allogeniczny przeszczep nerki

Allogeniczny przeszczep nerki to procedura chirurgiczna polegająca na transplantacji nerki od genetycznie odmiennego dawcy do biorcy. Jest to najczęściej wykonywany rodzaj przeszczepu narządów, stanowiący preferowaną metodę leczenia schyłkowej niewydolności nerek. W przeciwieństwie do przeszczepu autologicznego (od tego samego organizmu) lub izogenicznego (od identycznego genetycznie bliźniaka), przeszczep allogeniczny wymaga dobrania zgodności tkankowej i stosowania immunosupresji.

Kluczowym elementem procesu kwalifikacji do allogenicznego przeszczepu nerki jest ocena zgodności immunologicznej między dawcą a biorcą, obejmująca oznaczenie grupy krwi oraz typowanie HLA. Choć idealnie dopasowany dawca zmniejsza ryzyko odrzucenia, dzięki nowoczesnym lekom immunosupresyjnym możliwe są również przeszczepy od dawców częściowo niezgodnych. Dawcą może być osoba żywa (najczęściej spokrewniona) lub zmarła.

Po transplantacji pacjent wymaga przewlekłego leczenia immunosupresyjnego, aby zapobiec odrzucaniu przeszczepionego narządu. Standardowy schemat obejmuje inhibitory kalcyneuryny (takrolimus, cyklosporyna), leki antyproliferacyjne (mykofenolan mofetylu) oraz kortykosteroidy. Wyzwaniami w opiece potransplantacyjnej są: ostre i przewlekłe odrzucanie, infekcje oportunistyczne, powikłania sercowo-naczyniowe oraz zwiększone ryzyko nowotworów.

Allogeniczny przeszczep nerki zapewnia lepszą jakość życia i dłuższe przeżycie w porównaniu z dializoterapią. Średni czas przeżycia przeszczepu od dawcy żywego wynosi 15-20 lat, a od dawcy zmarłego 10-15 lat. Współczesne badania koncentrują się na rozwoju bardziej selektywnych terapii immunosupresyjnych oraz metodach indukowania tolerancji immunologicznej, co mogłoby wyeliminować potrzebę przewlekłej immunosupresji.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl