przedawkowanie azatiopryny
Przedawkowanie azatiopryny to stan kliniczny powstający wskutek przyjęcia dawki leku przekraczającej zalecane maksymalne dawki terapeutyczne. Azatiopryna jest lekiem immunosupresyjnym z grupy antymetabolitów, stosowanym w terapii chorób autoimmunologicznych, po przeszczepach narządów oraz w chorobach zapalnych jelit.
Objawy przedawkowania azatiopryny obejmują przede wszystkim ciężkie zahamowanie czynności szpiku kostnego, które może rozwinąć się nawet po kilku dniach od przedawkowania. Manifestuje się to poprzez leukopenię, trombocytopenię i niedokrwistość, co klinicznie objawia się zwiększoną podatnością na infekcje, krwawieniami i ogólnym osłabieniem. Mogą wystąpić również nudności, wymioty, biegunka oraz uszkodzenie wątroby.
Postępowanie w przypadku przedawkowania azatiopryny obejmuje natychmiastowe przerwanie podawania leku, monitorowanie morfologii krwi, funkcji wątroby i nerek oraz wdrożenie leczenia objawowego. W ciężkich przypadkach może być konieczne zastosowanie czynników wzrostu komórek krwi (G-CSF) oraz profilaktycznej antybiotykoterapii. Nie istnieje specyficzne antidotum dla azatiopryny, dlatego leczenie ma charakter wspomagający.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Imuran 50 mg
Przedawkowanie azatiopryny, substancji czynnej Imuranu, prowadzi do istotnej mielosupresji, której maksymalne nasilenie obserwuje się po 9-14 dniach od ekspozycji. Objawy kliniczne obejmują zakażenia oportunistyczne, owrzodzenia gardła, wybroczyny, krwawienia, nudności, wymioty, biegunkę, leukopenię oraz zaburzenia czynności wątroby, z podwyższonymi enzymami wątrobowymi. Przedawkowanie częściej wynika z przewlekłego przekraczania dawek terapeutycznych niż z jednorazowego spożycia dużej dawki (np. 7,5 g). Mechanizmy toksyczności obejmują bezpośredni efekt cytotoksyczny na szpik kostny i błonę śluzową przewodu pokarmowego oraz immunosupresję, co predysponuje do infekcji i zaburzeń krzepnięcia.
azatiopryna, biała krwinka, centrum zatruć, dekontaminacja przewodu pokarmowego, efekt cytotoksyczny, efekt toksyczny, enzym wątrobowy, funkcja wątroby, hamowanie szpiku kostnego, hematokryt, hepatotoksyczność, immunosupresja, Imuran, infekcja oportunistyczna, leczenie wspomagające, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, morfologia krwi z rozmazem, objaw infekcji, objawy hematologiczne, owrzodzenie gardła, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, parametr krzepnięcia, płytka krwi, przedawkowanie azatiopryny, substancja czynna, toksyczność szpiku kostnego, trombocytopenia, węgiel aktywowany, wybroczyna, wynaczynienie krwi, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie nieznanego pochodzenia, zmiana śluzówkowa, zmiany hematologiczne - Leksykon substancji czynnych
Azatiopryna – Przedawkowanie
Przedawkowanie azatiopryny, zarówno jednorazowe, jak i przewlekłe, prowadzi przede wszystkim do supresji szpiku kostnego, manifestującej się zmniejszeniem liczby leukocytów i płytek krwi, a w skrajnych przypadkach pancytopenią. Objawy hematologiczne osiągają maksymalne nasilenie zwykle po 9-14 dniach od przedawkowania. Charakterystyczne symptomy to zakażenia oportunistyczne, owrzodzenia gardła, wybroczyny oraz krwawienia, będące konsekwencją immunosupresji i małopłytkowości. W literaturze opisano przypadek jednorazowego spożycia 7,5 g azatiopryny, po którym wystąpiły nudności, wymioty, biegunka oraz nieznaczna leukopenia i niewielkie zmiany czynności wątroby, z pełnym powrotem do zdrowia pacjenta bez powikłań.
agranulocytoza, azatiopryna, dializa, immunosupresja, leczenie hematologiczne, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, owrzodzenie gardła, pancytopenia, płukanie żołądka, płytki krwi, przedawkowanie azatiopryny, supresja szpiku kostnego, transfuzja krwi, węgiel aktywowany, wybroczyny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie szpiku kostnego, zakażenie nieznanego pochodzenia