zwiększenie napięcia mięśniowego
Zwiększenie napięcia mięśniowego, znane również jako hipertonia, to stan charakteryzujący się nieprawidłowo podwyższonym napięciem mięśni szkieletowych, prowadzący do sztywności i oporu podczas ruchu pasywnego. Jest to objaw często spotykany w praktyce neurologicznej, mogący świadczyć o zaburzeniach ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego.
Etiologia zwiększonego napięcia mięśniowego jest zróżnicowana i może obejmować schorzenia takie jak udar mózgu, stwardnienie rozsiane, mózgowe porażenie dziecięce, chorobę Parkinsona, urazy rdzenia kręgowego czy uszkodzenia dróg piramidowych. Wyróżnia się kilka typów hipertonii: spastyczność (związaną z uszkodzeniem górnego neuronu ruchowego), sztywność (charakterystyczną dla chorób pozapiramidowych) oraz dystonię (objawiającą się nieprawidłowymi, skręcającymi ruchami).
Diagnostyka zwiększonego napięcia mięśniowego opiera się na badaniu neurologicznym, w którym ocenia się opór stawiany przy biernym rozciąganiu mięśnia, obecność objawu scyzorykowego (nagłe ustąpienie oporu po przekroczeniu pewnego progu) oraz współistniejące objawy neurologiczne. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić przykurcze, sztywność stawową oraz zaburzenia pozapiramidowe.
Leczenie hipertonii jest wielokierunkowe i obejmuje farmakoterapię (miorelaksanty, baklofen, toksyna botulinowa), fizjoterapię, techniki neurorehabilitacyjne oraz w wybranych przypadkach interwencje chirurgiczne. Odpowiednio wczesne wdrożenie terapii może znacząco poprawić funkcjonowanie pacjenta i zapobiec powikłaniom, takim jak przykurcze czy deformacje stawowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Dipperam 5 mg + 80 mg
Produkt leczniczy Dipperam, zawierający amlodypinę i walsartan, został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących 5175 pacjentów, z czego 2613 otrzymywało skojarzenie obu substancji. Profil bezpieczeństwa obejmuje często występujące działania niepożądane, takie jak zapalenie nosowej części gardła, objawy grypopodobne, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęki (w tym obrzęk twarzy i obwodowy), zmęczenie, uderzenia gorąca oraz nagłe zaczerwienienie skóry. Obrzęki obwodowe, typowe dla amlodypiny, występowały rzadziej u pacjentów stosujących lek złożony niż u osób przyjmujących wyłącznie amlodypinę, a ich częstość zależała od dawki obu składników, wynosząc średnio 5,1%. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej.
amlodypina i walsartan, ból głowy, bradykardia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nagłe zaczerwienienie skóry, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność nerek, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk Quinckego, obrzęk twarzy, omdlenie, parestezja, pęcherzowe zapalenie skóry, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wewnątrzwątrobowy zastój żółci, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie nosowej części gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwiększenie napięcia mięśniowego