ameloblastoma konwencjonalny

Ameloblastoma konwencjonalny (klasyczny) jest łagodnym, ale miejscowo agresywnym nowotworem pochodzenia nabłonkowego występującym w obrębie kości szczęk. Stanowi około 1% wszystkich guzów szczęk i najczęściej lokalizuje się w żuchwie, zwłaszcza w okolicy kąta i gałęzi.

Charakteryzuje się powolnym, ale ekspansywnym wzrostem, destrukcją kości i wysokim odsetkiem nawrotów po nieradykalnym leczeniu. Klinicznie może manifestować się jako bezbolesne powiększenie kości, przemieszczenie zębów lub ich resorpcja. W badaniach obrazowych typowo obserwuje się wielokomorowe lub jednokomorowe przejaśnienie o „mydlanym” charakterze.

Histopatologicznie ameloblastoma konwencjonalny występuje w kilku podtypach, wśród których najczęstsze to postać pęcherzykowa (folikularny) i siateczkowaty (pleksiformny). Charakteryzuje się obecnością wysp nabłonka przypominających szkliwo zęba z komórkami przypominającymi ameloblasty na obwodzie.

Leczenie ameloblastoma konwencjonalnego wymaga radykalnego wycięcia chirurgicznego z marginesem zdrowych tkanek (1-1,5 cm), gdyż proste wyłuszczenie lub kiretaż wiąże się z wysokim odsetkiem nawrotów (60-80%). Pacjenci wymagają długoterminowego monitorowania pooperacyjnego ze względu na możliwość późnych nawrotów.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl