przeciwciała anty-HBe

Przeciwciała anty-HBe (anty-HBe Ab) są markerami serologicznymi w diagnostyce zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV). Pojawiają się w surowicy pacjenta w odpowiedzi na obecność antygenu HBe (HBeAg) wirusa HBV, zwykle po zaniku tego antygenu z krwi.

Obecność przeciwciał anty-HBe zazwyczaj wskazuje na zmniejszoną replikację wirusa i niższą zakaźność pacjenta. U osób z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B serokonwersja z HBeAg na anty-HBe często oznacza przejście z fazy wysokiej replikacji wirusa do fazy niskiej replikacji, co jest korzystnym prognostycznie zjawiskiem.

Należy jednak pamiętać, że u pacjentów zakażonych mutantami wirusa HBV (np. mutacja precore lub core promoter), możliwa jest obecność przeciwciał anty-HBe przy jednoczesnej wysokiej wiremii. Dlatego interpretacja wyniku anty-HBe powinna zawsze odbywać się w kontekście innych markerów zakażenia HBV, w tym HBsAg, anty-HBc, HBeAg oraz poziomu HBV DNA.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Polpharma 1 mg

Entecavir Polpharma, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 0,5 mg i 1 mg, jest wskazany do leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B i powinien być stosowany pod nadzorem lekarza doświadczonego w terapii tej choroby. Dawkowanie zależy od historii leczenia i funkcji wątroby: u pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów zaleca się 0,5 mg raz na dobę (przed lub po posiłku), u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, podawana na czczo (co najmniej 2 godziny przed i po posiłku). U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min) konieczna jest modyfikacja dawkowania, np. dla klirensu 30-49 ml/min dawka wynosi 0,25 mg raz na dobę lub 0,5 mg co 48 godzin u pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów. W przypadku dawek poniżej 0,5 mg zalecany jest roztwór doustny entekawiru. U pacjentów poddawanych hemodializie lek należy podawać po zabiegu.
aktywność AlAT, analogi nukleozydów, antygen HBeAg, DNA HBV, entekawir, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, mutacje oporności na lamiwudynę, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, oporność na lamiwudynę, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny entekawiru, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, terapia skojarzona entekawirem, wiremia, wyrównana czynność wątroby, zanik HBeAg
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Fomed 1 mg

Terapia preparatem Entecavir Fomed powinna być prowadzona przez lekarzy doświadczonych w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, z indywidualnym dostosowaniem dawki do stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych nieleczonych uprzednio analogami nukleozydów zalecana dawka wynosi 0,5 mg raz na dobę, podawana niezależnie od posiłków, natomiast u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, podawana na czczo. Optymalny czas terapii nie jest ustalony, jednak u pacjentów z dodatnim HBeAg leczenie powinno trwać co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBe lub do uzyskania serokonwersji HBs, a u pacjentów z ujemnym HBeAg do uzyskania serokonwersji HBs lub zaniku skuteczności leczenia. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością nie zaleca się zaprzestania terapii. Dawkowanie u dzieci i młodzieży zależy od masy ciała, z dawką 0,5 mg raz na dobę dla masy ≥32,6 kg oraz stosowaniem roztworu doustnego dla masy <32,6 kg.
analog nukleozydu, dializa otrzewnowa, DNA wirusa HBV, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, mutacje oporności na lamiwudynę, niewydolność nerek, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, podwyższona aktywność AlAT, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny entekawiru, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, terapia skojarzona, wiremia
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tenofovir Zentiva 245 mg

Produkt leczniczy Tenofovir Zentiva, zawierający 245 mg tenofowiru dizoproksylu, jest wskazany do leczenia zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B u dorosłych i młodzieży (12–<18 lat, masa ciała ≥35 kg). Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, podawana doustnie podczas posiłku, co zwiększa biodostępność leku. Terapia u pacjentów z przewlekłym WZW B powinna być kontynuowana co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do serokonwersji HBsAg, z uwzględnieniem stanu klinicznego i serologicznego. Po zakończeniu leczenia konieczne jest monitorowanie aktywności AlAT i miana DNA HBV w surowicy w celu wykrycia nawrotu. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością przerwanie terapii jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby.
aktywność AlAT, biodostępność substancji czynnej, dysfagia, klirens kreatyniny, marskość wątroby, miano DNA HBV, modelowanie farmakokinetyczne, nawrót wirusologiczny, niewyrównana czynność wątroby, pacjent hemodializowany, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, tenofowir dizoproksyl, wyrównana czynność wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV-1, zaostrzenie zapalenia wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entekavir Adamed 0,5 mg

Leczenie preparatem Entekavir Adamed powinno być prowadzone przez lekarza doświadczonego w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B. Dawkowanie u dorosłych z wyrównaną czynnością wątroby wynosi 0,5 mg raz na dobę u pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów, a 1 mg raz na dobę u pacjentów z opornością na lamiwudynę (LVDr), przy czym w tym ostatnim przypadku lek należy podawać na czczo. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, również na czczo. Terapia powinna trwać co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBe lub do uzyskania serokonwersji HBs, z regularną oceną stanu pacjenta przy leczeniu dłuższym niż 2 lata. U dzieci i młodzieży dawkowanie zależy od masy ciała (≥32,6 kg: 0,5 mg tabletka; <32,6 kg: roztwór doustny), a leczenie rozpoczyna się przy trwałym podwyższeniu aktywności AlAT przez odpowiedni czas (6-12 miesięcy). U pacjentów w podeszłym wieku nie wymaga się modyfikacji dawki, natomiast u osób z upośledzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min) konieczna jest redukcja dawki lub wydłużenie odstępów między podaniami, z dokładnym monitorowaniem odpowiedzi wirusologicznej.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, antygen HBeAg, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, DNA HBV, hemodializa, klirens entekawiru, klirens kreatyniny, marskość wątroby, mutacja warunkująca oporność na lamiwudynę, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, oporny wirus zapalenia wątroby, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, terapia skojarzona entekawirem, wiremia, wyrównana czynność wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Zentiva 0,5 mg

Terapia entekawirem powinna być prowadzona przez doświadczonego specjalistę w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, z indywidualnym dostosowaniem dawki do stanu pacjenta i historii leczenia. U pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów zalecana dawka wynosi 0,5 mg raz na dobę, podawana niezależnie od posiłków. W przypadku oporności na lamiwudynę lub niewyrównanej czynności wątroby dawka wzrasta do 1 mg raz na dobę, przyjmowana na czczo (ponad 2 godziny przed i po posiłku). U pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min konieczna jest modyfikacja dawkowania, np. zmniejszenie dawki dobowej lub wydłużenie odstępów między podaniami, z uwzględnieniem hemodializy lub CAPD. Optymalny czas terapii nie jest jednoznacznie określony, jednak u pacjentów HBeAg-dodatnich leczenie powinno trwać co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBe, a u HBeAg-ujemnych do serokonwersji HBs lub stwierdzenia nieskuteczności terapii.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawir, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, marskość wątroby, mutacja LVDr, mutacje oporności, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność wirusa HBV, pacjent HBeAg-dodatni, pacjent HBeAg-ujemny, przeciwciała anty-HBe, przeciwciała anty-HBs, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, terapia skojarzona, wiremia
Leksykon substancji czynnych
Tenofowir – Dawkowanie i sposób podawania

Tenofowir dizoproksyl w dawce 245 mg jest stosowany w leczeniu zakażenia HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat o masie ciała ≥35 kg. Standardowa dawka to jedna tabletka raz na dobę, doustnie, z posiłkiem, co zwiększa biodostępność leku. W przypadku pominięcia dawki, jeśli minęło mniej niż 12 godzin, należy ją jak najszybciej przyjąć; jeśli więcej niż 12 godzin, pominiętej dawki nie podaje się. Wymioty w ciągu 1 godziny od podania wymagają powtórzenia dawki. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie wymaga modyfikacji w zależności od klirensu kreatyniny: 50-80 ml/min – 245 mg raz na dobę, 30-49 ml/min – 245 mg co 48 godzin, <30 ml/min – 245 mg co 72-96 godzin, a u pacjentów poddawanych hemodializie – 245 mg co 7 dni po zabiegu. Dawkowanie u osób powyżej 65 lat i z zaburzeniami czynności wątroby nie wymaga zmian, jednak u dzieci poniżej 12 lat stosuje się inne postacie i dawki leku, a u dzieci z zaburzeniami nerek stosowanie tenofowiru nie jest zalecane.
aktywność AlAT, biodostępność, emtrycytabina, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, miano DNA HBV, niewyrównana czynność wątroby, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, tenofowir dizoproksyl, toksyczność, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV-1
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Synoptis 0,5 mg

Terapia entekawirem (Entecavir Synoptis) powinna być prowadzona przez lekarzy doświadczonych w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, z indywidualnym doborem dawki uwzględniającym stan kliniczny, wcześniejsze leczenie oraz funkcję wątroby i nerek. U dorosłych pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów z wyrównaną czynnością wątroby zalecana dawka to 0,5 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, podawana na czczo. W przypadku mutacji LVDr rozważa się terapię skojarzoną z innym lekiem przeciwwirusowym. Dawkowanie u dzieci i młodzieży zależy od masy ciała: ≥32,6 kg – 0,5 mg raz na dobę, <32,6 kg – preferowany roztwór doustny; lek nie jest zalecany u dzieci <10 kg i <2 lat. Modyfikacja dawki jest konieczna u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 mL/min, z podziałem na konkretne zakresy (np. 0,25 mg raz na dobę lub 0,5 mg co 48 godzin przy klirensie 30-49 mL/min). Nie wymaga się zmiany dawki ze względu na wiek, płeć czy rasę, natomiast u pacjentów dializowanych entekawir podaje się po hemodializie.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, antygen HBeAg, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawir, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, marskość wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, oporny wirus zapalenia wątroby, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ictady 245 mg

Lek Ictady zawiera 245 mg tenofowiru dizoproksylu i jest wskazany do leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B oraz zakażeń HIV u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat o masie ciała ≥35 kg. Zalecana dawka to 245 mg raz na dobę, podawana doustnie z posiłkiem. Terapia powinna być prowadzona pod nadzorem specjalisty z doświadczeniem w leczeniu tych zakażeń. U pacjentów z dodatnim HBeAg bez marskości leczenie trwa co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBe, natomiast u pacjentów z ujemnym HBeAg – do serokonwersji HBs lub utraty skuteczności, z możliwością przerwania po stabilnej supresji wirusologicznej trwającej minimum 3 lata. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością leczenie nie powinno być przerywane. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wymaga modyfikacji w zależności od klirensu kreatyniny: 245 mg raz na dobę przy 50-80 ml/min, co 48 godzin przy 30-49 ml/min, co 72-96 godzin przy <30 ml/min, a u pacjentów dializowanych co 7 dni po hemodializie. Modyfikacje dawkowania nie są potwierdzone klinicznie, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie funkcji nerek i odpowiedzi na leczenie.
aktywność AlAT, DNA HBV, dysfagia, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, nawrót wirusologiczny, niewyrównana czynność wątroby, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusa, supresja wirusologiczna, tabletka powlekana, tenofowir dizoproksyl, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV, zaostrzenie zapalenia wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tenofovir Synoptis 245 mg

Terapia lekiem Tenofovir Synoptis, zawierającym 245 mg tenofowiru dizoproksylu, powinna być prowadzona przez lekarzy doświadczonych w leczeniu HIV i przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (pWZW B). Zalecana dawka u dorosłych i młodzieży (≥12 lat, ≥35 kg) to jedna tabletka raz na dobę, doustnie z posiłkiem. U dzieci poniżej 12 lat lek nie jest zalecany ze względu na brak odpowiednich dawek. Przed rozpoczęciem terapii u dzieci z pWZW B należy potwierdzić trwałe podwyższenie aktywności AlAT (≥6 miesięcy przy HBeAg dodatnim, ≥12 miesięcy przy HBeAg ujemnym). Długość leczenia nie jest ściśle określona; przerwanie terapii można rozważyć po serokonwersji HBe lub HBs, z zachowaniem regularnej kontroli AlAT i DNA HBV. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością leczenie nie powinno być przerywane.
AlAT, antygen HBeAg, DNA HBV, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, nawrót wirusologiczny, niewyrównana czynność wątroby, oporność wirusa HBV, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, tenofowir, tenofowir dizoproksylu, ujemny HBeAg, wyrównana czynność wątroby, zaburzenie czynności nerek, zakażenie HIV, zakażenie HIV-1, zaostrzenie zapalenia wątroby
Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu b – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Przewlekłe zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV) charakteryzuje się złożonym przebiegiem klinicznym, obejmującym fazy immunotolerancji, oczyszczania immunologicznego oraz możliwe przejście do marskości i raka wątrobowokomórkowego (HCC). Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są m.in. stężenie HBV DNA (powyżej 10⁴ kopii/ml wiąże się ze zwiększoną śmiertelnością), obecność antygenu e (HBeAg), wiek pacjenta, oraz stopień zaawansowania choroby wątroby. Modele prognostyczne, takie jak HITAS, HBV-ACLFD, COSSH-ACLFs oraz klasyczne skale MELD i CTP, wykazują różną skuteczność w przewidywaniu krótkoterminowej śmiertelności u pacjentów z ostrą niewydolnością wątroby na tle HBV (ACLF), z AUROC sięgającym nawet 0,89 dla COSSH-ACLFs. W terapii celem jest maksymalne obniżenie wiremii do poziomu poniżej 10³-10⁴ kopii/ml, co koreluje z lepszym rokowaniem i zmniejszeniem ryzyka progresji do marskości i HCC.
alfa-fetoproteina, aminotransferaza alaninowa, antygen HBe, antygen HBs, antygen rdzeniowy HBV, bliznowacenie wątroby, czas protrombinowy, dekompensacja wątroby, encefalopatia wątrobowa, HBV DNA, interleukina-6, marskość wątroby, model Random Forest, przeciwciała anty-HBe, przeszczep wątroby, rak wątrobowokomórkowy, resekcja chirurgiczna, skala Child-Turcotte-Pugh, skala MELD, skala MELD-Na, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entekavir Adamed 1 mg

Entekavir Adamed jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 0,5 mg i 1 mg. Dawkowanie u dorosłych zależy od wcześniejszego leczenia i stanu czynności wątroby: 0,5 mg raz na dobę u pacjentów nieleczonych uprzednio analogami nukleozydów z wyrównaną czynnością wątroby, 1 mg raz na dobę na czczo u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby. U dzieci i młodzieży dawka wynosi 0,5 mg raz na dobę przy masie ciała ≥ 32,6 kg, a dla mniejszych mas ciała zalecany jest roztwór doustny. Leczenie powinno być prowadzone przez co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do uzyskania serokonwersji HBs, z regularną kontrolą aktywności AlAT i wiremii. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością nie zaleca się zaprzestania terapii.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, badanie histologiczne, CAPD, dializa otrzewnowa, DNA HBV, HBeAg, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, marskość wątroby, monoterapia entekawirem, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, oporny wirus zapalenia wątroby, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, wiremia, wyrównana czynność wątroby
Leksykon substancji czynnych
Entekawir – Dawkowanie i sposób podawania

Entekawir jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, z dawkowaniem dostosowanym do wcześniejszego leczenia analogami nukleozydów, odpowiedzi na lamiwudynę oraz stanu czynności wątroby. U pacjentów nieleczonych uprzednio analogami nukleozydów zaleca się dawkę 0,5 mg raz na dobę podawaną niezależnie od posiłków, natomiast u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, podawana na czczo (ponad 2 godziny przed i po posiłku). U dzieci i młodzieży dawkowanie zależy od masy ciała: ≥32,6 kg – 0,5 mg/dobę w formie tabletki, <32,6 kg – roztwór doustny. Leczenie powinno trwać co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do uzyskania serokonwersji HBs, z regularnym monitorowaniem aktywności AlAT i miana DNA HBV.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawir, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, lek przeciwwirusowy, marskość wątroby, mutacja oporności, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, ujemny HBeAg, wiremia, wyrównana czynność wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Synoptis 1 mg

Entecavir Synoptis jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, którego dawkowanie powinno być dostosowane przez specjalistę z doświadczeniem w leczeniu tej choroby. U pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów zalecana dawka wynosi 0,5 mg raz na dobę, podawana niezależnie od posiłków. W przypadku oporności na lamiwudynę lub niewyrównanej czynności wątroby dawka wzrasta do 1 mg raz na dobę i lek należy przyjmować na czczo (ponad 2 godziny przed lub po posiłku). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest modyfikacja dawki w zależności od klirensu kreatyniny, np. przy klirensie 30-49 mL/min dawka wynosi 0,25 mg raz na dobę lub 0,5 mg co 48 godzin (dla pacjentów nieleczonych wcześniej analogami). Terapia powinna trwać co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do uzyskania serokonwersji HBs, z regularnym monitorowaniem odpowiedzi wirusologicznej i aktywności AlAT.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, antygen HBeAg, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawir, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, monoterapia, mutacja warunkująca oporność na lamiwudynę, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, wiremia, wyrównana czynność wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tenofovir disoproxil Accord 245 mg

Tenofovir disoproxil Accord jest wskazany w leczeniu zakażenia HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, z dawką standardową 245 mg doustnie raz na dobę u dorosłych i młodzieży ≥12 lat i masie ciała ≥35 kg. Dla dzieci dostępne są formy granulatu 33 mg/g (2–<12 lat, masa ciała <17 kg) oraz tabletki o zmniejszonej mocy (6–<12 lat). Leczenie powinno być prowadzone przez lekarza doświadczonego w terapii HIV i WZW B, z uwzględnieniem ryzyka oporności HBV oraz toksyczności na kości i nerki. Optymalna długość terapii nie jest ustalona; u pacjentów HBeAg-dodatnich bez marskości leczenie trwa co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBe, a u HBeAg-ujemnych do serokonwersji HBs lub utraty skuteczności, z regularnym monitorowaniem AlAT i DNA HBV. Przerwanie terapii u pacjentów z marskością jest niewskazane.
dawkowanie doustne, DNA HBV, HBeAg-dodatni, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, niewyrównana choroba wątroby, oporność wirusa HBV, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusa, supresja wirusologiczna, tenofowir dizoproksyl, toksyczność nerkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV, zakażenie HIV-1, zaostrzenie zapalenia wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Polpharma 0,5 mg

Entekawir jest zalecany do leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, a jego dawkowanie powinno być dostosowane przez lekarza z doświadczeniem w terapii tej choroby. U dorosłych pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów zaleca się dawkę 0,5 mg raz na dobę, niezależnie od posiłków, natomiast u pacjentów z opornością na lamiwudynę (LVDr) lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę i powinna być podawana na czczo (minimum 2 godziny przed lub po posiłku). Terapia powinna trwać co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do uzyskania serokonwersji HBs, z regularnym monitorowaniem aktywności AlAT i wiremii. U dzieci o masie ciała powyżej 32,6 kg stosuje się tabletki 0,5 mg, a u mniejszych pacjentów roztwór doustny, z uwzględnieniem podwyższonej aktywności AlAT przez co najmniej 6-12 miesięcy w zależności od statusu HBeAg. Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek wymaga modyfikacji w zależności od klirensu kreatyniny, np. przy klirensie 30-49 ml/min dawka u pacjentów nieleczonych uprzednio to 0,25 mg raz na dobę lub 0,5 mg co 48 godzin, a u pacjentów z opornością lub niewyrównaną czynnością wątroby 0,5 mg raz na dobę.
AlAT, analog nukleozydu, antygen HBeAg, dializa otrzewnowa, DNA HBV, HBeAg, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, marskość wątroby, monoterapia entekawirem, mutacja LVDr, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, tabletka powlekana, terapia skojarzona, wiremia, wyrównana czynność wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Zentiva 1 mg

Terapia entekawirem powinna być prowadzona przez lekarzy doświadczonych w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, z uwzględnieniem indywidualnego stanu klinicznego pacjenta oraz historii leczenia analogami nukleozydów. U dorosłych pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów z wyrównaną czynnością wątroby zalecana dawka wynosi 0,5 mg raz na dobę, podawana niezależnie od posiłków. W przypadku oporności na lamiwudynę (mutacje LVDr) lub niewyrównanej czynności wątroby dawka wzrasta do 1 mg raz na dobę, podawana na czczo (ponad 2 godziny przed i po posiłku). Terapia powinna trwać co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do uzyskania serokonwersji HBs, z regularną oceną kliniczną, szczególnie u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością, u których nie zaleca się zaprzestania leczenia. U dzieci i młodzieży dawkowanie zależy od masy ciała (≥32,6 kg: 0,5 mg/dobę; <32,6 kg: roztwór doustny), a leczenie rozpoczyna się przy trwałym podwyższeniu aktywności AlAT (≥6 miesięcy dla HBeAg dodatnich, ≥12 miesięcy dla HBeAg ujemnych). Entekawir nie jest zalecany u dzieci poniżej 2 lat i masy ciała <10 kg.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, antygen HBeAg, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, DNA HBV, klirens entekawiru, klirens kreatyniny, marskość wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, przeciwciała anty-HBe, przeciwciała anty-HBs, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny entekawiru, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, terapia skojarzona entekawirem
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Ranbaxy 1 mg

Terapia entekawirem w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B powinna być prowadzona pod nadzorem doświadczonego lekarza, z uwzględnieniem indywidualnego stanu klinicznego pacjenta oraz historii leczenia. Dawkowanie u pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów wynosi 0,5 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby zaleca się dawkę 1 mg raz na dobę, przy czym lek należy przyjmować na czczo. U dzieci i młodzieży dawkowanie zależy od masy ciała: ≥32,6 kg – 0,5 mg/dobę, <32,6 kg – roztwór doustny. W przypadku niewydolności nerek konieczna jest modyfikacja dawki w zależności od klirensu kreatyniny, np. przy klirensie 30-49 ml/min dawka u nieleczonych uprzednio to 0,25 mg raz na dobę lub 0,5 mg co 48 godzin. U pacjentów dializowanych dawka jest jeszcze niższa i podawana po zabiegu hemodializy. Nie ma konieczności modyfikacji dawki ze względu na wiek, płeć czy rasę, natomiast u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością leczenie nie powinno być przerywane.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, antygen HBeAg, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawir, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, marskość wątroby, monoterapia entekawirem, mutacja warunkująca oporność, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, terapia skojarzona, wiremia, wyrównana czynność wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tenofovir disoproxil Accordpharma 245 mg

Terapia produktem leczniczym Tenofovir disoproxil Accordpharma powinna być prowadzona przez lekarzy z doświadczeniem w leczeniu zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV). Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawce 245 mg (1 tabletka) dla dorosłych i młodzieży (≥12 lat, ≥35 kg), przyjmowanych raz na dobę doustnie z posiłkiem. Dla dzieci w wieku 2–<12 lat i masie ciała <17 kg lub mających trudności z połykaniem tabletek dostępna jest forma granulatu o stężeniu 33 mg/g. Przed rozpoczęciem leczenia u dzieci z przewlekłym HBV i wyrównaną czynnością wątroby konieczne jest obserwowanie trwałego wzrostu aktywności AlAT przez co najmniej 6 miesięcy (HBeAg dodatni) lub 12 miesięcy (HBeAg ujemny). Długość terapii powinna być dostosowana do statusu serologicznego pacjenta, z uwzględnieniem serokonwersji HBe i HBs oraz ryzyka nawrotu wirusologicznego, co wymaga regularnego monitorowania AlAT i miana DNA HBV.
aktywność AlAT, dysfagia, granulat leku, HBeAg, marskość wątroby, miano DNA HBV, nawrót wirusologiczny, niewyrównana choroba wątroby, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusa, supresja wirusologiczna, tabletka powlekana, tenofowir disoproksyl, tenofowir dizoproksyl, toksyczność nerkowa, wirus zapalenia wątroby typu B, wyrównana czynność wątroby, zakażenie HIV, zakażenie HIV-1
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Ranbaxy 0,5 mg

Entecavir Ranbaxy jest wskazany do leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B i powinien być stosowany pod nadzorem lekarza doświadczonego w terapii tej choroby. Dawkowanie zależy od stanu klinicznego pacjenta oraz wcześniejszego leczenia przeciwwirusowego: u pacjentów nieleczonych uprzednio analogami nukleozydów z wyrównaną czynnością wątroby zaleca się dawkę 0,5 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, przy czym lek należy przyjmować na czczo. Terapia powinna trwać co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do serokonwersji HBs, a u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością nie zaleca się przerywania leczenia. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest dostosowane do masy ciała (≥32,6 kg: 0,5 mg raz na dobę; <32,6 kg: roztwór doustny), a kryteria rozpoczęcia terapii obejmują trwałe podwyższenie aktywności AlAT przez odpowiedni czas (6-12 miesięcy) w zależności od statusu HBeAg.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawir, HBeAg-dodatni, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, marskość wątroby, monoterapia entekawirem, mutacja warunkująca oporność, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, terapia przeciwwirusowa, terapia skojarzona, wiremia, wyrównana czynność wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Fomed 0,5 mg

Entekavir Fomed jest wskazany do leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B i powinien być stosowany pod nadzorem lekarza doświadczonego w terapii tej choroby. Dawkowanie u dorosłych zależy od historii leczenia analogami nukleozydów oraz stanu czynności wątroby: u pacjentów nieleczonych wcześniej analogami zaleca się 0,5 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, przy czym podawanie na czczo jest wymagane w tych grupach. U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 50 ml/min) konieczne jest dostosowanie dawki, np. 0,25 mg co 48 godzin lub 0,15 mg raz na dobę w zależności od stopnia niewydolności, z preferencją stosowania roztworu doustnego przy dawkach < 0,5 mg. Leczenie dzieci i młodzieży o masie ciała ≥ 32,6 kg stosuje dawkę 0,5 mg raz na dobę, a u lżejszych pacjentów zaleca się preparat w formie roztworu. Optymalny czas terapii nie jest jednoznacznie ustalony, jednak u pacjentów z dodatnim HBeAg leczenie powinno trwać co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBe, a u pacjentów z ujemnym HBeAg do uzyskania serokonwersji HBs lub braku skuteczności terapii.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, antygen HBeAg, dializa otrzewnowa, DNA wirusa HBV, entekawr, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, monoterapia, mutacje warunkujące oporność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, oporność wirusa HBV, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, ujemny HBeAg, wiremia, wyrównana czynność wątroby
Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu b – Diagnostyka i diagnoza

Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B) stanowi istotny problem zdrowia publicznego, z około 254-260 milionami przewlekle zakażonych osób na świecie. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie serologicznej (HBsAg, anty-HBs, anty-HBc), molekularnej (ilościowe oznaczanie HBV DNA metodą PCR) oraz biochemicznej i obrazowej ocenie funkcji i uszkodzenia wątroby. Kluczowe jest rozróżnienie faz zakażenia (ostre vs przewlekłe) oraz monitorowanie markerów takich jak HBeAg, anty-HBe, anty-HBc IgM/IgG, a także nowych narzędzi diagnostycznych, np. ilościowego oznaczania HBsAg (qHBsAg). Regularne badania przesiewowe, zgodne z zaleceniami CDC, obejmują wszystkich dorosłych oraz osoby z grup ryzyka, co pozwala na wczesne wykrycie zakażenia i zapobieganie powikłaniom, takim jak marskość i rak wątrobowokomórkowy (HCC). Monitorowanie wiremii (HBV DNA) i enzymów wątrobowych (ALT, AST) jest niezbędne do oceny aktywności choroby i skuteczności terapii antywirusowej.
alfa-fetoproteina, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antygen powierzchniowy HBV, DNA HBV, elastografia przejściowa, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, indeks FIB-4, kowalencyjnie zamknięte koliste DNA, lek antywirusowy, marskość wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, ostre zakażenie HBV, przeciwciała anty-HBc, przeciwciała anty-HBc IgM, przeciwciała anty-HBe, przeciwciała anty-HBs, przeszczep narządów, przewlekłe zakażenie HBV, rak wątrobowokomórkowy, reakcja łańcuchowa polimerazy, ukryte zakażenie HBV, wirus zapalenia wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu B, włóknienie wątroby, wskaźnik APRI
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entekavir Adamed 0,5 mg

Entekavir Adamed, dostępny w dawkach 0,5 mg i 1 mg w formie tabletek powlekanych, jest skutecznym lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 2-18 lat. Wskazania obejmują pacjentów z wyrównaną i niewyrównaną czynnością wątroby, u których stwierdzono aktywną replikację HBV, podwyższoną aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzony stan zapalny i/lub zwłóknienie wątroby. Lek jest efektywny niezależnie od statusu HBeAg i stanowi opcję terapeutyczną także u pacjentów z opornością na lamiwudynę. Tabletki zawierają laktozę (120,97 mg w dawce 0,5 mg i 241,94 mg w dawce 1 mg), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją tego składnika.
aktywna replikacja wirusa, aminotransferaza alaninowa, analog nukleozydu, antygen HBeAg, badanie histologiczne, choroba nerek, dekompensacja wątroby, enzymy wątrobowe, funkcja nerek, lek nefrotoksyczny, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, niewyrównana marskość wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność wirusa, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, przewlekłe zakażenie HBV, replikacja wirusa, stadium choroby, terapia lamiwudyną, wiremia HBV DNA, wyrównana czynność wątroby, zwłóknienie wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Aurovitas 1 mg

Entecavir Aurovitas jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, dostępny w tabletkach o dawkach 0,5 mg i 1 mg. Dawkowanie zależy od wcześniejszego leczenia oraz stanu czynnościowego wątroby: u pacjentów nieleczonych analogami nukleozydów z wyrównaną czynnością wątroby zaleca się 0,5 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością na lamiwudynę (LVDr) lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, podawana na czczo. Terapia powinna być prowadzona przez co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do uzyskania serokonwersji HBs, z regularnym monitorowaniem skuteczności. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest uzależnione od masy ciała, przy czym pacjenci powyżej 32,6 kg otrzymują 0,5 mg raz dziennie, a młodsi stosują roztwór doustny. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością leczenie nie powinno być przerywane.
AlAT, antygen HBe, dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawr, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, mutacja oporności na lamiwudynę, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność na lamiwudynę, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, terapia skojarzona, wydolność nerek, wyrównana czynność wątroby