rogowacenie nabłonka spojówki

Rogowacenie nabłonka spojówki (ang. conjunctival epithelial keratinization) to patologiczny proces, w którym komórki nabłonka spojówki ulegają transformacji w kierunku nabłonka płaskiego rogowaciejącego. W warunkach fizjologicznych nabłonek spojówki jest wielowarstwowy, nierogowaciejący, natomiast w procesie patologicznym dochodzi do ekspresji cytokeratyn charakterystycznych dla nabłonka rogowaciejącego.

Proces rogowacenia nabłonka spojówki może być związany z różnymi schorzeniami, takimi jak zespół suchego oka, niedobór witaminy A, pemfigoid bliznowaciejący spojówek, zespół Stevensa-Johnsona czy długotrwałe stosowanie leków miejscowych zawierających konserwanty. Histologicznie obserwuje się pogrubienie nabłonka, utratę komórek kubkowych wydzielających śluz oraz obecność komórek z cechami rogowacenia.

Klinicznie rogowacenie nabłonka spojówki objawia się zaczerwienieniem, uczuciem pieczenia, swędzenia, suchości oczu oraz wrażeniem ciała obcego. W bardziej zaawansowanych przypadkach mogą pojawiać się białawe lub szarawe zmiany na powierzchni spojówki, a w badaniu w lampie szczelinowej widoczne są obszary zmetaplazjowanego nabłonka. Diagnostyka obejmuje barwienie fluoresceiną, różem bengalskim lub zielenią lizaminową, które uwidaczniają obszary rogowacenia.

Leczenie rogowacenia nabłonka spojówki zależy od przyczyny podstawowej i obejmuje stosowanie sztucznych łez bez konserwantów, preparatów przeciwzapalnych, autologicznej surowicy oraz w cięższych przypadkach – transplantację błony owodniowej lub rekonstrukcję powierzchni oka. Kluczowe znaczenie ma wczesne rozpoznanie i leczenie choroby podstawowej, aby zapobiec nieodwracalnym zmianom w obrębie powierzchni oka.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl