niewydolność pompy sercowej

Niewydolność pompy sercowej to stan, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić metaboliczne potrzeby organizmu. To końcowy wspólny szlak różnych chorób serca, takich jak choroba wieńcowa, kardiomiopatia, wady zastawkowe czy nadciśnienie tętnicze.

Patofizjologia niewydolności serca obejmuje złożone mechanizmy kompensacyjne, w tym aktywację układu renina-angiotensyna-aldosteron oraz układu współczulnego, które początkowo pomagają utrzymać pojemność minutową serca, ale długoterminowo prowadzą do niekorzystnej przebudowy mięśnia sercowego i progresji choroby.

Klinicznie niewydolność serca objawia się dusznością (szczególnie wysiłkową lub nocną), przewlekłym zmęczeniem, obrzękami obwodowymi, zastojami w krążeniu płucnym lub systemowym. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (echokardiografia, rezonans magnetyczny), badania laboratoryjne (peptydy natriuretyczne) oraz ocenę wydolności fizycznej.

Leczenie niewydolności pompy sercowej jest wielokierunkowe i obejmuje farmakoterapię (inhibitory ACE/ARB, beta-blokery, antagonisty aldosteronu, inhibitory SGLT2, sakubitril/walsartan), terapię urządzeniami (CRT, ICD), a w zaawansowanych przypadkach mechaniczne wspomaganie krążenia lub przeszczep serca. Istotna jest również modyfikacja stylu życia oraz leczenie chorób współistniejących.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl