przewlekłe zakażenie HBV
Przewlekłe zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV) definiuje się jako utrzymywanie się antygenu powierzchniowego HBV (HBsAg) w surowicy przez co najmniej 6 miesięcy. Stan ten rozwija się u około 5-10% dorosłych oraz u 90% dzieci zakażonych okołoporodowo.
W przebiegu naturalnym wyróżnia się cztery fazy: immunotolerancji, immunoreaktywności (aktywnego zapalenia), nieaktywnego nosicielstwa oraz reaktywacji. Kluczowym elementem diagnostyki jest oznaczanie HBsAg, HBeAg, anty-HBe, DNA HBV oraz monitorowanie aktywności ALT i ocena zaawansowania włóknienia wątroby.
Leczenie przewlekłego zakażenia HBV opiera się na stosowaniu analogów nukleozydowych/nukleotydowych (entekawir, tenofowir) lub pegylowanego interferonu alfa. Terapia ma na celu supresję replikacji wirusa, serokonwersję HBeAg, normalizację aktywności ALT oraz zahamowanie progresji włóknienia wątroby. Całkowite wyleczenie (eliminacja cccDNA) jest trudne do osiągnięcia ze względu na integrację DNA wirusa z genomem gospodarza.
Przewlekłe zakażenie HBV zwiększa ryzyko rozwoju marskości wątroby (15-40% zakażonych) oraz raka wątrobowokomórkowego (HCC). Pacjenci wymagają regularnego monitorowania, w tym badań obrazowych i oznaczania alfa-fetoproteiny w celu wczesnego wykrycia HCC. Szczepienia przeciw HBV pozostają najskuteczniejszą metodą zapobiegania nowym zakażeniom.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątroby – Etiologia i przyczyny
Rak wątroby, głównie rak wątrobowokomórkowy (HCC), stanowi 75-85% pierwotnych nowotworów wątroby i jest trzecią przyczyną zgonów nowotworowych globalnie. Kluczowymi czynnikami ryzyka są przewlekłe zakażenia HBV i HCV, które zwiększają ryzyko rozwoju HCC odpowiednio do 100-krotnego (a przy marskości nawet 1000-krotnego) oraz 15-20-krotnego. Marskość wątroby występuje u 80-90% pacjentów z HCC i jest wynikiem przewlekłego zapalenia, zwłóknienia i uszkodzenia hepatocytów, spowodowanego m.in. przez alkohol (zwiększając ryzyko 5-krotnie przy spożyciu >10 lat), NAFLD/NASH (6-7% ryzyko rozwoju HCC w ciągu 10 lat przy marskości), otyłość (~20-23% przypadków HCC w krajach rozwiniętych) oraz cukrzycę typu 2 (2-3-krotny wzrost ryzyka). Dodatkowo, ekspozycja na aflatoksyny, palenie tytoniu (odpowiedzialne za ~20% przypadków HCC w niektórych krajach) oraz czynniki genetyczne, takie jak hemochromatoza (20-krotnie zwiększone ryzyko), również istotnie wpływają na karcynogenezę wątroby.
aflatoksyna, chlorek winylu, cholangiocarcinoma, cholecystektomia, choroba Wilsona, dysbioza mikrobioty jelitowej, gen TP53, glikogenoza, hemochromatoza, immunosupresja, insulinooporność, komórki macierzyste raka, marskość wątroby, mutacja DNA, naczyniakomięsak wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, niedobór alfa-1-antytrypsyny, pierwotne zapalenie dróg żółciowych, porfiria, przewlekłe zakażenie HBV, przywra wątrobowa, rak wątrobowokomórkowy, steroidy anaboliczne, telomeraza odwrotna transkryptaza, Thorotrast, tyrozynemia, wirus zapalenia wątroby, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus zapalenia wątroby typu C, zakażenie HBV, zakażenie HCV, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Wzw (wirusowe zapalenie wątroby) – Patofizjologia i mechanizm
Wirusowe zapalenie wątroby (WZW) to złożony proces patogenetyczny, w którym uszkodzenie wątroby jest głównie wynikiem odpowiedzi immunologicznej gospodarza, a nie bezpośredniej cytotoksyczności wirusa. Różne typy wirusów hepatotropowych (HAV, HBV, HCV, HDV, HEV) wykazują odmienne mechanizmy infekcji i patogenezy, z kluczową rolą limfocytów T CD8+ w eliminacji zakażonych hepatocytów oraz indukcji apoptozy. Przewlekłe zakażenia HBV i HCV prowadzą do utrzymującego się zapalenia, włóknienia i marskości, co zwiększa ryzyko rozwoju raka wątrobowokomórkowego (HCC). W przypadku HBV, integracja cccDNA z genomem gospodarza oraz ekspresja białka HBx mają istotne znaczenie w karcynogenezie. WZW typu D (HDV) charakteryzuje się cięższym przebiegiem i szybszą progresją do niewydolności wątroby, a HEV może powodować piorunującą niewydolność u kobiet w ciąży z 25% śmiertelnością. Poziomy aminotransferaz w zakażeniach HCV wahają się od wartości referencyjnych 40 U/L do 300 U/L, a w ostrych zakażeniach HCV rzadko przekraczają 1000 U/L.
aminotransferazy, antygen rdzeniowy HBV, biopsja wątroby, DNA HBV, komórki dendrytyczne, komórki NK, limfocyty T cytotoksyczne, marskość wątroby, odpowiedź immunologiczna, pegylowany interferon alfa, przewlekłe zakażenie HBV, rak wątrobowokomórkowy, receptor PD-1, receptor Toll-podobny, wirus zapalenia wątroby typu A, wirus zapalenia wątroby typu C, wirus zapalenia wątroby typu D, wirus zapalenia wątroby typu E, wirusowe zapalenie wątroby, włóknienie wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tenofovir disoproxil Accord 245 mg
Tenofovir disoproxil Accord w dawce 245 mg jest bezpieczny do stosowania u kobiet w ciąży, co potwierdzają dane kliniczne z ponad 1000 przypadków oraz badania przedkliniczne na zwierzętach, które nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na reprodukcję. Szczególnie istotne jest stosowanie leku w trzecim trymestrze u kobiet z przewlekłym zakażeniem HBV, gdyż znacząco redukuje ryzyko pionowego przeniesienia wirusa na noworodka. Terapia rozpoczynana między 28. a 32. tygodniem ciąży i kontynuowana do 1-2 miesięcy po porodzie, w dawce 245 mg raz dziennie, w połączeniu z profilaktyką poekspozycyjną (immunoglobulina i szczepionka HBV), wykazała skuteczność i bezpieczeństwo w badaniach kontrolowanych obejmujących 327 kobiet i ich dzieci obserwowanych do 12 miesięcy po porodzie.
badanie przedkliniczne, immunoglobulina anty-HBV, kontrolowane badanie kliniczne, profilaktyka poekspozycyjna, przeniesienie HIV, przewlekłe zakażenie HBV, szczepionka przeciwko HBV, tabletka powlekana, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwwirusowa, trzeci trymestr ciąży, wada rozwojowa, wirus zapalenia wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenie HBV, zakażenie HIV - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tenofovir disoproxil Accordpharma 245 mg
Tenofowir dizoproksyl w dawce 245 mg, stosowany u kobiet w ciąży, nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płód czy noworodka, co potwierdzają dane kliniczne obejmujące ponad 1000 przypadków oraz badania na modelach zwierzęcych. Terapia rozpoczynana między 28. a 32. tygodniem ciąży i kontynuowana do 1-2 miesięcy po porodzie u kobiet z przewlekłym zakażeniem HBV znacząco zmniejsza ryzyko wertykalnej transmisji wirusa, zwłaszcza w połączeniu ze standardowym postępowaniem profilaktycznym (immunoglobulina i szczepionka HBV u noworodka). Obserwacje do 12 miesięcy po porodzie nie wykazały istotnych sygnałów bezpieczeństwa, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku w tym okresie.
dizoproksyl tenofowiru, działanie niepożądane, HBV, immunoglobulina przeciwko HBV, karmienie piersią, przenikanie do mleka, przewlekłe zakażenie HBV, szczepionka przeciwko HBV, tenofowir dizoproksyl, transmisja wertykalna wirusa, trymestr ciąży, wada rozwojowa, wirus HIV, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenie HBV, zakażenie HIV - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entecavir Synoptis 1 mg
Entecavir Synoptis, dostępny w dawkach 0,5 mg i 1 mg, jest wskazany do leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) u dorosłych z wyrównaną lub niewyrównaną czynnością wątroby, wykazujących czynną replikację HBV, trwale podwyższoną aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzony stan zapalny i/lub zwłóknienie wątroby. Lek jest również stosowany u dzieci i młodzieży w wieku 2–18 lat, którzy nie byli wcześniej leczeni analogami nukleozydów, mają wyrównaną czynność wątroby oraz spełniają kryteria aktywnej replikacji wirusa i podwyższonej aktywności AlAT. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena stanu klinicznego, w tym statusu antygenu HBeAg, wyników histopatologicznych oraz historii leczenia, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszą terapią lamiwudyną, ze względu na ryzyko oporności krzyżowej.
aminotransferaza alaninowa, analogi nukleozydów, antygen HBeAg, badanie histopatologiczne wątroby, entekawir jednowodny, laktoza jednowodna, lamiwudyna, lek przeciwwirusowy, niewyrównana czynność wątroby, oporność krzyżowa, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, przewlekłe zakażenie HBV, replikacja wirusa HBV, stan zapalny wątroby, wyrównana czynność wątroby, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu b – Epidemiologia
Wirusowe zapalenie wątroby typu B (HBV) pozostaje istotnym problemem zdrowia publicznego na świecie, z około 245-254 milionami osób przewlekle zakażonych (HBsAg dodatni). Rocznie notuje się około 1,2 miliona nowych zakażeń i 1,1 miliona zgonów, głównie z powodu marskości i raka wątrobowokomórkowego. Szczepionka przeciw HBV, dostępna od 1982 roku, wykazuje ponad 90% skuteczności i zapobiegła około 310 milionom zakażeń w latach 1990-2020. Endemiczność HBV jest zróżnicowana geograficznie: najwyższa w Afryce Subsaharyjskiej i regionie Pacyfiku Zachodniego (5-8%, a w niektórych krajach >15%), umiarkowana w Chinach (6,89% w 2019 r.), a niska w Europie Zachodniej i Ameryce Północnej (<2%). W USA przewlekłym zakażeniem HBV dotkniętych jest 700 tys. do ponad 2 mln osób, z roczną częstością nowych przewlekłych przypadków 5,8/100 000 mieszkańców, przy czym osoby pochodzenia azjatyckiego mają 11-krotnie wyższe ryzyko niż osoby białe. Szczepienia niemowląt, w tym dawka podana w ciągu 24 godzin od urodzenia, są kluczowe w zapobieganiu transmisji wertykalnej i zmniejszają ryzyko przewlekłego zakażenia o około 90% u niemowląt matek HBeAg-dodatnich.
antygen powierzchniowy, antygen powierzchniowy wirusa zapalenia wątroby typu B, choroba wątroby, immunoglobulina przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, marskość wątroby, odpowiedź anamnestyczna, pamięć immunologiczna, przeciwciała anty-HBc, przeciwciała anty-HBs, przewlekłe zakażenie HBV, rak wątrobowokomórkowy, Światowa Organizacja Zdrowia, szczepienia niemowląt, transmisja perinatalna, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus zapalenia wątroby typu D, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenie HBV - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tenofovir Synoptis 245 mg
Tenofowir dizoproksyl w dawce 245 mg, stosowany u kobiet w okresie rozrodczym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa. Dane kliniczne obejmujące ponad 1000 kobiet ciężarnych nie wykazały negatywnego wpływu na przebieg ciąży, rozwój płodu ani ryzyka wad rozwojowych. Badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych potwierdzają brak szkodliwego wpływu na reprodukcję. Szczególnie istotne jest zastosowanie tenofowiru dizoproksylu u kobiet z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B (HBV) w trzecim trymestrze ciąży, co znacząco redukuje ryzyko wertykalnej transmisji HBV, zwłaszcza w połączeniu z profilaktyką noworodkową (immunoglobulina i szczepionka przeciw HBV). Terapia rozpoczynana między 28. a 32. tygodniem ciąży i kontynuowana do 1-2 miesięcy po porodzie nie wykazała sygnałów dotyczących bezpieczeństwa u matek i dzieci w obserwacji do 12 miesięcy po porodzie.
badanie przedkliniczne, ekspozycja na lek, fumaran, immunoglobulina przeciwko HBV, profilaktyka zakażeń, przenikanie leków do mleka, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, przewlekłe zakażenie HBV, szczepionka przeciwko HBV, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, transmisja wertykalna wirusa, trzeci trymestr ciąży, wertykalna transmisja wirusa, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenie HIV - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu b – Leczenie
Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B) pozostaje istotnym problemem zdrowia publicznego, powodującym około 1,1 miliona zgonów rocznie, głównie z powodu marskości i raka wątrobowokomórkowego. Obecne terapie antywirusowe, takie jak entekawir i tenofowir, skutecznie hamują replikację HBV, ale nie prowadzą do całkowitego wyleczenia infekcji. W odpowiedzi na tę potrzebę rozwijane są szczepionki terapeutyczne, które stymulują układ odpornościowy do eliminacji zakażonych komórek wątroby i osiągnięcia funkcjonalnego wyleczenia, definiowanego jako trwała utrata HBsAg. Przykładem innowacyjnej terapii jest szczepionka TherVacB, aktywująca limfocyty T CD4+ i obejmująca ponad 95% szczepów HBV, obecnie w fazie Ia badań klinicznych z udziałem 24 zdrowych ochotników w wieku 18-65 lat. Równolegle rozwijane są szczepionki mRNA kodujące HBsAg, które w modelach zwierzęcych indukują wysokie miana przeciwciał anty-HBs (średnio 3624,0 i 4804,6 mIU/ml po 59 dniach) oraz eliminują HBsAg z surowicy, przewyższając skutecznością standardowy lek Entecavir. Inne podejścia obejmują NASVAC (zawierający HBsAg i antygen rdzeniowy) oraz nanocząsteczki liposomowe, które w badaniach klinicznych wykazały poprawę odpowiedzi immunologicznej i funkcjonalne wyleczenie u części pacjentów.
analog nukleozydowy, antygen powierzchniowy wirusa, antygen powierzchniowy wirusa zapalenia wątroby typu B, białko wirusowe, cccDNA, entekawir, funkcjonalne wyleczenie, HBIG, HBsAg, immunogenność, immunomodulator, interferon, kowalencyjnie zamknięte koliste DNA, lek antywirusowy, limfocyt T, limfocyt T CD4+, marskość wątroby, nanocząstka lipidowa, odpowiedź immunologiczna, oligonukleotyd antysensowny, profilaktyka poekspozycyjna, przeciwciało anty-HBs, przeszczep wątroby, przewlekłe WZW B, przewlekłe zakażenie HBV, rak wątrobowokomórkowy, szczepionka profilaktyczna, szczepionka terapeutyczna, tenofowir, układ odpornościowy, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenie HBV - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entecavir Aurovitas 1 mg
Entecavir Aurovitas, dostępny w dawkach 0,5 mg i 1 mg w formie tabletek powlekanych, zawiera entekawir jednowodny – lek przeciwwirusowy stosowany w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV). Wskazania obejmują dorosłych pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby, u których stwierdzono aktywną replikację HBV, trwałe podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzony aktywny stan zapalny i/lub zwłóknienie wątroby. Lek jest również stosowany u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby, wymagających jednak szczegółowego monitorowania. Entecavir jest skuteczny zarówno u pacjentów z dodatnim, jak i ujemnym wynikiem antygenu HBeAg, a także u osób wcześniej nieleczonych analogami nukleozydów. Ponadto, preparat może być zalecany u pacjentów z opornością na lamiwudynę, z uwzględnieniem odpowiednich środków ostrożności i dostosowania dawkowania.
AlAT, aminotransferaza alaninowa, analog nukleozydu, antygen HBeAg, badanie histopatologiczne wątroby, czynny stan zapalny wątroby, entekawiir, lamiwudyna, niewyrównana czynność wątroby, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, przewlekłe zakażenie HBV, replikacja wirusa HBV, wiremia HBV DNA, wirus HBV, wyrównana czynność wątroby, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entecavir Ranbaxy 0,5 mg
Entecavir Ranbaxy jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży od 2 do poniżej 18 lat, nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów. U dorosłych z wyrównaną czynnością wątroby wskazaniem do leczenia jest aktywna replikacja HBV, trwałe podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzony stan zapalny i/lub zwłóknienie wątroby, przy dawce 0,5 mg entekawiru raz na dobę. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby, charakteryzujących się dekompensacją, stosuje się dawkę 1 mg raz na dobę. W populacji pediatrycznej dawka jest dobierana indywidualnie w zależności od masy ciała, przy spełnieniu kryteriów aktywnej replikacji, podwyższonej AlAT lub umiarkowanego do ciężkiego stanu zapalnego/zwłóknienia wątroby.
aminotransferaza alaninowa, analog nukleozydu, antygen HBeAg, biopsja wątroby, dekompensacja funkcji wątroby, działanie niepożądane, entekawirem jednowodny, niewyrównana czynność wątroby, oporność na lamiwudynę, profil bezpieczeństwa, przewlekłe zakażenie HBV, replikacja wirusa HBV, stan zapalny wątroby, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wyrównana czynność wątroby, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Wzw (wirusowe zapalenie wątroby) – Zapobieganie i profilaktyka
Wirusowe zapalenie wątroby (WZW) stanowi istotne wyzwanie zdrowia publicznego, prowadząc do poważnych powikłań, takich jak marskość, niewydolność wątroby i rak wątrobowokomórkowy. Profilaktyka opiera się głównie na szczepieniach przeciwko WZW typu A i B, które wykazują wysoką skuteczność (94-100%) i zapewniają długotrwałą ochronę – szczepionka przeciwko WZW typu A podawana jest w dwóch dawkach w odstępie 6-12 miesięcy, natomiast przeciwko WZW typu B w standardowym schemacie trzech dawek w ciągu 6 miesięcy, z nową opcją Heplisav-B (2 dawki). Szczepienia są szczególnie zalecane dla noworodków, dzieci, osób z grup ryzyka (m.in. osoby z przewlekłymi chorobami wątroby, HIV, stosujące narkotyki dożylnie, mężczyźni mający kontakty seksualne z mężczyznami) oraz pracowników ochrony zdrowia. W przypadku ekspozycji na WZW typu A lub B, profilaktyka poekspozycyjna (PEP) obejmuje podanie immunoglobulin i/lub szczepionek w określonych ramach czasowych (do 2 tygodni dla WZW A, do 72 godzin dla WZW B), co znacząco zmniejsza ryzyko zakażenia.
analogi nukleozydów, antygen powierzchniowy HBV, badanie przesiewowe, entekawir, Heplisav-B, immunoglobulina, marskość wątroby, niewydolność wątroby, profilaktyka okołoporodowa, profilaktyka poekspozycyjna, program redukcji szkód, przeciwciała anty-HBc, przeciwciała anty-HBs, przewlekłe zakażenie HBV, rak wątrobowokomórkowy, reaktywacja wirusa, szczepienie profilaktyczne, tenofowir, terapia immunosupresyjna, test point-of-care, wirus HBV, wirus HCV, wirusowe zapalenie wątroby, WZW typu A, WZW typu B, WZW typu C - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entekavir Adamed 1 mg
Entekavir Adamed, zawierający entekawirum jednowodny w dawkach 0,5 mg i 1 mg w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 2-18 lat. U dorosłych stosuje się go u pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby, wykazujących aktywną replikację HBV, trwałe podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzony stan zapalny i/lub zwłóknienie, a także u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby. Terapia jest oparta na badaniach klinicznych u pacjentów wcześniej nieleczonych analogami nukleozydów, zarówno HBeAg dodatnich, jak i ujemnych. Entekavir jest również zalecany u pacjentów z opornością na lamiwudynę, z uwzględnieniem szczegółowych wytycznych dotyczących dawkowania i środków ostrożności.
aminotransferaza alaninowa, analog nukleozydu, antygen HBeAg, badanie histologiczne, lamiwudyna, nietolerancja laktozy, niewyrównana czynność wątroby, podwyższona aktywność AlAT, przewlekłe zakażenie HBV, replikacja wirusa, tabletka powlekana, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wyrównana czynność wątroby, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ictady 245 mg
Dane kliniczne obejmujące ponad 1000 przypadków ekspozycji na tenofowir dizoproksyl (Ictady, 245 mg) u kobiet w ciąży nie wykazują zwiększonego ryzyka wad rozwojowych ani toksycznego wpływu na płód czy noworodka. Badania na modelach zwierzęcych potwierdzają brak negatywnego wpływu na procesy rozrodcze. Stosowanie leku w ciąży jest uzasadnione klinicznie, zwłaszcza w trzecim trymestrze, gdzie potwierdzono, że terapia zmniejsza ryzyko wertykalnej transmisji HBV, gdy jest stosowana jako uzupełnienie standardowej profilaktyki noworodkowej (immunoglobulina i szczepionka). W trzech kontrolowanych badaniach klinicznych 327 kobiet otrzymywało 245 mg tenofowiru raz dziennie od 28.-32. tygodnia ciąży do 1-2 miesięcy po porodzie, bez sygnałów dotyczących bezpieczeństwa w obserwacji do 12 miesięcy po porodzie.
badanie przedkliniczne, bursztynian tenofowiru dizoproksylu, dizoproksyl tenofowiru, immunoglobulina anty-HBV, karmienie piersią, płodność, przewlekłe zakażenie HBV, szczepionka przeciwko HBV, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwwirusowa, transmisja HBV, transmisja wertykalna HBV, transmisja wirusa, trzeci trymestr ciąży, wirusowe zapalenie wątroby typu B, WZW typu B, zakażenie HBV, zakażenie HIV - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątroby – Zapobieganie i profilaktyka
Rak wątroby, głównie rak wątrobowokomórkowy (HCC), stanowi około 80% pierwotnych nowotworów wątroby i jest trzecią główną przyczyną zgonów nowotworowych na świecie, z prognozowanym wzrostem zachorowań z 905 700 w 2020 do 1,4 miliona w 2040 roku. Kluczową strategią profilaktyki jest zapobieganie zakażeniom HBV i HCV, które odpowiadają za do 80% przypadków HCC. Szczepionka przeciw HBV, skuteczna u ponad 90% zdrowych osób, znacząco redukuje ryzyko HCC, co potwierdza spadek zachorowań o 70% na Tajwanie. W przypadku HCV brak szczepionki rekompensuje skuteczne leczenie przeciwwirusowe (DAA), które zmniejsza ryzyko rozwoju HCC i marskości wątroby. Profilaktyka obejmuje także unikanie czynników ryzyka, takich jak nadmierne spożycie alkoholu (zwiększające ryzyko o około 10% na drinka dziennie), palenie tytoniu (zwiększające ryzyko o około 50%), otyłość, cukrzyca oraz ekspozycja na aflatoksyny i inne toksyny. Regularne badania przesiewowe (USG, AFP) u osób z grup wysokiego ryzyka umożliwiają wczesne wykrycie i poprawę rokowania.
aflatoksyna B1, alfa-fetoproteina, analogi nukleozydów, antygen rakowo-zarodkowy, bezpośrednio działające leki przeciwwirusowe, chemoprewencja, choroba spichrzania glikogenu, choroba Wilsona, hemochromatoza, marskość wątroby, metformina, niedobór alfa-1-antytrypsyny, nowotwór wątroby, porfiria skórna, przeciążenie żelazem, przerzuty do wątroby, przewlekłe zakażenie HBV, rak wątrobowokomórkowy, statyny, stłuszczenie wątroby, terapia adjuwantowa, trwała odpowiedź wirusologiczna, ultrasonografia, ultrasonografia wątroby, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus zapalenia wątroby typu C, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie wątroby typu B, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu b – Epidemiologia
Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B) pozostaje globalnym problemem zdrowia publicznego, z szacowaną liczbą 254-257 milionów osób przewlekle zakażonych HBV na świecie (3,2-3,3% populacji) w 2022 roku. Rocznie notuje się około 1,2-1,5 miliona nowych zakażeń i około 1,1 miliona zgonów, głównie z powodu marskości wątroby i raka wątrobowokomórkowego (HCC). Epidemiologia WZW B wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne: najwyższe rozpowszechnienie obserwuje się w regionie Zachodniego Pacyfiku (97-116 mln zakażeń) oraz Afryki (65-81 mln), podczas gdy w USA wskaźnik przewlekłego zakażenia wynosi około 0,26-0,7% populacji (640 000-2,2 mln osób). Transmisja HBV odbywa się głównie drogą wertykalną (perinatalną) w regionach o wysokiej endemiczności oraz horyzontalną (kontakt seksualny, dożylne przyjmowanie narkotyków, kontakty domowe, procedury medyczne) w krajach o niskim rozpowszechnieniu. Nadzór epidemiologiczny, obejmujący systematyczne gromadzenie i analizę danych, jest kluczowy dla monitorowania trendów, identyfikacji grup ryzyka oraz oceny skuteczności programów profilaktycznych i leczniczych.
alfa-fetoproteina, badanie ultrasonograficzne, Centers for Disease Control and Prevention, hemodializa, kontakt seksualny, marskość wątroby, nadzór epidemiologiczny, ostre WZW B, ostre zakażenie HBV, przewlekłe WZW B, przewlekłe zakażenie HBV, rak wątrobowokomórkowy, rezonans magnetyczny wątroby, Światowa Organizacja Zdrowia, tomografia komputerowa, transfuzja krwi, transmisja wertykalna, wirus zapalenia wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zabieg endoskopowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu b – Diagnostyka i diagnoza
Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B) stanowi istotny problem zdrowia publicznego, z około 254-260 milionami przewlekle zakażonych osób na świecie. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie serologicznej (HBsAg, anty-HBs, anty-HBc), molekularnej (ilościowe oznaczanie HBV DNA metodą PCR) oraz biochemicznej i obrazowej ocenie funkcji i uszkodzenia wątroby. Kluczowe jest rozróżnienie faz zakażenia (ostre vs przewlekłe) oraz monitorowanie markerów takich jak HBeAg, anty-HBe, anty-HBc IgM/IgG, a także nowych narzędzi diagnostycznych, np. ilościowego oznaczania HBsAg (qHBsAg). Regularne badania przesiewowe, zgodne z zaleceniami CDC, obejmują wszystkich dorosłych oraz osoby z grup ryzyka, co pozwala na wczesne wykrycie zakażenia i zapobieganie powikłaniom, takim jak marskość i rak wątrobowokomórkowy (HCC). Monitorowanie wiremii (HBV DNA) i enzymów wątrobowych (ALT, AST) jest niezbędne do oceny aktywności choroby i skuteczności terapii antywirusowej.
alfa-fetoproteina, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antygen powierzchniowy HBV, DNA HBV, elastografia przejściowa, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, indeks FIB-4, kowalencyjnie zamknięte koliste DNA, lek antywirusowy, marskość wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, ostre zakażenie HBV, przeciwciała anty-HBc, przeciwciała anty-HBc IgM, przeciwciała anty-HBe, przeciwciała anty-HBs, przeszczep narządów, przewlekłe zakażenie HBV, rak wątrobowokomórkowy, reakcja łańcuchowa polimerazy, ukryte zakażenie HBV, wirus zapalenia wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu B, włóknienie wątroby, wskaźnik APRI - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątroby – Epidemiologia
Rak wątroby, będący szóstym najczęściej diagnozowanym nowotworem i trzecią przyczyną zgonów nowotworowych globalnie, charakteryzuje się wysoką śmiertelnością oraz znaczną heterogennością epidemiologiczną. W 2020 roku odnotowano około 905 000 nowych przypadków i 830 000 zgonów, ze standaryzowanymi wskaźnikami zachorowalności i śmiertelności wynoszącymi odpowiednio 9,4 i 6,6 na 100 000 osób rocznie. Dominującą postacią jest rak wątrobowokomórkowy (HCC), stanowiący 75-90% pierwotnych nowotworów wątroby. Czynniki ryzyka obejmują przewlekłe zakażenia HBV i HCV, marskość wątroby, NAFLD/NASH, nadużywanie alkoholu, ekspozycję na aflatoksyny, palenie tytoniu, otyłość i cukrzycę. Epidemiologiczne trendy wskazują na wzrost zachorowalności i śmiertelności w krajach zachodnich, podczas gdy w niektórych krajach azjatyckich, takich jak Japonia i Korea Południowa, obserwuje się spadek wskaźników, co wiąże się z kontrolą zakażeń wirusowych. Mediana wieku diagnozy wynosi 66 lat, a mężczyźni są dotknięci chorobą prawie trzykrotnie częściej niż kobiety.
ablacja, aflatoksyna, alfa-fetoproteina, biopsja płynna, cukrzyca, des-gamma-karboksyprotrombina, dwuenergetyczna tomografia komputerowa, HCV, marskość wątroby, nadużywanie alkoholu, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, otyłość, palenie tytoniu, przeszczep wątroby, przewlekła choroba wątroby, przewlekłe zakażenie HBV, rak wątrobowokomórkowy, rak wątroby, resekcja chirurgiczna, rezonans magnetyczny, ultrasonografia jamy brzusznej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entekavir Adamed 0,5 mg
Entekavir Adamed, dostępny w dawkach 0,5 mg i 1 mg w formie tabletek powlekanych, jest skutecznym lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 2-18 lat. Wskazania obejmują pacjentów z wyrównaną i niewyrównaną czynnością wątroby, u których stwierdzono aktywną replikację HBV, podwyższoną aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzony stan zapalny i/lub zwłóknienie wątroby. Lek jest efektywny niezależnie od statusu HBeAg i stanowi opcję terapeutyczną także u pacjentów z opornością na lamiwudynę. Tabletki zawierają laktozę (120,97 mg w dawce 0,5 mg i 241,94 mg w dawce 1 mg), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją tego składnika.
aktywna replikacja wirusa, aminotransferaza alaninowa, analog nukleozydu, antygen HBeAg, badanie histologiczne, choroba nerek, dekompensacja wątroby, enzymy wątrobowe, funkcja nerek, lek nefrotoksyczny, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, niewyrównana marskość wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność wirusa, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, przewlekłe zakażenie HBV, replikacja wirusa, stadium choroby, terapia lamiwudyną, wiremia HBV DNA, wyrównana czynność wątroby, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tenofovir disoproxil Aurovitas 245 mg
Tenofovir disoproxil w dawce 245 mg może być stosowany u kobiet w ciąży, zwłaszcza u pacjentek z przewlekłym zakażeniem HBV, bez zwiększonego ryzyka wad rozwojowych płodu czy działań niepożądanych u noworodków. Dane kliniczne obejmujące ponad 1000 kobiet ciężarnych oraz badania na modelach zwierzęcych potwierdzają bezpieczeństwo stosowania leku. Szczególnie istotne jest zastosowanie tenofoviru w trzecim trymestrze ciąży (od 28.-32. tygodnia do 1-2 miesięcy po porodzie) w dawce 245 mg raz na dobę, co znacząco redukuje ryzyko wertykalnej transmisji HBV, przy jednoczesnym stosowaniu standardowej profilaktyki noworodka (immunoglobulina i szczepionka przeciw HBV). Obserwacje matki i dziecka prowadzone do 12 miesięcy po porodzie nie wykazały istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa terapii.
badanie kliniczne, działanie niepożądane, immunoglobulina przeciwko HBV, narażenie dziecka, postępowanie profilaktyczne, przewlekłe zakażenie HBV, szczepionka przeciwko HBV, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwwirusowa, transmisja wertykalna wirusa, trzeci trymestr ciąży, wada rozwojowa płodu, zakażenie HIV, zapalenie wątroby typu B - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tenofovir Zentiva 245 mg
Tenofowir dizoproksyl jest skutecznym lekiem stosowanym w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) oraz zakażenia HIV, z szerokim doświadczeniem klinicznym obejmującym ponad 1000 przypadków ekspozycji w ciąży. Dane nie wykazują związku między stosowaniem tenofowiru a wadami rozwojowymi płodu ani negatywnym wpływem na noworodka. Badania na modelach zwierzęcych potwierdzają brak szkodliwego wpływu na funkcje rozrodcze, co pozwala na rozważenie terapii w ciąży przy wskazaniach klinicznych. Szczególnie istotne jest zastosowanie tenofowiru w dawce 245 mg raz dziennie w trzecim trymestrze (28.-32. tydzień), które znacząco redukuje wertykalną transmisję HBV, zwłaszcza w połączeniu z immunoprofilaktyką noworodka (immunoglobulina i szczepionka). Terapia kontynuowana do 1-2 miesięcy po porodzie nie wykazuje sygnałów niepożądanych w obserwacji do 12 miesięcy.
ekspozycja na lek, funkcja rozrodcza, immunoglobulina przeciwko HBV, karmienie piersią, kontrolowane badanie kliniczne, przeniesienie wirusa HIV, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, przewlekłe zakażenie HBV, szczepionka przeciwko HBV, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwwirusowa, trzeci trymestr ciąży, wada rozwojowa płodu, wertykalna transmisja HBV, wirus zapalenia wątroby typu B, zakażenie HBV, zakażenie HIV