procedura Altemeiera

Procedura Altemeiera, znana również jako rektosigmoidektomia brzuszno-kroczowa, jest techniką chirurgiczną stosowaną w leczeniu pełnościennego wypadania odbytnicy (prolapsus recti). Zabieg ten został po raz pierwszy opisany przez Williama A. Altemeiera w 1971 roku i od tego czasu stał się jedną ze standardowych metod operacyjnego leczenia tej patologii.

Zabieg przeprowadza się z dostępu kroczowego i polega na resekcji wypadniętej odbytnicy wraz z częścią esicy, a następnie zespoleniu pozostałej części jelita grubego z odbytem. Procedura Altemeiera jest szczególnie zalecana u pacjentów w podeszłym wieku lub z licznymi chorobami współistniejącymi, gdyż wiąże się z mniejszym ryzykiem powikłań niż procedury z dostępu brzusznego.

Skuteczność procedury Altemeiera w leczeniu wypadania odbytnicy sięga 80-90%, jednak istnieje ryzyko nawrotu dolegliwości, szacowane na 5-50% w zależności od czasu obserwacji. Dla zwiększenia skuteczności zabiegu często łączy się go z lewatorem-plastyką (wzmocnieniem mięśni dna miednicy), co znacząco zmniejsza ryzyko nawrotu.

Powikłania po procedurze Altemeiera obejmują krwawienie, infekcję rany, nieszczelność zespolenia, zwężenie odbytu oraz zaburzenia defekacji. Pomimo tych potencjalnych komplikacji, zabieg charakteryzuje się niską śmiertelnością i stosunkowo krótkim czasem hospitalizacji, co czyni go wartościową opcją terapeutyczną u wybranych pacjentów.