oligomeryczna procyjanidyna
Oligomeryczna procyjanidyna (OPC) to grupa naturalnych związków polifenolowych występujących w roślinach, będących oligomerami (krótkimi łańcuchami) katechin i epikatechin. Te związki należą do szerszej klasy flawonoidów i są powszechnie spotykane w winogronach, korze sosny, jabłkach oraz innych owocach i roślinach.
OPC charakteryzują się silnymi właściwościami antyoksydacyjnymi, znacznie przewyższającymi działanie witamin C i E. W praktyce klinicznej wykorzystuje się ich zdolność do neutralizacji wolnych rodników, stabilizacji kolagenu i elastyny oraz poprawy mikrokrążenia. Badania wskazują na potencjał oligomerycznych procyjanidyn w redukcji ryzyka chorób sercowo-naczyniowych poprzez hamowanie oksydacji LDL i agregacji płytek krwi.
W medycynie oligomeryczne procyjanidyny znajdują zastosowanie w leczeniu niewydolności żylnej, obrzęków kończyn dolnych, retinopatii oraz jako substancje wspomagające w terapii zaburzeń mikrokrążenia. Ponadto, wykazują działanie przeciwzapalne i immunomodulujące, co może być wykorzystywane w leczeniu chorób o podłożu zapalnym. W ostatnich latach badacze koncentrują się również na potencjalnych korzyściach OPC w zapobieganiu neurodegeneracji i poprawie funkcji poznawczych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z głogu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wyciągu z głogu (Crataegi folii cum flore), standaryzowanego na 18,75% oligomerycznej procyjanidyny, wykazały bardzo niski potencjał toksyczny. W badaniach toksyczności ostrej po podaniu doustnym dawki do 3000 mg/kg masy ciała u myszy i szczurów nie zaobserwowano objawów toksycznych ani ustalonej dawki letalnej (LD50). Długoterminowe podawanie wyciągu w dawkach 30, 90 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni u szczurów i psów nie wykazało działania toksycznego, co potwierdza dobry profil bezpieczeństwa przy regularnym stosowaniu. Ponadto, badania toksyczności reprodukcyjnej nie wykazały negatywnego wpływu na płodność i zdolności rozrodcze u samców, samic oraz potomstwa F1, a testy genetyczne potwierdziły brak działania mutagennego wyciągu.
badanie genetyczne, Crataegi folii cum flore, dawka letalna LD50, działanie mutagenne, margines bezpieczeństwa, materiał genetyczny, mutagenność, Neo-Cardiol, oligomeryczna procyjanidyna, preparat Neo-Cardiol, profil bezpieczeństwa, tabletka powlekana, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na reprodukcję, wyciąg z głogu, wyciąg z kwiatostanu głogu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neo-Cardiol 124,8 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne wyciągu z kwiatostanu głogu, substancji czynnej produktu leczniczego Neo-Cardiol, wykazały bardzo niski potencjał toksyczny. W badaniach toksyczności ostrej, po jednorazowym podaniu doustnym dawki 3000 mg/kg masy ciała u myszy i szczurów, nie zaobserwowano objawów toksycznych, a dawka letalna (LD50) nie została ustalona. W badaniach toksyczności przewlekłej, obejmujących szczury i psy, podawano dawki 30, 90 oraz 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni, nie stwierdzając żadnych działań toksycznych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu.
badanie przedkliniczne, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja na substancję, gryzonie laboratoryjne, Neo-Cardiol, oligomeryczna procyjanidyna, płodność, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wyciąg z głogu