nadczynność gruczołu tarczycy

Nadczynność gruczołu tarczycy (hipertyreoza) to stan chorobowy charakteryzujący się nadmierną produkcją hormonów tarczycy – tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3). Prowadzi to do przyspieszenia metabolizmu i szeregu objawów ogólnoustrojowych.

Najczęstszymi przyczynami nadczynności tarczycy są: choroba Gravesa-Basedowa (choroba autoimmunologiczna), wole guzkowe nadczynne, zapalenie tarczycy (podostre, poporodowe), przedawkowanie preparatów hormonów tarczycy oraz rzadziej gruczolak przysadki wydzielający TSH. Objawy kliniczne obejmują: tachykardię, drżenie rąk, nadmierną potliwość, nietolerancję ciepła, utratę masy ciała pomimo zwiększonego apetytu, niepokój, zaburzenia snu oraz wytrzeszcz oczu w przypadku choroby Gravesa-Basedowa.

Diagnostyka hipertyreozy opiera się na badaniach laboratoryjnych (obniżone stężenie TSH, podwyższone stężenia fT3 i fT4), obrazowaniu (USG tarczycy, scyntygrafia) oraz badaniach dodatkowych (przeciwciała przeciwtarczycowe). Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje farmakoterapię (tionamidy, beta-adrenolityki), terapię jodem radioaktywnym lub zabieg chirurgiczny (tyreoidektomia). W przypadku przełomu tarczycowego konieczne jest natychmiastowe leczenie w warunkach szpitalnych.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl