przeciwciała anty-HBc
Przeciwciała anty-HBc to markery serologiczne skierowane przeciwko antygenowi rdzeniowemu wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV). Ich obecność w surowicy wskazuje na aktualne lub przebyte zakażenie HBV, jednak same w sobie nie pozwalają na rozróżnienie ostrej od przewlekłej infekcji.
W diagnostyce zakażeń HBV wyróżniamy przeciwciała anty-HBc w klasie IgM oraz IgG. Przeciwciała anty-HBc IgM pojawiają się we wczesnej fazie ostrego zakażenia i utrzymują się przez około 6 miesięcy, stanowiąc marker ostrej lub niedawno przebytej infekcji. Z kolei przeciwciała anty-HBc IgG utrzymują się w organizmie przez wiele lat po zakażeniu, często przez całe życie, nawet po eliminacji wirusa.
Badanie przeciwciał anty-HBc jest istotnym elementem panelu diagnostycznego w ocenie statusu zakażenia HBV. Szczególnie ważną rolę odgrywa w tzw. „okienku serologicznym”, gdy HBsAg może być już niewykrywalny, a przeciwciała anty-HBs jeszcze się nie wytworzyły. Dodatkowo, obecność izolowanych przeciwciał anty-HBc (bez wykrywalnego HBsAg i anty-HBs) może wskazywać na ukryte zakażenie HBV, tzw. „occult HBV infection”.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu b – Zapobieganie i profilaktyka
Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (WZW B) stanowi najskuteczniejszą metodę profilaktyki zakażenia HBV, zapewniającą długotrwałą ochronę przed ostrym i przewlekłym zakażeniem. Skuteczność szczepionki w zapobieganiu przewlekłemu zakażeniu wynosi 90-95%, a w profilaktyce raka wątrobowokomórkowego (HCC) około 70%. Zalecenia WHO i CDC obejmują szczepienie noworodków (pierwsza dawka w ciągu 24 godzin od urodzenia), dzieci, młodzieży oraz dorosłych do 59 roku życia, a także osób starszych z czynnikami ryzyka. Dostępne preparaty to m.in. Engerix-B i Recombivax HB (schemat 3 dawek: 0, 1, 6 miesięcy), Heplisav-B (2 dawki w odstępie miesiąca, skuteczność 90-100%) oraz szczepionki skojarzone jak Twinrix. Szczególne znaczenie ma profilaktyka poekspozycyjna, w tym podanie immunoglobuliny HBIG (0,5 ml u noworodków, 0,06 ml/kg u dorosłych) oraz szczepionki, zwłaszcza u niemowląt urodzonych przez matki HBsAg-dodatnie i osób narażonych na kontakt z krwią lub zakażonymi partnerami seksualnymi.
analogi nukleozydów, ekspozycja przezskórna, Engerix-B, entekawir, HBeAg, HBsAg, Heplisav-B, immunoglobulina przeciwko WZW B, immunosupresja, marskość wątroby, pacjent dializowany, piorunujące zapalenie wątroby, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przeciwwirusowa, przeciwciała anty-HBc, przeciwciała anty-HBs, przewlekłe zapalenie wątroby, rak wątrobowokomórkowy, rak wątroby, reaktywacja wirusa, Recombivax HB, rekonstytucja immunologiczna, szczepionka przeciwnowotworowa, szczepionka skojarzona, tenofowir, transmisja wertykalna, Twinrix, wirus zapalenia wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu B - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu b – Epidemiologia
Wirusowe zapalenie wątroby typu B (HBV) pozostaje istotnym problemem zdrowia publicznego na świecie, z około 245-254 milionami osób przewlekle zakażonych (HBsAg dodatni). Rocznie notuje się około 1,2 miliona nowych zakażeń i 1,1 miliona zgonów, głównie z powodu marskości i raka wątrobowokomórkowego. Szczepionka przeciw HBV, dostępna od 1982 roku, wykazuje ponad 90% skuteczności i zapobiegła około 310 milionom zakażeń w latach 1990-2020. Endemiczność HBV jest zróżnicowana geograficznie: najwyższa w Afryce Subsaharyjskiej i regionie Pacyfiku Zachodniego (5-8%, a w niektórych krajach >15%), umiarkowana w Chinach (6,89% w 2019 r.), a niska w Europie Zachodniej i Ameryce Północnej (<2%). W USA przewlekłym zakażeniem HBV dotkniętych jest 700 tys. do ponad 2 mln osób, z roczną częstością nowych przewlekłych przypadków 5,8/100 000 mieszkańców, przy czym osoby pochodzenia azjatyckiego mają 11-krotnie wyższe ryzyko niż osoby białe. Szczepienia niemowląt, w tym dawka podana w ciągu 24 godzin od urodzenia, są kluczowe w zapobieganiu transmisji wertykalnej i zmniejszają ryzyko przewlekłego zakażenia o około 90% u niemowląt matek HBeAg-dodatnich.
antygen powierzchniowy, antygen powierzchniowy wirusa zapalenia wątroby typu B, choroba wątroby, immunoglobulina przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, marskość wątroby, odpowiedź anamnestyczna, pamięć immunologiczna, przeciwciała anty-HBc, przeciwciała anty-HBs, przewlekłe zakażenie HBV, rak wątrobowokomórkowy, Światowa Organizacja Zdrowia, szczepienia niemowląt, transmisja perinatalna, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus zapalenia wątroby typu D, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenie HBV - Leksykon chorób i schorzeń
Wzw (wirusowe zapalenie wątroby) – Zapobieganie i profilaktyka
Wirusowe zapalenie wątroby (WZW) stanowi istotne wyzwanie zdrowia publicznego, prowadząc do poważnych powikłań, takich jak marskość, niewydolność wątroby i rak wątrobowokomórkowy. Profilaktyka opiera się głównie na szczepieniach przeciwko WZW typu A i B, które wykazują wysoką skuteczność (94-100%) i zapewniają długotrwałą ochronę – szczepionka przeciwko WZW typu A podawana jest w dwóch dawkach w odstępie 6-12 miesięcy, natomiast przeciwko WZW typu B w standardowym schemacie trzech dawek w ciągu 6 miesięcy, z nową opcją Heplisav-B (2 dawki). Szczepienia są szczególnie zalecane dla noworodków, dzieci, osób z grup ryzyka (m.in. osoby z przewlekłymi chorobami wątroby, HIV, stosujące narkotyki dożylnie, mężczyźni mający kontakty seksualne z mężczyznami) oraz pracowników ochrony zdrowia. W przypadku ekspozycji na WZW typu A lub B, profilaktyka poekspozycyjna (PEP) obejmuje podanie immunoglobulin i/lub szczepionek w określonych ramach czasowych (do 2 tygodni dla WZW A, do 72 godzin dla WZW B), co znacząco zmniejsza ryzyko zakażenia.
analogi nukleozydów, antygen powierzchniowy HBV, badanie przesiewowe, entekawir, Heplisav-B, immunoglobulina, marskość wątroby, niewydolność wątroby, profilaktyka okołoporodowa, profilaktyka poekspozycyjna, program redukcji szkód, przeciwciała anty-HBc, przeciwciała anty-HBs, przewlekłe zakażenie HBV, rak wątrobowokomórkowy, reaktywacja wirusa, szczepienie profilaktyczne, tenofowir, terapia immunosupresyjna, test point-of-care, wirus HBV, wirus HCV, wirusowe zapalenie wątroby, WZW typu A, WZW typu B, WZW typu C - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu b – Diagnostyka i diagnoza
Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B) stanowi istotny problem zdrowia publicznego, z około 254-260 milionami przewlekle zakażonych osób na świecie. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie serologicznej (HBsAg, anty-HBs, anty-HBc), molekularnej (ilościowe oznaczanie HBV DNA metodą PCR) oraz biochemicznej i obrazowej ocenie funkcji i uszkodzenia wątroby. Kluczowe jest rozróżnienie faz zakażenia (ostre vs przewlekłe) oraz monitorowanie markerów takich jak HBeAg, anty-HBe, anty-HBc IgM/IgG, a także nowych narzędzi diagnostycznych, np. ilościowego oznaczania HBsAg (qHBsAg). Regularne badania przesiewowe, zgodne z zaleceniami CDC, obejmują wszystkich dorosłych oraz osoby z grup ryzyka, co pozwala na wczesne wykrycie zakażenia i zapobieganie powikłaniom, takim jak marskość i rak wątrobowokomórkowy (HCC). Monitorowanie wiremii (HBV DNA) i enzymów wątrobowych (ALT, AST) jest niezbędne do oceny aktywności choroby i skuteczności terapii antywirusowej.
alfa-fetoproteina, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antygen powierzchniowy HBV, DNA HBV, elastografia przejściowa, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, indeks FIB-4, kowalencyjnie zamknięte koliste DNA, lek antywirusowy, marskość wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, ostre zakażenie HBV, przeciwciała anty-HBc, przeciwciała anty-HBc IgM, przeciwciała anty-HBe, przeciwciała anty-HBs, przeszczep narządów, przewlekłe zakażenie HBV, rak wątrobowokomórkowy, reakcja łańcuchowa polimerazy, ukryte zakażenie HBV, wirus zapalenia wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu B, włóknienie wątroby, wskaźnik APRI