droga żółciowo-kałowa
Droga żółciowo-kałowa (fistula biliaris-enterica) to nieprawidłowe połączenie pomiędzy drogami żółciowymi a przewodem pokarmowym, najczęściej jelitem cienkim lub grubym. Stanowi ona patologiczne przejście, przez które żółć może przedostawać się bezpośrednio do jelit, a treść jelitowa do dróg żółciowych.
Najczęstszą przyczyną powstawania dróg żółciowo-kałowych jest kamica żółciowa, gdy kamień żółciowy penetruje przez ścianę pęcherzyka żółciowego do przylegającego odcinka jelita, najczęściej dwunastnicy. Inne przyczyny obejmują zapalenie trzustki, nowotwory dróg żółciowych, pęcherzyka żółciowego lub narządów sąsiadujących, chorobę Leśniowskiego-Crohna oraz powikłania po zabiegach chirurgicznych w obrębie jamy brzusznej.
Objawy kliniczne dróg żółciowo-kałowych mogą być zróżnicowane – od bezobjawowych przetok wykrywanych przypadkowo podczas badań obrazowych, po ciężkie obrazy kliniczne z objawami zapalenia dróg żółciowych, żółtaczki zastoinowej czy zapalenia otrzewnej. Charakterystycznymi objawami są nawracające epizody zapalenia dróg żółciowych z gorączką, bólami brzucha i żółtaczką, szczególnie gdy do dróg żółciowych przedostają się bakterie jelitowe.
Diagnostyka obejmuje badania obrazowe: ultrasonografię, tomografię komputerową, cholangiografię rezonansu magnetycznego (MRCP) oraz endoskopową cholangiopankreatografię wsteczną (ERCP). Leczenie jest najczęściej operacyjne i polega na usunięciu przetoki oraz przyczyny jej powstania, z ewentualną rekonstrukcją dróg żółciowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clotrimazolum Ziaja 10 mg/g
Klotrymazol, stosowany miejscowo w kremie o stężeniu 10 mg/g (Clotrimazolum Ziaja), wykazuje zdolność penetracji głównie do warstwy rogowej naskórka, gdzie osiąga stężenia 50-500 μg/ml. W głębszych warstwach naskórka (warstwa kolczysta) stężenia wynoszą 3-6 μg/ml, natomiast w skórze właściwej są znacznie niższe i mieszczą się w zakresie 0,5-3 μg/ml. Po aplikacji miejscowej do krwiobiegu przenikają jedynie śladowe ilości klotrymazolu, z maksymalnym stężeniem poniżej 10 ng/ml, co eliminuje ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Substancja wiąże się w około 50% z albuminami osocza, a jej metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzymy cytochromu P-450, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, z których głównym jest 2-chlorofenylo-4-hydroksyfenylo-fenylometan.
albuminy osocza, aplikacja miejscowa, badanie farmakokinetyczne, biotransformacja wątrobowa, Clotrimazolum, cytochrom P-450, droga nerkowa, droga żółciowo-kałowa, efekt pierwszego przejścia, induktor enzymatyczny, klotrymazol, opatrunek zamknięty, penetracja naskórka, skóra właściwa, technika radioizotopowa, warstwa kolczysta, warstwa rogowa naskórka, znakowanie izotopowe