wstrzyknięcie głębokie
Wstrzyknięcie głębokie (iniekcja głęboka) to metoda podawania substancji leczniczej bezpośrednio do głębszych warstw tkanek, takich jak mięśnie (iniekcja domięśniowa) lub tkanki podskórne. Technika ta zapewnia powolne wchłanianie leku i przedłużone działanie terapeutyczne w porównaniu do iniekcji powierzchownych.
Procedura wymaga użycia dłuższych igieł (zazwyczaj 25-38 mm długości), które umożliwiają dotarcie do głębiej położonych tkanek. Najczęstsze miejsca wykonywania wstrzyknięć głębokich to mięsień pośladkowy wielki, mięsień czworogłowy uda oraz mięsień naramienny. Wybór lokalizacji zależy od rodzaju podawanego leku, jego objętości oraz stanu pacjenta.
Wstrzyknięcia głębokie są szczególnie przydatne przy podawaniu leków, które mogłyby powodować podrażnienie tkanek powierzchownych, preparatów o przedłużonym uwalnianiu, niektórych szczepionek oraz substancji wymagających powolnej absorpcji. Technika ta jest powszechnie stosowana w przypadkach, gdy droga doustna jest niemożliwa lub niewystarczająca, a także gdy konieczne jest uzyskanie szybszego efektu terapeutycznego niż przy podaniu doustnym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cyclonamine 12,5% 125 mg/ml
Cyclonamine 12,5% (etamsylat) w stężeniu 125 mg/ml jest lekiem stosowanym do zapobiegania i kontroli krwawień, podawanym dożylnie (i.v.), domięśniowo (i.m.) lub miejscowo. U dorosłych i młodzieży dawka przed zabiegiem chirurgicznym wynosi 250-500 mg (1-2 ampułki) podawane na godzinę przed zabiegiem, podczas zabiegu 250-500 mg i.v. z możliwością powtórzenia, a po zabiegu 250-500 mg co 4-6 godzin tak długo, jak istnieje ryzyko krwotoku. W nagłych przypadkach początkowa dawka to 250-500 mg i.v. lub i.m., następnie kontynuacja co 4-6 godzin. U dzieci stosuje się połowę dawki dorosłych (125-250 mg), a u noworodków dawkę 10 mg/kg mc. (0,08 ml/kg roztworu), podawaną domięśniowo w ciągu 2 godzin po urodzeniu, a następnie co 6 godzin przez 4 dni. W leczeniu miejscowym stosuje się kompresy lub tampony nasączone 250 mg etamsylatu, np. po ekstrakcji zęba.
badania laboratoryjne, bolus, Cyclonamine, ekstrakcja zęba, etamsylat, funkcja nerek, funkcja wątroby, krwawienie powierzchniowe, krzepnięcie krwi, leczenie miejscowe, materiał opatrunkowy, neonatologia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, noworodek, opanowanie krwawienia, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, profilaktyka krwawień, roztwór do wstrzykiwań, ryzyko krwawienia, stan pacjenta, terapia ogólnoustrojowa, wstrzyknięcie głębokie - Leksykon leków
Skład i postać leku – Naklofen 25 mg/ml
Produkt leczniczy Naklofen to roztwór do wstrzykiwań zawierający diklofenak sodowy w stężeniu 25 mg/ml, co odpowiada 75 mg substancji czynnej w ampułce o pojemności 3 ml. Diklofenak wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Preparat zawiera również substancje pomocnicze o znanym działaniu klinicznym: alkohol benzylowy (120 mg/3 ml) jako konserwant, sodu pirosiarczyn (3 mg/3 ml) jako przeciwutleniacz oraz glikol propylenowy (630 mg/3 ml) jako rozpuszczalnik. Roztwór jest przeźroczysty, bezbarwny do lekko żółtego i przeznaczony do podania pozajelitowego, najczęściej domięśniowo w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego.
alkohol benzylowy, aseptyka, diklofenak sodowy, działanie przeciwzapalne, glikol propylenowy, mięsień pośladkowy, niezgodność farmaceutyczna, podanie pozajelitowe, przeciwutleniacz, roztwór do wstrzykiwań, sodu pirosiarczyn, sodu wodorotlenek, środek konserwujący, technika iniekcji, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie głębokie