artefakt obrazowy
Artefakt obrazowy w kontekście medycznym to zniekształcenie, anomalia lub błąd pojawiający się w obrazach diagnostycznych, który nie odpowiada rzeczywistej anatomii lub patologii pacjenta. Artefakty mogą występować we wszystkich modalności obrazowania, takich jak rentgenografia, tomografia komputerowa (TK), rezonans magnetyczny (MRI), ultrasonografia czy medycyna nuklearna.
Przyczyny artefaktów obrazowych są różnorodne i obejmują m.in.: ruch pacjenta podczas badania, obecność metalowych implantów lub ciał obcych, niewłaściwe ustawienia parametrów aparatury, zjawiska fizyczne (np. utwardzanie wiązki w TK), awarie sprzętu czy błędy w przetwarzaniu obrazu. Identyfikacja i rozpoznanie artefaktów ma kluczowe znaczenie w radiologii, ponieważ mogą one prowadzić do nieprawidłowej interpretacji obrazów i w konsekwencji do błędnej diagnozy.
W praktyce klinicznej znajomość typowych artefaktów dla danej metody obrazowania pozwala radiologom odróżnić je od rzeczywistych zmian patologicznych. W przypadku wykrycia artefaktu często konieczne jest powtórzenie badania z odpowiednimi modyfikacjami technicznymi lub zastosowanie alternatywnej metody obrazowania. Postęp technologiczny w dziedzinie obrazowania medycznego koncentruje się m.in. na opracowaniu algorytmów i metod minimalizujących występowanie artefaktów.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Fluorek sodu – Dawkowanie i sposób podawania
Fluorek sodu jest stosowany zarówno w stomatologii, jak i medycynie nuklearnej, z różnymi formami i dawkowaniem dostosowanymi do wskazań klinicznych. Preparat Fluormex w postaci żelu zawiera 33,19 mg aminofluorków i 22,1 mg fluorku sodu na gram, co odpowiada 12,5 mg czynnego fluoru (12 500 ppm). Zaleca się jedną serię fluorowania rocznie, obejmującą 5-10 aplikacji co dwa tygodnie, każdorazowo nanosząc około 1 cm żelu na szczoteczkę i szczotkując zęby przez 3 minuty lub stosując metody wcierania i aplikatorów, szczególnie u dzieci z wysokim ryzykiem próchnicy. Po zabiegu pacjent powinien wypluć ślinę, nie płukać jamy ustnej (z wyjątkiem dzieci poniżej 9 lat, które powinny lekko przepłukać), oraz powstrzymać się od jedzenia przez minimum 30 minut. U dzieci poniżej 9 lat konieczny jest nadzór dorosłych, a w przypadku zaawansowanej próchnicy pozostawia się niewielkie ilości żelu w bruzdach zębowych.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – V-NaF 2 GBq/mL w dniu i godzinie odniesienia
V-NaF, zawierający radioizotop (¹⁸F)-fluorek sodu o stężeniu 2 GBq/mL, jest stosowany w diagnostyce PET, gdzie prawidłowe dawkowanie jest kluczowe dla uzyskania wysokiej jakości obrazów przy minimalizacji ekspozycji na promieniowanie jonizujące. Standardowa dawka dla dorosłego pacjenta o masie 70 kg wynosi 370 MBq, z dopuszczalnym zakresem od 100 do 400 MBq podawanym dożylnie. Aktywność powinna być indywidualnie dostosowana do masy ciała, typu urządzenia (PET lub PET-TK) oraz trybu akwizycji (2D lub 3D). U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest szczególne dostosowanie dawki ze względu na zwiększoną ekspozycję na promieniowanie. W pediatrii dawkowanie opiera się na wytycznych EANM, z aktywnością minimalną 14 MBq dla trybu 3D i 26 MBq dla 2D, a preferowanym trybem jest 3D. Aktywność oblicza się według wzoru: Aktywność do podania (MBq) = Aktywność bazowa × Współczynnik zależny od masy ciała dziecka.
aktywność tła, aktywnościomierz, anihilacja pozytonów, artefakt obrazowy, badanie PET, charakterystyka produktu leczniczego, emisja pozytonów, Europejskie Towarzystwo Medycyny Nuklearnej, fluorek sodu, miednica mniejsza, okres półtrwania, PET-TK, populacja pediatryczna, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk PET, radioizotop, upośledzenie czynności nerek, V-NaF, wstrzyknięcie dożylne, wynaczynienie, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – MonFCH 910-3415 MBq/ml
MonFCH (fluorocholina [18F]) jest radiofarmaceutykiem stosowanym do diagnostyki obrazowej, dostępny w roztworze do wstrzykiwań o aktywności od 910 MBq do 3415 MBq/ml. Zalecana dawka dla dorosłych i osób starszych wynosi 200-500 MBq dla pacjenta o masie ciała 70 kg, z koniecznością indywidualnego dostosowania dawki do masy ciała oraz typu urządzenia PET lub PET/TK. Podanie odbywa się wyłącznie dożylnie, po precyzyjnym zmierzeniu aktywności radiofarmaceutyku kalibratorem dawek. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ze względu na brak pełnych danych farmakokinetycznych i klinicznych, a stosowanie u osób poniżej 18 roku życia nie jest zalecane z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
artefakt obrazowy, charakterystyka produktu leczniczego, dynamiczna rejestracja PET, farmakokinetyka, fluorocholina F-18, kalibrator dawek, loża gruczołu krokowego, miernik aktywności, obrazowanie PET, ochrona radiologiczna, pacjent onkologiczny, PET-TK, podwyższony poziom PSA, radiofarmaceutyk, rak gruczołu krokowego, roztwór do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, wychwyt radiofarmaceutyku, wynaczynienie, zaburzenie czynności nerek