niekodujące RNA
Niekodujące RNA (ncRNA) to rodzaj kwasu rybonukleinowego, który nie ulega translacji na białko. W przeciwieństwie do mRNA, które służy jako matryca do syntezy białek, ncRNA pełni różnorodne funkcje regulacyjne i strukturalne w komórce.
Wśród niekodujących RNA wyróżnia się kilka głównych typów: mikroRNA (miRNA), długie niekodujące RNA (lncRNA), małe jądrowe RNA (snRNA), małe jąderkowe RNA (snoRNA) oraz rybosomalne RNA (rRNA). Każdy z tych typów odgrywa specyficzną rolę w procesach komórkowych – od regulacji ekspresji genów przez miRNA, poprzez udział w splicingu pre-mRNA (snRNA), aż po modyfikacje innych RNA (snoRNA) czy stanowienie strukturalnego komponentu rybosomów (rRNA).
Zaburzenia w funkcjonowaniu niekodujących RNA są coraz częściej wiązane z patogenezą wielu chorób, w tym nowotworów, chorób sercowo-naczyniowych czy neurodegeneracyjnych. Badania nad ncRNA stanowią dynamicznie rozwijającą się dziedzinę, otwierając nowe możliwości diagnostyczne i terapeutyczne w medycynie.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba serca wrodzona – Patofizjologia i mechanizm
Wrodzona choroba serca (CHD) jest wynikiem złożonych nieprawidłowości genetycznych i środowiskowych wpływających na rozwój serca i dużych naczyń. Około 10-30% przypadków CHD ma podłoże mutacyjne, obejmujące defekty w genach kodujących czynniki transkrypcyjne (np. rodzina T-box), szlaki sygnalizacyjne (Notch) oraz białka strukturalne serca. Epigenetyczne mechanizmy, takie jak metylacja DNA, modyfikacje histonów (np. rola HDAC3 i Ezh2) oraz mikroRNA, odgrywają kluczową rolę w regulacji ekspresji genów podczas rozwoju embrionalnego serca. Patofizjologia CHD często obejmuje przecieki lewo-prawe (np. ASD, VSD, PDA), prowadzące do przeciążenia objętościowego lewej komory i nadciśnienia płucnego, które w zaawansowanych stadiach może skutkować zespołem Eisenmengera. Wrodzone wady takie jak Tetralogia Fallota, przełożenie wielkich naczyń (TGA) czy dwuujściowa prawa komora (DORV) charakteryzują się specyficznymi zaburzeniami hemodynamicznymi i mieszaniem krwi, co prowadzi do hipoksemii i cyanozy. Ponadto, czynniki środowiskowe, takie jak cukrzyca matki (z 5-krotnie zwiększonym ryzykiem CHD), infekcje, niedobory witamin i teratogeny, również przyczyniają się do rozwoju CHD.
arytmia przedsionkowa, choroba serca wrodzona, czynnik transkrypcyjny, deacetylaza histonowa, dwuujściowa prawa komora, heterotaksja, kardiomiopatia rozstrzeniowa, krążenie płucne, metylacja DNA, migotanie przedsionków, mikroRNA, modyfikacja histonów, mutacja genetyczna, nadciśnienie płucne, niekodujące RNA, palce pałeczkowate, policytemia, przeciążenie objętościowe, przeciek lewo-prawy, przełożenie wielkich naczyń, przetrwały przewód tętniczy, sygnalizacja komórkowa, szlak sygnałowy Notch, tetralogia Fallota, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, zaburzenia ze spektrum autyzmu, zastawka serca, zastoinowa niewydolność serca, zespół Eisenmengera - Leksykon chorób i schorzeń
Neuroblastoma – Patofizjologia i mechanizm
Neuroblastoma to złośliwy nowotwór wywodzący się z komórek grzebienia nerwowego obwodowego układu współczulnego, stanowiący około 8% nowotworów złośliwych u dzieci. Rokowanie zależy od stopnia zróżnicowania guza, z gorszymi wynikami u pacjentów z prymitywnymi formami. Genetycznie neuroblastoma dzieli się na grupy z niemal diploidalną (45%) i triploidalną (55%) zawartością DNA. Amplifikacja onkogenu MYCN, obecna u 20-25% pacjentów, koreluje z agresywnym przebiegiem choroby. Mutacje aktywujące kinazę ALK oraz mutacje linii zarodkowej genu PHOX2B są kluczowymi czynnikami patogenezy, szczególnie w rodzinnych przypadkach. Najczęstsze aberracje genetyczne to zysk chromosomu 17q (≥80% przypadków), delecje 1p36 (25-35%) i 11q, które wiążą się z gorszym rokowaniem i zaawansowanym stadium choroby. Epigenetyczne zmiany, w tym hipometylacja genów takich jak CCND1, oraz dysregulacja niekodujących RNA (np. miR-137, miR-152, miR-495) odgrywają istotną rolę w patogenezie i różnicowaniu neuroblastoma.
aberracja chromosomowa, angiogeneza, białko p53, chromotripsja, cytokiny, czynnik wzrostu nerwów, delecja 11q, edycja genów, embriogeneza, EZH2, grzebień nerwowy, guz pozaczaszkowy, heterogenność kliniczna, hipermetylacja, hipometylacja, immunoterapia nowotworów, kinaza chłoniaka anaplastycznego, kinaza tyrozynowa, komórki macierzyste nowotworowe, kwas retinowy, metylacja DNA, metylacja histonów, miRNA, neuroblast, neuroblastoma, niekodujące RNA, PHOX2B, receptor CXCR4, rokowanie, sekwencjonowanie DNA, TGF-β, transformacja nabłonkowo-mezenchymalna, układ nerwowy współczulny - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak t-komórkowy skóry – Patofizjologia i mechanizm
Chłoniak T-komórkowy skóry (CTCL) to heterogenna grupa pozawęzłowych chłoniaków nieziarniczych, charakteryzujących się klonalną ekspansją złośliwych limfocytów T CD4+ z opornością na apoptozę i profilowaniem cytokin Th2 (IL-4, IL-5, IL-13, IL-10, TGF-beta), co prowadzi do supresji odpowiedzi immunologicznej typu Th1. Patogeneza CTCL obejmuje liczne mutacje somatyczne (>50 mutacji) w genach regulujących szlaki sygnałowe JAK/STAT, TCR-PLCG1-NFAT, RAS-MAPK oraz epigenetyczne zmiany, w tym hipermetylację genów supresorowych nowotworów i dysregulację ncRNA (np. miR-155, miR-21, miR-106b). Konstytutywna fosforylacja STAT3 i nadekspresja onkogennych miRNA sprzyjają proliferacji i oporności na leczenie, w tym na inhibitory HDAC. W CTCL obserwuje się także neoangiogenezę indukowaną przez VEGF, bFGF i inne czynniki, co wspiera progresję choroby. Zmiany cytogenetyczne, takie jak utrata chromatyny w chromosomach 6q, 10q, 13q oraz przyrosty w 7 i 8q, korelują z gorszym rokowaniem i nasileniem choroby. Wczesne stadia MF cechuje ograniczone zajęcie skóry i korzystne rokowanie, jednak 20-30% przypadków przechodzi w postać agresywną z erytrodermią i guzami.
acetylacja histonów, aktywacja immunologiczna, chłoniak nieziarniczy, chłoniak T-komórkowy skóry, ciężki przebieg choroby, cytokina Th2, cząsteczka adhezyjna, czynnik angiogenny, czynnik martwicy nowotworów, długie niekodujące RNA, heterogenność wewnątrzguzowa, inhibitor deacetylazy histonowej, limfocyt T CD4+, metylacja DNA, mikroRNA, mutacja somatyczna, naciek limfocytarny, niekodujące RNA, opryszczka pospolita, plazmacytoidalna komórka dendrytyczna, profil cytokinowy, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, receptor komórek T, sekwencjonowanie egzomu, sekwencjonowanie nowej generacji, szlak sygnałowy JAK/STAT, toksyna błonicza, transformujący czynnik wzrostu beta, VEGF, wirus limfotropowy komórek T, zaburzenie epigenetyczne, zespół Sézary’ego, ziarniniak grzybiasty - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona niewydolność jajników – Patofizjologia i mechanizm
Wrodzona niewydolność jajników (Primary Ovarian Insufficiency, POI) to heterogenne zaburzenie charakteryzujące się utratą funkcji jajników przed 40. rokiem życia, z patogenezą obejmującą dysfunkcję i deplecję pęcherzyków jajnikowych. Główne mechanizmy to defekt migracji pęcherzyków, zmniejszenie liczby pierwotnych pęcherzyków, zwiększona atrezja oraz zaburzenia dojrzewania pęcherzyków. Genetyczne podłoże POI jest złożone, z około 90 genami powiązanymi z izolowanymi lub syndromicznymi postaciami, a warianty genetyczne wykrywa się u 18-23% pacjentek. Zaburzenia chromosomalne, zwłaszcza dotyczące chromosomu X (np. zespół Turnera 45,X0), występują u 10-13% kobiet z POI. Kluczowe geny to m.in. FMR1 (premutacja u 6-24% pacjentek), FOXL2, BRCA1, MCM8-MCM9, BMP15, NOBOX, FIGLA oraz FSHR, z istotną rolą w naprawie dwuniciowych pęknięć DNA (DSB) i mechanizmach takich jak rekombinacja homologiczna (HR) i niehomologiczne łączenie końców (NHEJ). Ostatnie badania wskazują na udział szlaku BNC1-NF2-Hippo-YAP-ferroptozy w patogenezie POI, co otwiera perspektywy terapeutyczne oparte na inhibitorach YAP i ferroptozy.
apoptoza, atrezja pęcherzykowa, atrofia urogenitalna, autofagia, autoimmunologiczne zapalenie jajników, deplecja pęcherzyków, dym tytoniowy, dziedziczenie digeniczne, ferroptoza, hormon luteinizujący, leki alkilujące, miażdżyca, nekroptoza, niekodujące RNA, oophoritis, osteoporoza, premutacja FMR1, stres oksydacyjny, wrodzona niewydolność jajników, zaburzenia chromosomalne, zespół Turnera - Leksykon chorób i schorzeń
Katar sienny – Patofizjologia i mechanizm
Katar sienny, czyli sezonowy alergiczny nieżyt nosa, jest chorobą zapalną górnych dróg oddechowych, wynikającą z nadwrażliwości typu I na alergeny środowiskowe. Patogeneza obejmuje fazę wczesną, trwającą 2-3 godziny, z degranulacją komórek tucznych i uwalnianiem mediatorów takich jak histamina, leukotrieny i prostaglandyna D2, co prowadzi do objawów takich jak kichanie, świąd, obrzęk i przekrwienie błony śluzowej nosa. Faza późna, rozwijająca się 4-8 godzin po ekspozycji, charakteryzuje się przewlekłym zapaleniem z udziałem eozynofili, limfocytów T i bazofilów, utrzymującym przekrwienie i produkcję śluzu przez 18-24 godziny. Lokalna produkcja IgE w błonie śluzowej nosa oraz ekspresja receptorów FcεRI na komórkach tucznych wzmacniają reakcję alergiczną. W patogenezie istotną rolę odgrywają cytokiny Th2 (IL-4, IL-5, IL-13), eotaksyna, a także czynniki takie jak TSLP, IL-25 i IL-33, które aktywują komórki ILC2 i nasilają odpowiedź zapalną. Genetyczne predyspozycje, epigenetyka oraz dysbioza mikrobiomu jelitowego wpływają na rozwój i przebieg choroby, a zmiany klimatyczne i zanieczyszczenie powietrza nasilają objawy alergiczne.
alergen wziewny, alergiczny nieżyt nosa, astma alergiczna, atopowe zapalenie skóry, chymaza, cytokina prozapalna, cząsteczka adhezyjna, czynnik wzrostu nerwów, degranulacja komórki tucznej, dysbioza mikrobioty jelitowej, eozynofil, główny kompleks zgodności tkankowej, heparyna, histamina, immunoterapia podjęzykowa, katar sienny, kinina, komórka dendrytyczna, komórka odpornościowa, komórka plazmatyczna, komórka prezentująca antygen, komórka tuczna, lek antyhistaminowy, leukotrien, limfocyt pomocniczy Th2, limfopoetyna zrębu grasicy, metylacja DNA, modyfikacja histonu, niekodujące RNA, prostaglandyna D2, przeciwciało IgE, reakcja nadwrażliwości typu I, receptor FcεRI, receptor H1, regulatorowa komórka T, sensytyzacja, tryptaza, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół autystyczny – Etiologia i przyczyny
Zespół autystyczny (ASD) to złożone zaburzenie neurorozwojowe o wieloczynnikowej etiologii, w której kluczową rolę odgrywają czynniki genetyczne i środowiskowe. Heritabilność ASD szacuje się na 64-91%, a genetyka odpowiada za 40-80% ryzyka rozwoju zaburzenia. Zidentyfikowano ponad 1000 genów potencjalnie związanych z ASD, obejmujących mutacje dziedziczne oraz de novo, które mogą wpływać na rozwój mózgu, funkcjonowanie synaps i nasilenie objawów. W około 10-15% przypadków ASD jest związane z rozpoznawalnymi zespołami genetycznymi, takimi jak zespół łamliwego chromosomu X, stwardnienie guzowate czy zespół Retta. Różnicowanie między ASD syndromicznym a niesyndromicznym jest istotne dla diagnostyki i terapii, przy czym większość przypadków to ASD niesyndromiczne o poligenetycznym podłożu.
biomarker, czynnik genetyczny, interakcja społeczna, kwas walproinowy, mechanizm epigenetyczny, metylacja DNA, mutacja de novo, niedotlenienie okołoporodowe, niekodujące RNA, PDD-NOS, powtarzalne wzorce zachowań, proces neurozapalny, skala Apgar, SSRI, stwardnienie guzowate, szczepionka MMR, zaburzenie autoimmunologiczne, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zanieczyszczenie środowiskowe, zespół Aspergera, zespół autystyczny, zespół Downa, zespół łamliwego chromosomu X, zespół Retta - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba serca – Patofizjologia i mechanizm
Choroby serca, głównie wywołane miażdżycą tętnic, stanowią istotny problem zdrowotny na świecie. Miażdżyca rozwija się w wyniku dysfunkcji śródbłonka, stanu zapalnego, stresu oksydacyjnego oraz nieprawidłowej odpowiedzi immunologicznej, prowadząc do tworzenia blaszek miażdżycowych, które zwężają światło naczyń wieńcowych i mogą powodować ostre zespoły wieńcowe (ACS). Dysfunkcja śródbłonka, charakteryzująca się zmniejszoną produkcją tlenku azotu (NO) i nadprodukcją reaktywnych form tlenu (ROS), jest najwcześniejszym markerem miażdżycy. Wartości cholesterolu w osoczu powyżej 150 mg/dl są kluczowym czynnikiem ryzyka rozwoju miażdżycy. Procesy zapalne, w tym aktywność cytokin takich jak TNFα i TGF-β, odgrywają istotną rolę w patogenezie chorób sercowo-naczyniowych, wpływając na apoptozę komórek mięśnia sercowego i przebudowę serca. Epigenetyczne mechanizmy regulujące ekspresję genów, takie jak metylacja DNA i modyfikacje histonów, mają znaczenie w rozwoju i progresji tych chorób, oferując potencjalne biomarkery diagnostyczne i terapeutyczne. Feroptoza, specyficzny rodzaj śmierci komórkowej związany z metabolizmem żelaza i stressem oksydacyjnym, jest nowo rozpoznanym mechanizmem uszkodzenia mięśnia sercowego, szczególnie w niedokrwieniu/reperfuzji.
angiotensyna II, apoptoza, arytmia, blaszka miażdżycowa, bradykinina, choroba wieńcowa, cykliczny monofosforan adenozyny, czynnik martwicy nowotworów alfa, dysfunkcja mitochondrialna, dysfunkcja śródbłonka, dyslipidemia, endotelina-1, kardiomiopatia, komórka piankowata, mechanizm Franka-Starlinga, metylacja DNA, miażdżyca tętnic, modyfikacja histonów, nadtlenek wodoru, napięcie powierzchniowe, niekodujące RNA, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, oksydaza NADPH, ostry zespół wieńcowy, peptyd natriuretyczny typu B, prostaglandyna, przedsionkowy peptyd natriuretyczny, reaktywne formy tlenu, śródbłonek, śródbłonek naczyniowy, stres retikulum endoplazmatycznego, tlenek azotu, transformujący czynnik wzrostu beta, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie niedokrwienno-reperfuzyjne, zawał NSTEMI, zawał STEMI, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Mukozitis – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (mukozytis) jest częstym i poważnym powikłaniem leczenia przeciwnowotworowego, szczególnie u pacjentów z nowotworami głowy i szyi (HNC), gdzie częstość występowania sięga około 90%. Mukozytis 3. stopnia koreluje z niską liczbą limfocytów przed radioterapią, a czynniki ryzyka obejmują starszy wiek, płeć żeńską, wysoką masę ciała, zmniejszony klirens leków, predyspozycje genetyczne oraz kombinację chemio- i radioterapii. Ciężkie mukozytis prowadzi do hospitalizacji u 19% pacjentów oraz opóźnień w leczeniu przeciwnowotworowym, co pogarsza rokowanie i zwiększa koszty opieki. Modele predykcyjne, zwłaszcza multi-omiczne łączące cechy kliniczne, radiomiczne i doziomiczne, wykazują wyższą skuteczność (AUC do 0,774 w treningu) w przewidywaniu ciężkiego mukozytis niż modele konwencjonalne. Nowatorskie metody, takie jak pomiar miejscowych parametrów elektrycznych tkanek (TEPs) oraz analiza obrazów termicznych z wykorzystaniem głębokiego uczenia, oferują obiecujące narzędzia do wczesnej identyfikacji pacjentów zagrożonych rozwojem mukozytis.
cechy radiomiczne, chemioradioterapia, chemioterapia, czynnik martwicy nowotworu alfa, gardło środkowe, głębokie uczenie, HNSCC, interleukina 1 beta, leczenie przeciwnowotworowe, liczba płytek krwi, limfocyty, markery ostrej fazy, mukozytis, niekodujące RNA, nowotwór głowy i szyi, nowotwór hematologiczny, obrazowanie termiczne, predyspozycja genetyczna, rak nosogardła, stratyfikacja pacjentów - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół pradera-williego – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Pradera-Williego (PWS) jest spowodowany brakiem ekspresji genów ojcowskich w regionie 15q11.2-q13, wynikającym z delecji chromosomowej (65-75% przypadków), matczynej disomii jednorodzicielskiej (20-30%) lub defektów centrum imprintingu (1-5%). Kluczową rolę w patogenezie odgrywa delecja klastra SNORD116, której skutkiem jest dysfunkcja podwzgórza prowadząca do hiperfagii, otyłości oraz zaburzeń endokrynologicznych, takich jak niedobór hormonu wzrostu (40-100% pacjentów), hipogonadyzm hipogonadotropowy, centralna niedoczynność tarczycy i niewydolność nadnerczy. Charakterystyczne jest podwyższenie poziomu greliny i leptyny, a także obniżenie BDNF, co wskazuje na złożone zaburzenia hormonalne i neuroendokrynologiczne. Mimo prób farmakologicznego obniżenia greliny, nie uzyskano poprawy w kontroli apetytu, co podkreśla złożoność mechanizmów regulujących hiperfagię w PWS.
centralna niedoczynność tarczycy, centralna niewydolność nadnerczy, centrum imprintingu, ciało migdałowate, czynnik neurotroficzny pochodzenia mózgowego, delecja chromosomowa, diazoksyd choliny, disomia jednorodzicielska, dysfunkcja podwzgórza, grelina, hiperfagia, hipogonadyzm hipogonadotropowy, hipoinsulinemia, imprinting genomowy, indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste, insulinooporność, kanał potasowy, leptyna, metylacja DNA, modyfikacja epigenetyczna, niedobór hormonu wzrostu, niekodujące RNA, oksytocyna, prążkowie brzuszne, zespół Pradera-Williego - Leksykon chorób i schorzeń
Ameloblastoma – Epidemiologia
Ameloblastoma to rzadki, łagodny nowotwór nabłonkowy pochodzenia zębopochodnego, charakteryzujący się lokalnie agresywnym przebiegiem i wysokim wskaźnikiem nawrotów (~22%, z połową nawrotów w ciągu 5 lat po leczeniu). Globalna zapadalność wynosi około 0,92 przypadku na milion osobolat (95% CI: 0,57-1,49), z wyraźnymi różnicami geograficznymi i rasowymi – wyższa u populacji afrykańskiej i azjatyckiej. Ameloblastoma najczęściej dotyka pacjentów w wieku 20-40 lat (średni wiek diagnozy 39 lat), z lekką przewagą mężczyzn (stosunek mężczyzn do kobiet 1,2-1,4:1). Lokalizacyjnie przeważa w tylnej części żuchwy (80% przypadków), z stosunkiem żuchwa:szczęka górna od 6,43:1 do 10:1. Typy histologiczne obejmują konwencjonalny (71,3%), jednokomorowy, obwodowy i przerzutowy, różniące się epidemiologią i agresywnością. Leczenie konwencjonalnego typu najczęściej polega na resekcji segmentalnej (45%) lub łyżeczkowaniu z krioterapią (40%), z podejściem radykalnym preferowanym w celu zmniejszenia nawrotów.
ameloblastoma jednokomorowy, ameloblastoma konwencjonalny, ameloblastoma obwodowy, ameloblastoma przerzutowy, biomarker specyficzny, biopsja płynna, biopsja punkcyjna, guz nabłonkowy, guz zębopochodny, mutacja BRAF V600E, nawrót guza, niekodujące RNA, odontoma, opóźnienie diagnostyczne, predylekcja rasowa, rak ameloblastyczny, resekcja segmentalna, typ histologiczny, wskaźnik zapadalności, złośliwy ameloblastoma - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona wada serca u dorosłych – Patofizjologia i mechanizm
Wrodzone wady serca (CHD) u dorosłych stanowią złożoną grupę nieprawidłowości strukturalnych serca i dużych naczyń obecnych od urodzenia, które prowadzą do przewlekłych następstw hemodynamicznych i klinicznych. Etiologia CHD jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (10-30% przypadków związanych z mutacjami genetycznymi) oraz środowiskowe, a także mechanizmy epigenetyczne, takie jak metylacja DNA, modyfikacje histonów i niekodujące RNA. Najczęstszą fizjologią jest przepływ lewo-prawy, prowadzący do przeciążenia objętościowego lewej komory i nadciśnienia płucnego, co obserwuje się m.in. w ASD, VSD i PDA. Złożone wady, takie jak tetralogia Fallota czy transpozycja wielkich naczyń, charakteryzują się odmiennymi mechanizmami hemodynamicznymi, w tym przepływem prawo-lewym i równoległym krążeniem. Przewlekłe przeciążenie krążenia płucnego może prowadzić do przebudowy tętnic i nadciśnienia płucnego, które stanowi istotne przeciwwskazanie do korekcji chirurgicznej.
anomalia Ebsteina, arytmia, choroba naczyń płucnych, choroba układu krążenia, cukrzyca ciążowa, cytokina zapalna, duszność, indukowana pluripotencjalna komórka macierzysta, krążenie Fontana, metylacja DNA, modyfikacja histonów, mutacja genetyczna, nadciśnienie płucne, niekodujące RNA, niewydolność serca, niezgodność komorowo-tętnicza, opór naczyniowy płucny, przetrwały przewód tętniczy, różyczka, tetralogia Fallota, transpozycja wielkich naczyń, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wrodzona wada serca, wrodzona wada serca u dorosłych, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wsierdzia, zastawka trójdzielna, zatoka wieńcowa, zespół Downa - Leksykon chorób i schorzeń
Febris mediterranea familiaris – Patofizjologia i mechanizm
Rodzinna gorączka śródziemnomorska (FMF) jest monogenową chorobą autozapalną spowodowaną mutacjami gain-of-function w genie MEFV, kodującym białko pirynę, kluczowe w regulacji inflammasomu pirynowego. Mutacje, zwłaszcza w domenie B30.2 kodowanej przez ekson 10 (np. M694V, M680I, V726A), prowadzą do konstytutywnej aktywacji inflammasomu, nadprodukcji IL-1β oraz nadmiernego stanu zapalnego manifestującego się nawracającymi epizodami gorączki i zapalenia błon surowiczych. Mechanizmy patogenetyczne obejmują zaburzenia fosforylacji piryny, interakcje z białkami regulatorowymi 14-3-3, mikrotubulami oraz wpływ toksyn bakteryjnych na aktywację inflammasomu. Epigenetyczne modyfikacje, takie jak metylacja DNA i zmiany w ekspresji miRNA (miRNA-155, miRNA-204), również modulują fenotyp choroby i jej przebieg kliniczny. W trakcie ataków obserwuje się podwyższone stężenia cytokin prozapalnych (IL-1, IL-6, IL-8, TNF-α, IL-22) oraz uwalnianie neutrofilowych sieci zewnątrzkomórkowych (NET), które mogą ograniczać nasilenie zapalenia.
amyloidoza, anakinra, białko amyloidu A, choroba autozapalna, cytokina prozapalna, febris mediterranea familiaris, fosforylacja, gen MEFV, IL-1β, inhibitor IL-1, kanakinumab, kaspaza-1, komórki mieloidalne, kryteria Tel Hashomer, modyfikacja histonów, mutacja gain-of-function, niekodujące RNA, penetracja genu, receptor rozpoznający wzorce, rilonacept, rodzinna gorączka śródziemnomorska, sieć zewnątrzkomórkowa neutrofilów, surowiczy amyloid A, wrodzona odpowiedź immunologiczna, zapalenie błon surowiczych