnięcia, cukrzyca, a także stosowanie leków takich jak NLPZ, opioidy czy estrogeny. Warto podkreślić, że u pacjentów z miażdżycą nawet niewielkie spadki ciśnienia mogą wywołać klinicznie istotne niedokrwienie jelita.
anemia sierpowatokrwinkowa, choroba naczyń obwodowych, choroba zastawkowa serca, cukrzyca, czynnik V Leiden, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoksja tkanek, hipotonia, kardiomiopatia, krążenie pozaustrojowe, martwica ściany jelita, mediator zapalny, miażdżyca, migotanie przedsionków, nadkrzepliwość krwi, niedociśnienie, niedokrwienie przewodu pokarmowego, niedrożność jelit, owrzodzenie błony śluzowej, perforacja, połączenie esiczo-odbytnicze, przepuklina, reumatoidalne zapalenie stawów, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, sepsa, skręt jelit, tętniak aorty brzusznej, tętnica krezkowa, tętnica krezkowa dolna, toczeń rumieniowaty układowy, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, wstrząs septyczny, zaburzenie mikrokrążenia, zakrzepica, zapalenie naczyń, zapalenie niedokrwienne jelita grubego, zapalenie okrężnicy, zapalenie uchyłków, zawał mięśnia sercowego, zespół jelita drażliwego z zaparciem, zespół mieloproliferacyjny, zgięcie śledzionowe, zmniejszony przepływ krwi, zrost pooperacyjny, zwłóknienie zaotrzewnowe - Leksykon substancji czynnych
Sodu (S)-mleczanu roztwór – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Roztwory do dializy otrzewnowej zawierające sodu (S)-mleczan, takie jak balance w stężeniach glukozy 1,5%, 2,3% i 4,25% z wapniem 1,25 mmol/l lub 1,75 mmol/l, charakteryzują się osmolarnością od 356 do 511 mOsm/l i pH około 7,0. Stosowanie tych roztworów wymaga ścisłego monitorowania elektrolitów (Na, K, Ca, Mg, fosforany), równowagi kwasowo-zasadowej, parametrów nerkowych, gospodarki wapniowo-fosforanowej oraz glikemii. Wskazane jest także kontrolowanie masy ciała i resztkowej czynności nerek. W przypadku hipokalcemii zaleca się stosowanie roztworów z wyższym stężeniem wapnia lub suplementację wapniem drogą jelitową, natomiast przy hiperkalcemii rozważa się roztwory o niższym stężeniu wapnia (1,25 mmol/l). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z nadczynnością przytarczyc, hipokaliemią, leczeniem glikozydami naparstnicy oraz z nerkami wielotorbielowatymi, gdzie konieczne jest indywidualne dostosowanie terapii i suplementacji.
dializa otrzewnowa, glikozydy naparstnicy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hipokalcemia, hipokaliemia, nadczynność przytarczyc, nerki wielotorbielowate, niedobór białek i aminokwasów, otorbiające stwardnienie otrzewnej, parathormon, przepuklina, przewodnienie, resztkowa czynność nerek, równowaga kwasowo-zasadowa, sodu (S)-mleczan, utrata elektrolitów, utrata zdolności ultrafiltracji, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Adeksa 100 mg
Akarboza (Adeksa 100 mg) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, a także u osób z przewlekłymi chorobami jelit charakteryzującymi się zaburzeniami trawienia i wchłaniania. Ze względu na mechanizm działania polegający na hamowaniu enzymów trawiących węglowodany, stosowanie akarbozy może nasilać objawy tych schorzeń. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w stanach sprzyjających zwiększonemu gromadzeniu się gazów jelitowych, takich jak zespół Roemhelda, duże przepukliny, niedrożność jelit oraz owrzodzenia jelit, gdyż fermentacja węglowodanów w dalszych odcinkach przewodu pokarmowego prowadzi do wzmożonej produkcji gazów, co może pogorszyć stan kliniczny pacjenta.
akarboza, biodostępność ogólnoustrojowa, ciężka niewydolność nerek, enzym jelitowy, fermentacja bakteryjna, klirens kreatyniny, kontrola glikemii, mechanizm działania leku, nadwrażliwość na substancję czynną, niedrożność jelit, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie jelit, przepuklina, przewlekła choroba jelit, reakcja nadwrażliwości, terapia hipoglikemizująca, terapia przeciwcukrzycowa, trawienie węglowodanów, wstrząs anafilaktyczny, zespół Roemhelda, zespół sercowo-żołądkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Przepuklina to patologiczne uwypuklenie narządu lub tkanki przez osłabione struktury mięśniowo-powięziowe, z typami takimi jak pachwinowa, udowa, pępkowa, rozworu przełykowego i pooperacyjna. Kluczowa jest kompleksowa ocena pielęgniarska obejmująca ocenę objawów (ból, obrzęk, możliwość odprowadzenia), historię choroby, badanie palpacyjne oraz monitorowanie powikłań, w tym uwięźnięcia i zadzierzgnięcia, które stanowią stan zagrożenia życia. Diagnostyka pielęgniarska koncentruje się na ostrym bólu, ryzyku uszkodzenia skóry, zaburzeniach perfuzji jelitowej, nietolerancji aktywności oraz deficycie wiedzy pacjenta. Opieka przedoperacyjna obejmuje ocenę stanu ogólnego, edukację pacjenta, redukcję lęku oraz przygotowanie do zabiegu chirurgicznego (otwartego, laparoskopowego lub robotycznego), natomiast pooperacyjna skupia się na kontroli bólu, zapobieganiu powikłaniom (np. infekcjom, zakrzepicy), monitorowaniu gojenia rany i stopniowym zwiększaniu aktywności.
bezdech senny, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, dieta bogata w błonnik, głębokie oddychanie, infekcja rany, jama brzuszna, kąpiel antyseptyczna, klatka piersiowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, nawrót przepukliny, niedrożność jelit, obrzęk moszny, ocena bólu, parametry życiowe, pielęgnacja rany, powikłania płucne, przepuklina, przepuklina odprowadzalna, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przepuklina pooperacyjna, przepuklina rozworu przełykowego, przepuklina udowa, przepuklina zadzierzgnięta, refluks żołądkowo-przełykowy, stan odżywienia, techniki relaksacyjne, uwięźnięcie przepukliny, zakrzepica żył głębokich - Leksykon substancji czynnych
Trombina – Właściwości farmakodynamiczne
Trombina ludzka, będąca enzymem proteolitycznym kluczowym dla kaskady krzepnięcia, jest podstawowym składnikiem klejów tkankowych takich jak Artiss i Tisseel. W preparatach tych trombina występuje w kontrolowanych stężeniach: 4 j.m./ml w Artiss, co umożliwia wolniejsze krzepnięcie i dłuższy czas manipulacji, oraz 500 j.m./ml w Tisseel, zapewniające szybkie krzepnięcie. Mechanizm działania trombiny polega na przekształceniu fibrynogenu (obecnego w stężeniu 91 mg/ml) w fibrynę, a także aktywacji czynnika XIII (0,6-5 j.m./ml) do formy XIIIa, co stabilizuje skrzep poprzez tworzenie wiązań krzyżowych w obecności jonów wapnia (40 μmol/ml wapnia chlorku dwuwodnego). Aprotynina (3000 KIU/ml) hamuje aktywność plazminy, zapobiegając przedwczesnej degradacji skrzepu i zapewniając stabilność kleju in vivo.
antyfibrynolityk, aprotynina, białko osocza, chlorek wapnia, czynnik XIII, enzym proteolityczny, fibrynogen, fibrynopeptyd, hemostaza, jon wapnia, kaskada krzepnięcia krwi, klej tkankowy, krążenie pozaustrojowe, krwiak, krzepnięcie krwi, mechanizm krzepnięcia, monomer fibryny, plazmina, płyn surowiczy, polimeryzacja fibryny, przepuklina, przeszczep skóry, przetoka okrężnicza, skrzep fibrynowy, trombina, wiązanie krzyżowe, włókno fibrynowe - Leksykon chorób i schorzeń
Kolka niemowlęca – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Kolka niemowlęca to stan charakteryzujący się epizodami intensywnego płaczu trwającymi ponad 3 godziny dziennie, co najmniej 3 dni w tygodniu przez minimum 3 tygodnie (reguła trzech wg Wessela). Pojawia się zwykle między 2. a 3. tygodniem życia, osiąga szczyt w 4-6 tygodniu i ustępuje samoistnie między 3. a 4. miesiącem życia, dotykając 20-25% niemowląt. Objawy obejmują nagłe napady płaczu, zaciskanie pięści, podkurczanie nóg, napięty brzuch i zaczerwienioną twarz, z ustępowaniem po oddaniu gazów lub stolca. Przyczyny są wieloczynnikowe i obejmują dysbiozę jelitową, niedojrzałość układu pokarmowego, alergie pokarmowe (np. białko mleka krowiego), refluks żołądkowo-przełykowy oraz nieprawidłową technikę karmienia. Diagnoza jest wykluczająca, wymagająca wykluczenia poważniejszych schorzeń, takich jak intussuscepcja czy zakażenia, przy jednoczesnym prawidłowym przyroście masy ciała.
alergen, alergia na białko mleka krowiego, diagnoza wykluczająca, dysbioza, intussuscepcja, kolka niemowlęca, kontakt skóra do skóry, kryteria Wessela, lactobacillus reuteri, lek antycholinergiczny, nietolerancja pokarmowa, probiotyk, przekarmianie, przepuklina, przyrost masy ciała, refluks żołądkowo-przełykowy, sepsa, simetikon, ulewanie, wgłobienie jelita, włośnica, wzdęcia, zapalenie ucha środkowego, zespół dziecka potrząsanego - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina – Objawy
Przepuklina to patologiczne uwypuklenie narządu lub tkanki przez osłabione miejsce w ścianie mięśniowej, manifestujące się widocznym guzem, który nasila się podczas wysiłku, kaszlu lub stania, a ustępuje w pozycji leżącej. Objawy bólowe są zróżnicowane i mogą obejmować uczucie nacisku, pieczenia, kłucia czy promieniowanie do moszny, warg sromowych lub kończyn dolnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na przepukliny rozwlelinowe, które mogą powodować zgagę, refluks, dysfagię oraz ból w klatce piersiowej. U kobiet przepukliny często są mniejsze, głębiej położone i mogą manifestować się przewlekłym bólem miednicy, co bywa mylnie interpretowane jako patologia ginekologiczna. Nieleczone przepukliny mają tendencję do progresji, zwiększając ryzyko uwięźnięcia, zadzierzgnięcia oraz niedrożności jelit, co wymaga pilnej interwencji chirurgicznej. Objawy alarmowe to nagły, silny ból, nieodprowadzalne uwypuklenie, zmiana koloru skóry nad przepukliną, nudności, wymioty, gorączka oraz zatrzymanie gazów i stolca.
ból miednicy, ból pooperacyjny, dysfagia, martwica tkanki, nawrót przepukliny, niedrożność jelit, nudności i wymioty, operacja przepukliny, przepuklina, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przepuklina pooperacyjna, przepuklina udowa, refluks żołądkowy, resekcja jelita, stan zagrożenia życia, stomia, uwięźnięcie przepukliny, worek przepuklinowy, wzdęcie brzucha, zadzierzgnięcie przepukliny, zaparcia, zaparcie, zgaga - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – balance 4,25% z 4,25% glukozą i wapniem 1,75 mmol/l
Roztwory do dializy otrzewnowej, takie jak balance 4,25% zawierający 4,25% glukozy i wapń w stężeniu 1,75 mmol/l, wymagają ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa, w tym bezwzględnego zakazu stosowania ich do infuzji dożylnych. Przed rozpoczęciem terapii należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wapniowo-fosforanowej. Hiperkalcemia może wystąpić u chorych stosujących roztwory z wapniem 1,75 mmol/l, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków wiążących fosforany i/lub witaminy D, co może wymagać zmiany na roztwory o niższym stężeniu wapnia (1,25 mmol/l). W przypadku hipokalcemii lub utraty elektrolitów (np. wymioty, biegunka) wskazane jest stosowanie roztworów o odpowiednio wyższym stężeniu wapnia lub zawierających potas. Monitorowanie stężenia potasu jest kluczowe u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca. U pacjentów z nerkami wielotorbielowatymi dializa otrzewnowa wymaga szczególnej uwagi ze względu na możliwe trudności techniczne i powikłania anatomiczne.
dializa otrzewnowa, glikozydy naparstnicy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hipokalcemia, monitorowanie parametrów biochemicznych, nadczynność przytarczyc, nerki wielotorbielowate, niedobór białek i aminokwasów, otorbiające stwardnienie otrzewnej, parathormon, przepuklina, przepuszczalność błony otrzewnowej, przewodnienie, resztkowa czynność nerek, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do dializy otrzewnowej, środki wiążące fosforany, utrata elektrolitów, zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Physioneal 35 Clear-Flex –
Stosowanie roztworu do dializy otrzewnowej Physioneal 35 Clear-Flex wiąże się z występowaniem licznych działań niepożądanych o różnej częstości i charakterze, które zostały udokumentowane zarówno w badaniach klinicznych, jak i w praktyce klinicznej. Do najczęstszych należą hipokaliemia, hiperkalcemia, zatrzymanie płynów, nadciśnienie tętnicze, zapalenie otrzewnej oraz obrzęk i astenia. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest zgodnie z wytycznymi: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Wśród poważnych powikłań należy zwrócić uwagę na otorbiające stwardnienie otrzewnej, które może prowadzić do niewydolności błony otrzewnowej i wymaga szczególnej uwagi podczas długotrwałej dializoterapii.
astenia, bakteryjne zapalenie otrzewnej, cewnik dializacyjny, dializa otrzewnowa, dializoterapia otrzewnowa, działanie niepożądane, eozynofilia, hemodializa, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperwolemia, hipokaliemia, jadłowstręt, kwasica mleczanowa, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, otorbiające stwardnienie otrzewnej, płyn dializacyjny, przepuklina, ultrafiltracja, zapalenie otrzewnej, zatrzymanie płynów, zmętnienie dializatu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ulgix Laxi 50 mg
Dokuzat sodu w dawce 50 mg, będący składnikiem leku Ulgix Laxi, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, takie jak sorbitol ciekły niekrystalizujący (3,5 mg) i glikol propylenowy (15 mg). Lek nie powinien być stosowany w przypadku niedrożności jelit i stanów zagrażających jej wystąpieniu (nagromadzenie mas kałowych, zapalenie jelit, zwężenia, zrosty, przepukliny, polipy, guzy), zapalenia wyrostka robaczkowego, krwawień z przewodu pokarmowego o nieznanej etiologii, nudności, wymiotów, ostrego bólu brzucha o nieustalonej przyczynie oraz stanów odwodnienia, ze względu na ryzyko maskowania objawów, nasilenia perystaltyki i pogorszenia stanu klinicznego pacjenta.
dokuzat sodu, działanie niepożądane, glikol propylenowy, guz jelita, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek moczopędny, masa kałowa, nadwrażliwość na substancję czynną, niedrożność jelit, odwodnienie organizmu, perforacja wyrostka, perystaltyka, polip, przepuklina, reakcja alergiczna, sorbitol ciekły niekrystalizujący, środek przeczyszczający, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie jelit, zapalenie wyrostka robaczkowego, zrost otrzewnowy, zwężenie jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Physioneal 40 z glukozą 3,86 w/v 38,6 mg/ml –
Physioneal 40 z glukozą (1,36%, 2,27%, 3,86%) stosowany w dializie otrzewnowej charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, w którym najczęściej występującym jest alkaloza (ok. 10% pacjentów), związana z obecnością buforu 15 mmol/l mleczanu i 25 mmol/l wodorowęglanu (łącznie 40 mmol/l) w roztworze. Inne często obserwowane działania niepożądane obejmują hipokaliemię, zatrzymanie płynów, hiperkalcemię oraz nadciśnienie tętnicze. Niezbyt często występują hiperglikemia, kwasica mleczanowa, zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, bóle głowy), duszność, zapalenie otrzewnej oraz objawy ogólne takie jak astenia i obrzęki. Rzadkie, ale poważne powikłania to otorbiające stwardnienie otrzewnej oraz reakcje alergiczne (eozynofilia, obrzęk naczynioruchowy, wysypka).
alkaloza, anoreksja, astenia, bakteryjne zapalenie otrzewnej, dializa otrzewnowa, dreszcze, duszność, dyspepsja, eozynofilia, gospodarka elektrolitowa, gospodarka wodna, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperwolemia, hipokaliemia, kwasica mleczanowa, mleczan, nadciśnienie, niedociśnienie, niewydolność błony otrzewnej, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, otorbiające stwardnienie otrzewnej, przepuklina, równowaga kwasowo-zasadowa, wodorowęglan w surowicy, wzdęcie, zaburzenie rytmu serca, zapalenie otrzewnej, zatrzymanie płynów, zmętnienie dializatu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – balance 2,3% z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l 2,3 % glukozy + 1,25 mmol/l wapnia
Roztwory do dializy otrzewnowej Balance wykazują specyficzne przeciwwskazania zależne od stężenia glukozy (1,5%, 2,3%, 4,25%) oraz wapnia (1,25 mmol/l lub 1,75 mmol/l). Warianty z wapniem 1,25 mmol/l są przeciwwskazane przy znacznej hipokalcemii, natomiast te z wapniem 1,75 mmol/l nie powinny być stosowane przy znacznej hiperkalcemii. Roztwory o wysokim stężeniu glukozy (4,25%) dodatkowo nie są zalecane u pacjentów z hipowolemią i niskim ciśnieniem tętniczym ze względu na ryzyko pogłębienia zaburzeń hemodynamicznych. W każdym przypadku kwasica mleczanowa oraz znaczna hipokaliemia stanowią przeciwwskazania do stosowania tych preparatów.
choroba Crohna, choroba zapalna jelit, dializa otrzewnowa, guz jamy brzusznej, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipowolemia, kwasica mleczanowa, mocznica, niedrożność jelita, niskie ciśnienie tętnicze, przepuklina, przetoka brzuszna, roztwór do dializy otrzewnowej balance, sepsa, stężenie glukozy, stężenie wapnia, terapia nerkozastępcza, ultrafiltracja, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia hemodynamiczne, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zapalenie skóry brzucha, zapalenie uchyłka - Leksykon substancji czynnych
Wapń – Działania niepożądane
Wapń, jako kluczowy makroelement, odgrywa istotną rolę w procesach fizjologicznych, takich jak krzepnięcie krwi, kurczliwość mięśni, przewodnictwo nerwowe oraz mineralizacja kości. Jednakże, nieprawidłowe stosowanie lub przedawkowanie preparatów wapnia może prowadzić do szeregu działań niepożądanych, w tym hiperkalcemii i hiperkalciurii (częstość występowania niezbyt często, tj. ≥1/1000 do <1/100), a w bardzo rzadkich przypadkach (<1/10 000) do zespołu mleczno-alkalicznego (Burnetta) charakteryzującego się hiperkalcemią i zasadowicą metaboliczną. U pacjentów dializowanych otrzewnowo obserwuje się dodatkowo zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperglikemia, hiperlipidemia oraz wtórna nadczynność przytarczyc, a także częste powikłania infekcyjne i mechaniczne związane z techniką dializy (np. zapalenie otrzewnej, zakażenia w miejscu cewnika, przepuklina). Dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, bóle brzucha, zaparcia i biegunka, występują rzadko, a reakcje skórne i nadwrażliwości są również rzadkie, choć możliwe.
astma oskrzelowa, dializa otrzewnowa, dyspepsja, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, kamica nerkowa, krzepnięcie krwi, nadciśnienie tętnicze, nadczynność przytarczyc, nefrokalcynoza, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, otorbiające stwardnienie otrzewnej, pokrzywka, polidypsja, przepuklina, rumień, sepsa, wapnica nerek, wielomocz, zaburzenia krzepnięcia krwi, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie otrzewnej, zasadowica, zespół mleczno-alkaliczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Adeksa 50 mg
Lek Adeksa zawierający 50 mg akarbozy w postaci tabletek niepowlekanych jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, co może prowadzić do reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. Ponadto, nie należy stosować tego leku u osób z przewlekłymi chorobami jelit związanymi z zaburzeniami trawienia i wchłaniania, gdyż mechanizm działania akarbozy (hamowanie enzymów jelitowych) może nasilać objawy tych schorzeń. Przeciwwskazania obejmują także stany sprzyjające zwiększonemu gromadzeniu się gazów jelitowych, takie jak zespół Roemhelda, duże przepukliny brzuszne i przeponowe, niedrożność jelit oraz owrzodzenia jelit, które mogą ulec pogorszeniu wskutek fermentacji i nagromadzenia gazów.
Adeksa, akarboza, bezpieczeństwo stosowania leku, ciężka niewydolność nerek, enzymy jelitowe, fermentacja jelitowa, klirens kreatyniny, nadwrażliwość na akarbozę, niedrożność jelit, owrzodzenie jelita, przepuklina, przepuklina brzuszna, przepuklina przeponowa, przewlekła choroba jelit, tabletka niepowlekana, zaburzenie trawienia, zaburzenie wchłaniania, zespół Roemhelda, zespół sercowo-żołądkowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – balance 1,5% z 1,5% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l 1,5% glukozy + 1,25 mmol/l wapnia
Przeciwwskazania do stosowania roztworów do dializy otrzewnowej Balance zależą od stężenia glukozy (1,5%, 2,3%, 4,25%) oraz zawartości wapnia (1,25 mmol/l lub 1,75 mmol/l). Roztwory z wapniem 1,25 mmol/l są przeciwwskazane u pacjentów z kwasicą mleczanową, znaczną hipokaliemią oraz hipokalcemią, natomiast te z wapniem 1,75 mmol/l u pacjentów z kwasicą mleczanową, znaczną hipokaliemią i hiperkalcemią. Roztwory o najwyższym stężeniu glukozy 4,25% dodatkowo nie powinny być stosowane u pacjentów z hipowolemią i niskim ciśnieniem tętniczym ze względu na ich silne działanie osmotyczne, które może prowadzić do zbyt szybkiej ultrafiltracji i destabilizacji hemodynamicznej. Osmolarność roztworów waha się od 356 mOsm/l (Balance 1,5% z wapniem 1,25 mmol/l) do 511 mOsm/l (Balance 4,25% z wapniem 1,75 mmol/l), a pH jest około 7,0. Wybór roztworu powinien uwzględniać aktualny stan kliniczny pacjenta oraz jego gospodarkę wapniowo-fosforanową.
choroba Crohna, dializa otrzewnowa, gospodarka wapniowa, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipotensja, hipowolemia, kwasica mleczanowa, mocznica, niedrożność jelita, perforacja jelita, przepuklina, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przetoka brzuszna, roztwór dializacyjny, sepsa, ultrafiltracja, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie uchyłków - Leksykon substancji czynnych
Sodu dokuzynian – Przeciwwskazania stosowania
Sodu dokuzynian, dostępny w formie czopków (Laxol 100 mg) oraz kapsułek miękkich (Ulgix Laxi 50 mg), wykazuje działanie przeczyszczające i wymaga ostrożności w doborze pacjentów. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub pomocnicze, w tym sorbitol ciekły (3,5 mg) i glikol propylenowy (15 mg) w preparacie Ulgix Laxi. Nie należy stosować sodu dokuzynianu w przypadku niedrożności jelit oraz stanów zagrażających jej wystąpieniu, takich jak nagromadzenie mas kałowych, zapalenie jelit, zwężenia, zrosty otrzewnowe, przepukliny, polipy i guzy. Ponadto, przeciwwskazaniem są zapalne choroby jelita grubego, zapalenie wyrostka robaczkowego, hemoroidy i szczelina odbytu (szczególnie dla czopków Laxol), a także objawy wymagające diagnostyki, takie jak ostry ból brzucha o niewyjaśnionej etiologii, krwawienia z przewodu pokarmowego o nieznanej przyczynie, nudności i wymioty.
ból brzucha, charakterystyka produktu leczniczego, czopki doodbytnicze, działanie przeczyszczające, glikol propylenowy, hemoroidy, kapsułki miękkie, krwawienie z przewodu pokarmowego, masy kałowe, nadwrażliwość na substancje, niedrożność jelit, nudności i wymioty, odwodnienie organizmu, preparat leczniczy, przepuklina, reakcja nadwrażliwości, sodu dokuzynian, sorbitol ciekły, szczelina odbytu, zapalenie jelit, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalne choroby jelita, zrosty otrzewnowe, zwężenie jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina – Etiologia i przyczyny
Przepuklina to uwypuklenie narządu przez osłabione miejsce w ścianie mięśniowej lub tkance łącznej, najczęściej w obrębie jamy brzusznej. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki wrodzone (np. nieprawidłowe zamknięcie kanału pachwinowego u 2-3% chłopców), genetyczne (mutacje w genach kolagenu i elastyny, zespoły Ehlersa-Danlosa, Marfana), starzenie się (degeneracja włókien kolagenowych i osłabienie mięśni), urazy, operacje oraz przewlekłe zwiększenie ciśnienia wewnątrzbrzusznego (kaszel, wodobrzusze, podnoszenie ciężarów, otyłość, ciąża). Przepukliny pachwinowe dzielą się na pośrednie (wrodzone) i bezpośrednie (nabyte, związane z osłabieniem mięśni brzucha). Przepukliny pępkowe są częste u dzieci (10-20%) i mogą być obecne od urodzenia lub rozwijać się u dorosłych z powodu nadwagi czy wodobrzusza. Przepukliny rozworowe wynikają z osłabienia przepony, często związane ze starzeniem i przewlekłym wzrostem ciśnienia brzusznego.
choroby tkanki łącznej, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, dializa otrzewnowa, kanał pachwinowy, kolagen typu I, kolagen typu III, martwica tkanki, mukowiscydoza, niedrożność jelit, POChP, powięź, powrózek nasienny, przepona, przepuklina, przepuklina nawrotowa, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przepuklina pooperacyjna, przepuklina udowa, przewlekły kaszel, tkanka łączna, uwięźnięcie przepukliny, wodobrzusze, zaburzenia tkanki łącznej, zadzierzgnięcie przepukliny, zakażenie rany, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zmiany hormonalne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Glucobay 50 50 mg
Akarboza, substancja czynna leku Glucobay 50, jest inhibitorem α-glukozydazy stosowanym w terapii cukrzycy, jednak jej podanie wymaga wykluczenia licznych przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na akarbozę, przewlekłe choroby jelit z zaburzeniami trawienia i wchłaniania, nieswoistą chorobę zapalną jelit, owrzodzenia okrężnicy i jelit, częściową niedrożność jelit, predyspozycję do niedrożności, duże przepukliny oraz zespół Roemhelda. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 25 ml/min) oraz ciężką niewydolnością wątroby, a także u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania w tych grupach.
akarboza, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, częściowa niedrożność jelit, dyskomfort brzuszny, inhibitor α-glukozydazy, klirens kreatyniny, marskość wątroby, nadwrażliwość na lek, niedrożność jelit, nieswoista choroba zapalna jelit, owrzodzenie jelit, owrzodzenie okrężnicy, przepuklina, przepuklina brzuszna, przewlekła choroba jelit, reakcja anafilaktyczna, substancja czynna, umiarkowana niewydolność nerek, umiarkowane zaburzenie funkcji wątroby, wzdęcie, zaburzenie trawienia, zaburzenie wchłaniania, zespół jelita drażliwego, zespół Roemhelda, zespół sercowo-żołądkowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Physioneal 40 z glukozą 2,27 w/v 22,7 mg/ml 22,7 g/l + 5,38 g/l + 0,184 g/l + 0,051 g/l + 2,1 g/l + 1,68 g/l
Produkt leczniczy Physioneal 40 z glukozą 2,27% w/v (22,7 mg/ml) stosowany w dializie otrzewnowej wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, z których najczęstszą jest alkaloza metaboliczna występująca u około 10% pacjentów, manifestująca się podwyższonym stężeniem wodorowęglanów w surowicy. Inne często obserwowane zaburzenia metaboliczne to hipokaliemia, zatrzymanie płynów, hiperkalcemia oraz rzadziej hiperglikemia i kwasica mleczanowa. Działania niepożądane obejmują również dolegliwości ze strony układu pokarmowego (dyspepsja, wzdęcia), bóle głowy, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz gorączkę. Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana zgodnie z konwencją: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz częstość nieznana.
alkaloza, anoreksja, astenia, bakteryjne zapalenie otrzewnej, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowo-szkieletowy, dializa otrzewnowa, dreszcze, duszność, dysfagia, dyspepsja, eozynofilia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperwolemia, hipokaliemia, kwasica mleczanowa, nadciśnienie, niedociśnienie, niewydolność błony otrzewnej, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, odwodnienie, otorbiające stwardnienie otrzewnej, physioneal, przepuklina, wodorowęglany w surowicy, wysypka, wzdęcia, zapalenie otrzewnej, zatrzymanie płynów, zawroty głowy, zmętnienie dializatu