cytochrom P450 2C8

Cytochrom P450 2C8 (CYP2C8) to istotny enzym z rodziny cytochromów P450, który odgrywa kluczową rolę w metabolizmie wielu leków i związków endogennych. Zlokalizowany głównie w wątrobie, stanowi około 7% wątrobowych cytochromów P450 i uczestniczy w metabolizmie około 5% wszystkich leków stosowanych klinicznie.

CYP2C8 metabolizuje szereg istotnych klinicznie substancji, w tym leki przeciwcukrzycowe (rosiglitazon, pioglitazon), przeciwnowotworowe (paklitaksel, docetaksel), przeciwmalaryczne (amodiakina), statyny (cerivastatin), przeciwpadaczkowe (karbamazepina) oraz endogenne substancje jak kwas arachidonowy i retinol. Jego aktywność może być hamowana przez gemfibrozyl, trimetoprim i montelukast, co prowadzi do istotnych interakcji lekowych.

Polimorfizmy genu CYP2C8 mogą znacząco wpływać na metabolizm leków u pacjentów. Najlepiej scharakteryzowane warianty alleliczne to CYP2C8*2, CYP2C8*3 i CYP2C8*4, które wiążą się ze zmienioną aktywnością enzymatyczną. CYP2C8*3, występujący głównie u osób rasy kaukaskiej (częstość około 10-15%), związany jest z obniżoną aktywnością enzymatyczną wobec paklitakselu i rosiglitazonu, co może prowadzić do zmienionej odpowiedzi na leczenie.

Znajomość statusu CYP2C8 pacjenta ma istotne znaczenie w farmakogenetyce i medycynie personalizowanej, pozwalając na optymalizację dawkowania leków, minimalizację działań niepożądanych i poprawę skuteczności terapii, szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten enzym.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Singulair Mini 4 mg

Montelukast, substancja czynna leku Singulair Mini w postaci granulatu 4 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach u dzieci w wieku 6 miesięcy do 2 lat. Cmax w tej grupie jest niemal dwukrotnie wyższe niż u dorosłych przyjmujących tabletkę 10 mg, u których Tmax wynosi 3 godziny, a biodostępność doustna wynosi około 64%. U dzieci w wieku 2-5 lat stosujących tabletkę do rozgryzania i żucia 4 mg, Cmax jest o 66% wyższe niż u dorosłych, przy czym pokarm nie wywiera istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę granulatu 4 mg ani tabletki powlekanej 10 mg. W przypadku tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg u dorosłych, standardowy posiłek zmniejsza biodostępność z 73% do 63%. Montelukast wykazuje wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, objętość dystrybucji wynosi 8-11 litrów, a przenikanie przez barierę krew-mózg jest minimalne. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2C8, z niewielkim udziałem CYP3A4 i CYP2C9, bez istotnych interakcji z inhibitorami CYP3A4, takimi jak itrakonazol. Metabolity montelukastu są nieoznaczalne w osoczu i mają minimalne znaczenie terapeutyczne.
bariera krew-mózg, biodostępność montelukastu, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, farmakokinetyka montelukastu, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, metabolity montelukastu, mikrosomy wątrobowe, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne w osoczu, teofilina, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orilukast 5 mg

Montelukast, substancja czynna Orilukastu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym około 2 godziny dla tabletek do rozgryzania 5 mg oraz 3 godziny dla tabletek powlekanych 10 mg. Biodostępność wynosi 73% na czczo dla formy 5 mg (zmniejszona do 63% po posiłku) oraz 64% dla formy 10 mg, przy czym posiłek nie wpływa na farmakokinetykę tej ostatniej. Montelukast wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%) oraz objętość dystrybucji 8-11 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Przenikanie przez barierę krew-mózg jest minimalne, co ogranicza wpływ leku na ośrodkowy układ nerwowy. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2C8, z mniejszym udziałem CYP3A4 i CYP2C9, a terapeutyczne stężenia montelukastu nie hamują aktywności kluczowych izoenzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
bariera krew-mózg, biodostępność, Cmax, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, eliminacja leku, interakcje farmakokinetyczne, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, metabolity leku, mikrosomy wątrobowe, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, Orilukast, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, tabletki do rozgryzania, tabletki powlekane, teofilina, zaburzenia czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Pioglitazon – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Pioglitazon, stosowany w terapii cukrzycy typu 2, wiąże się z ryzykiem retencji płynów i zaostrzenia niewydolności serca, szczególnie u pacjentów z historią chorób sercowo-naczyniowych oraz u osób w podeszłym wieku. Zaleca się rozpoczynanie leczenia od najniższej dawki z monitorowaniem objawów niewydolności serca, masy ciała oraz obrzęków. Istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania pioglitazonu z insuliną i NLPZ ze względu na zwiększone ryzyko retencji płynów. Metaanalizy wskazują na podwyższone ryzyko raka pęcherza moczowego (HR=2,64; 95% CI 1,11-6,31; P=0,029) u pacjentów leczonych pioglitazonem, zwłaszcza po ponad rocznym stosowaniu. Przed terapią należy ocenić czynniki ryzyka raka pęcherza oraz wykluczyć krwiomocz. Monitorowanie czynności wątroby jest obowiązkowe, z przerwaniem leczenia przy wzroście aktywności AlAT >3x GGN lub pojawieniu się objawów dysfunkcji wątroby.
choroba niedokrwienna serca, cukrzyca typu 2, cukrzycowy obrzęk plamki żółtej, cytochrom P450 2C8, enzymy wątrobowe, hematokryt, hemodylucja, hipoglikemia, krwiomocz, laktoza jednowodna, makroangiopatia, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, pacjent w podeszłym wieku, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, rak pęcherza moczowego, retencja płynów, selektywny inhibitor COX-2, stężenie hemoglobiny, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół policystycznych jajników, złamanie kości, zwiększenie masy ciała
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast Aurovitas 5 mg

Montelukast Aurovitas w postaci tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2 godzin po podaniu na czczo, z biodostępnością wynoszącą 73%, która zmniejsza się do 63% po posiłku. Dla porównania, tabletki powlekane 10 mg osiągają Cmax po 3 godzinach, a biodostępność wynosi 64%, niezależnie od posiłku. Montelukast wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%) oraz objętość dystrybucji w zakresie 8-11 litrów. Metabolizm leku odbywa się głównie przez cytochrom P450 2C8, z minimalnym udziałem CYP3A4 i CYP2C9, a metabolity nie wykazują istotnego działania terapeutycznego. Klirens osoczowy wynosi około 45 ml/min, a eliminacja następuje głównie z żółcią (86% dawki), z minimalnym wydalaniem przez nerki (<0,2%).
bariera krew-mózg, biodostępność doustna, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, dysfagia, farmakoterapia, inhibitor CYP 3A4, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy, klirens osoczowy, montelukast sodowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, przemiany metaboliczne, skala Child-Pugh, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, tabletki do rozgryzania i żucia, teofilina, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orilukast 10 mg

Montelukast, substancja czynna leku Orilukast w dawce 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 3 godzin (tmax) oraz biodostępnością na poziomie 64%, niezależnie od obecności posiłku. W przypadku formy do rozgryzania i żucia 5 mg, Cmax osiągane jest szybciej (2 godziny), a biodostępność wynosi 73%, jednak posiłek obniża ją do 63%. Montelukast wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym 8-11 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez cytochrom P450 2C8, z mniejszym udziałem CYP 3A4 i 2C9, przy czym metabolity nie mają istotnego wpływu na działanie terapeutyczne. Klirens osoczowy wynosi około 45 mL/min, a eliminacja odbywa się głównie z żółcią – 86% dawki wydalane jest z kałem, a mniej niż 0,2% z moczem.
bariera krew-mózg, biodostępność doustna, biodostępność leku, cytochrom P450, cytochrom P450 2C8, interakcje farmakokinetyczne, izoenzymy CYP, klirens osoczowy, mikrosomy wątrobowe, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, tabletki do rozgryzania, teofilina, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Singulair 10 10 mg

Montelukast, stosowany w dawce 10 mg w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax około 3 godzin i biodostępnością wynoszącą 64%. W przypadku tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg biodostępność jest wyższa (73%), jednak posiłek obniża ją do 63%. Lek wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz objętość dystrybucji w zakresie 8-11 litrów. Metabolizm montelukastu jest intensywny i głównie zależny od izoenzymu CYP2C8, z mniejszym udziałem CYP3A4 i CYP2C9, przy czym metabolity nie wykazują istotnego działania terapeutycznego. Klirens osoczowy wynosi około 45 ml/min, a eliminacja odbywa się głównie z żółcią (86% w kale, <0,2% w moczu), co wskazuje na minimalne wydalanie nerkowe.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, aminotransferaza alaninowa, antagonista receptora leukotrienowego, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, dawka kliniczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fototoksyczność, itrakonazol, klirens osoczowy, mikrosomy wątroby, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, promieniowanie UVA, Singulair, skala Childa-Pugha, stężenie osoczowe, teofilina, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast Medreg 10 mg

Montelukast Medreg w dawce 10 mg w postaci tabletek powlekanych charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 3 godzinach (Tmax). Biodostępność wynosi średnio 64% i nie jest istotnie modyfikowana przez standardowy posiłek. W przypadku tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg, Tmax wynosi 2 godziny, a biodostępność na czczo 73%, jednak po posiłku spada do 63%. Montelukast wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz objętość dystrybucji w zakresie 8-11 litrów. Metabolizm leku odbywa się głównie przez cytochrom P450 2C8, z minimalnym udziałem CYP3A4 i 2C9, a metabolity nie wykazują istotnego działania terapeutycznego. Klirens osoczowy wynosi około 45 ml/min, a eliminacja następuje głównie z żółcią (86% w kale, <0,2% w moczu).
bariera krew-mózg, biodostępność po podaniu doustnym, Cmax, cytochrom P450 2C8, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, mikrosomy ludzkiej wątroby, montelukast, montelukast sodowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, skala Child-Pugh, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Monkasta 5 mg

Montelukast, substancja czynna leku Monkasta, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym około 2 godziny dla tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg oraz 3 godziny dla tabletek powlekanych 10 mg. Biodostępność wynosi 73% na czczo i spada do 63% po posiłku dla formy do rozgryzania, natomiast dla tabletek powlekanych 10 mg biodostępność utrzymuje się na poziomie 64% niezależnie od posiłku. Montelukast wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a jego objętość dystrybucji wynosi 8-11 litrów, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie przez cytochrom P450 2C8, z minimalnym udziałem CYP3A4 i 2C9, a metabolity są nieoznaczalne w osoczu, co sugeruje ich minimalny udział w działaniu terapeutycznym. Klirens osoczowy wynosi średnio 45 ml/min, a eliminacja odbywa się głównie z żółcią (86% w kale, <0,2% w moczu).
bariera krew-mózg, biodostępność doustna, cytochrom P450 2C8, dystrybucja leku, enzymy cytochromu P450, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, metabolizm leku, mikrosomy wątrobowe, montelukast, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne w osoczu, teofilina, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast Aurovitas 10 mg

Montelukast Aurovitas charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym około 3 godzin dla tabletek powlekanych 10 mg oraz 2 godzin dla tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg. Biodostępność wynosi średnio 64% dla formy 10 mg i 73% (na czczo) dla formy 5 mg, z minimalnym wpływem pokarmu na formę 10 mg, natomiast dla formy 5 mg obserwuje się spadek biodostępności do 63% po posiłku. Montelukast wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a jego objętość dystrybucji wynosi 8-11 litrów, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni naczyniowej i dobrze ukrwionych tkankach. Przenikanie przez barierę krew-mózg jest minimalne, co ogranicza ekspozycję ośrodkowego układu nerwowego na lek.
bariera krew-mózg, biodostępność leku, cytochrom P450 2C8, dostępność biologiczna, farmakokinetyka leku, interakcja lekowa, izoenzym CYP 2C9, izoenzym CYP 3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, mikrosomy wątrobowe, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, przenikanie substancji czynnej, przestrzeń naczyniowa, stężenie w osoczu, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, wchłanianie do krwiobiegu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Monkasta 4 mg

Montelukast, substancja czynna produktu Monkasta (tabletki do rozgryzania i żucia 4 mg oraz tabletki powlekane 10 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 2 godziny u dzieci (4 mg) oraz 2-3 godziny u dorosłych (5 mg i 10 mg). Biodostępność montelukastu wynosi około 64-73%, przy czym u dorosłych podanie na czczo skutkuje biodostępnością 73% (tabletki 5 mg), która zmniejsza się do 63% po posiłku, natomiast tabletki powlekane 10 mg wykazują stabilną biodostępność niezależnie od posiłku. U dzieci w wieku 2-5 lat Cmax jest o 66% wyższe, a Cmin niższe w porównaniu do dorosłych przy dawce 10 mg. Montelukast wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, ma umiarkowaną objętość dystrybucji (8-11 l) i minimalne przenikanie przez barierę krew-mózg. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2C8, z niewielkim udziałem CYP3A4 i CYP2C9, a metabolity są szybko eliminowane i nie wykazują istotnej aktywności farmakologicznej. Montelukast nie hamuje izoenzymów CYP450 w stężeniach terapeutycznych, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
badanie farmakokinetyczne, bariera krew-mózg, biodostępność doustna, Cmax, Cmin, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, metabolit montelukastu, mikrosomy wątrobowe, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, powinowactwo do białek osocza, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, znakowanie radioizotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin Sandoz 50 mg

Sytagliptyna, substancja czynna Sitagliptin Sandoz, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 950 nM w czasie 1-4 godzin (Tmax). Po dawce 100 mg AUC wynosi 8,52 μM•h, a biodostępność bezwzględna wynosi około 87%, niezależnie od przyjmowania posiłków. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony (~16% dawki), głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki, z klirensem nerkowym około 350 ml/min i okresem półtrwania około 12,4 godziny. Około 79% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, co podkreśla znaczenie czynności nerek dla farmakokinetyki leku. Sytagliptyna nie wykazuje istotnych interakcji z izoenzymami CYP ani nie indukuje ich aktywności, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, cytochrom P450 2C8, cytochrom P450 3A4, eliminacja leku, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hemodializa, interakcja lekowa, klirens nerkowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, substancja czynna, transporter anionów organicznych, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pioglitazone Bioton

Pioglitazon (Pioglitazone Bioton) wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko retencji płynów i zaostrzenia niewydolności serca, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (np. przebyty zawał, choroba niedokrwienna serca, podeszły wiek). Leczenie należy rozpoczynać od najmniejszej dawki, monitorując objawy niewydolności serca, przyrost masy ciała i obrzęki. Terapia skojarzona z insuliną lub niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi zwiększa ryzyko obrzęków i niewydolności serca. Metaanaliza wykazała wzrost częstości raka pęcherza moczowego (0,15% vs 0,07%, HR=2,64; 95% CI 1,11-6,31, P=0,029), szczególnie po roku leczenia, co wymaga oceny czynników ryzyka i monitorowania krwiomoczu. Zalecane jest także okresowe badanie enzymów wątrobowych, z przerwaniem terapii przy aktywności AlAT >3x górnej granicy normy lub objawach uszkodzenia wątroby.
bolesne oddawanie moczu, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca typu 2, cukrzycowy obrzęk plamki żółtej, cyklofosfamid, cytochrom P450 2C8, enzym wątrobowy, hematokryt, hemodylucja, hipoglikemia, krwiomocz, makroangiopatia, metformina, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, radioterapia miednicy, rak pęcherza moczowego, retencja płynów, selektywny inhibitor COX-2, stężenie hemoglobiny, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół policystycznych jajników, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Milukante 5 mg

Montelukast, substancja czynna leku Milukante, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 2 godziny dla tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg oraz 3 godziny dla tabletek powlekanych 10 mg. Biodostępność wynosi odpowiednio 73% na czczo i 63% po posiłku dla formy 5 mg oraz 64% dla formy 10 mg, przy czym posiłek nie wpływa na farmakokinetykę tabletek powlekanych. Montelukast wykazuje wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym na poziomie 8-11 litrów. Metabolizm leku odbywa się głównie przez cytochrom P450 2C8, z minimalnym udziałem CYP3A4 i CYP2C9, a metabolity są niewykrywalne w osoczu, co wskazuje na ich ograniczone znaczenie terapeutyczne. Klirens osoczowy wynosi średnio 45 ml/min, a eliminacja zachodzi głównie z żółcią (86% w kale, <0,2% w moczu).
badania kliniczne, bariera krew-mózg, biodostępność, Cmax, cytochrom P450 2C8, farmakokinetyka, inhibitor CYP 3A4, interakcje farmakokinetyczne, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, mikrosomy wątroby, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, przemiany metaboliczne, przyjmowanie posiłków, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, tabletki do rozgryzania, teofilina, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Singulair 5 5 mg

Montelukast, substancja czynna leku Singulair, charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym umożliwiającym skuteczne działanie przy jednokrotnym podaniu dobowym. Po podaniu doustnym tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 2 godzin, z biodostępnością wynoszącą 73%, która może zmniejszyć się do 63% pod wpływem standardowego posiłku. Dla tabletki powlekanej 10 mg Tmax wynosi 3 godziny, a biodostępność 64%, bez wpływu posiłku na te parametry. Montelukast wykazuje ponad 99% wiązania z białkami osocza oraz objętość dystrybucji 8-11 litrów, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni naczyniowej i dobrze ukrwionych tkankach. Przenikanie przez barierę krew-mózg jest minimalne, a kumulacja leku w organizmie jest ograniczona.
bariera krew-mózg, biodostępność leku, Cmax, CYP 2C9, cytochrom P450 2C8, dostępność biologiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP 3A4, klirens osoczowy, mikrosomy wątrobowe, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, skala Childa-Pugha, stężenie metabolitu, stężenie w osoczu, tabletka do rozgryzania, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Monkasta 10 mg

Montelukast wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 3 godzinach (Tmax) dla tabletki powlekanej 10 mg, przy biodostępności wynoszącej średnio 64%, niezależnie od spożycia posiłku. Tabletka do rozgryzania i żucia 5 mg charakteryzuje się wcześniejszym Tmax (2 godziny) oraz wyższą biodostępnością na czczo (73%), która jednak spada do 63% po posiłku. Montelukast wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a jego objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 8-11 litrów. Metabolizm leku odbywa się głównie przez izoenzym CYP 2C8, z niewielkim udziałem CYP 3A4 i CYP 2C9, przy czym metabolity nie wykazują istotnego wpływu na działanie terapeutyczne. Klirens osoczowy u zdrowych dorosłych wynosi około 45 ml/min.
bariera krew-mózg, biodostępność montelukastu, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, dawka terapeutyczna, itrakonazol, klirens osoczowy, mikrosomy wątrobowe, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast Teva 4 mg

Montelukast, podawany doustnie w formie tabletek powlekanych 10 mg u dorosłych, osiąga średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 3 godzinach (Tmax), z biodostępnością wynoszącą 64%, niezależnie od obecności standardowego posiłku. Tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg u dorosłych charakteryzują się szybszym Tmax (2 godziny) i wyższą biodostępnością (73%), jednak standardowy posiłek obniża ją do 63%. U dzieci w wieku 2-5 lat stosujących tabletki do rozgryzania i żucia 4 mg, Cmax osiągane jest również po 2 godzinach, przy czym stężenie to jest o 66% wyższe niż u dorosłych przyjmujących 10 mg. Montelukast wiąże się w ponad 99% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji 8-11 litrów i wykazuje minimalne przenikanie przez barierę krew-mózg. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP2C8, z mniejszym udziałem CYP3A4 i CYP2C9, bez istotnego wpływu inhibitorów CYP3A4 (np. itrakonazolu) na farmakokinetykę montelukastu. Lek nie hamuje aktywności głównych izoenzymów CYP, co wskazuje na niskie ryzyko interakcji lekowych.
bariera krew-mózg, białko osocza, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, dostępność biologiczna, dystrybucja, izoenzym cytochromu P450, klirens osoczowy, metabolizm, mikrosom wątroby, montelukast, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, wchłanianie, wiek podeszły, wydalanie, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Promonta 4 mg 4 mg

Montelukast, podawany doustnie w dawkach 4-10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax około 2-3 godzin oraz biodostępnością wynoszącą 64-73%, niezależnie od przyjmowania posiłków w przypadku tabletek powlekanych 10 mg. Lek wykazuje wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza i objętość dystrybucji 8–11 litrów. Metabolizm montelukastu jest intensywny, głównie przez CYP2C8, z minimalnym udziałem CYP3A4 i CYP2C9, a metabolity nie wykazują istotnej aktywności terapeutycznej. Klirens osoczowy wynosi średnio 45 ml/min, a eliminacja odbywa się głównie z żółcią (86% w kale, <0,2% w moczu). Farmakokinetyka nie wymaga modyfikacji dawki u osób starszych oraz pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby, natomiast brak jest danych dla ciężkiej niewydolności wątroby i niewydolności nerek.
aminotransferaza alaninowa, antagonista receptora leukotrienowego, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, beta-agonista, biodostępność doustna, Cmax, cytochrom P450 2C8, działanie rakotwórcze, eikozanoid, eozynofil, fototoksyczność, itrakonazol, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, komórka tuczna, leukotrien cysteinylowy, mikrosomy wątrobowe, mutagenność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, plwocina, receptor CysLT1, skurcz oskrzeli, teofilina, Tmax, toksyczność ostra, triglicerydy, żółć
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast Aurovitas 4 mg

Montelukast Aurovitas, zawierający 4 mg montelukastu w formie tabletek do rozgryzania i żucia, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 2-3 godziny w zależności od formy i populacji pacjentów. Biodostępność wynosi średnio 64% dla tabletek powlekanych 10 mg u dorosłych i 73% dla tabletek do rozgryzania 5 mg, przy czym posiłek nie wpływa na biodostępność tabletek powlekanych, ale zmniejsza ją do 63% w przypadku tabletek do żucia. U dzieci w wieku 2-5 lat po podaniu 4 mg montelukastu Cmax jest o 66% wyższe niż u dorosłych, a Cmin niższe. Montelukast wykazuje ponad 99% wiązania z białkami osocza, objętość dystrybucji wynosi 8-11 litrów, a klirens osoczowy około 45 ml/min. Lek minimalnie przenika przez barierę krew-mózg i jest intensywnie metabolizowany głównie przez CYP2C8, z minimalnym udziałem CYP3A4 i CYP2C9, bez istotnych interakcji farmakokinetycznych przy stosowaniu inhibitorów CYP3A4.
bariera krew-mózg, biodostępność doustna, Cmax, Cmin, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, inhibitor CYP 3A4, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, montelukast sodowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, skala Child-Pugh, tabletka do rozgryzania i żucia, teofilina, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asmenol 5 mg

Montelukast, substancja czynna preparatu Asmenol, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 2 godziny dla tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg u dorosłych oraz 3 godziny dla tabletek powlekanych 10 mg. Biodostępność doustna wynosi 73% na czczo (zmniejszona do 63% po posiłku) dla formy do rozgryzania i żucia oraz 64% dla tabletek powlekanych, niezależnie od posiłku. U dzieci w wieku 2-5 lat po podaniu 4 mg Cmax jest o 66% wyższe niż u dorosłych, przy jednoczesnym niższym Cmin. Montelukast wykazuje wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, objętość dystrybucji 8-11 litrów oraz ograniczoną dystrybucję tkankową, w tym minimalne przenikanie przez barierę krew-mózg. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzym 2C8 cytochromu P450, z minimalnym udziałem 3A4 i 2C9, a metabolity są szybko eliminowane i niewykrywalne w stanie stacjonarnym.
bariera krew-mózg, biodostępność doustna, cytochrom P450 2C8, dystrybucja leku, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolity w osoczu, metabolizm leku, mikrosomy wątrobowe, minimalne stężenie leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, stan stacjonarny, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z kałem, wydalanie z żółcią
Leksykon substancji czynnych
Montelukast – Właściwości farmakokinetyczne

Montelukast charakteryzuje się szybką i efektywną absorpcją po podaniu doustnym, z różnicami farmakokinetycznymi zależnymi od postaci leku i grupy wiekowej pacjentów. U dorosłych po podaniu tabletki powlekanej 10 mg na czczo osiąga się średnie Cmax po 3 godzinach, z biodostępnością około 64%, bez wpływu posiłku na farmakokinetykę. Tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg u dorosłych osiągają Cmax po 2 godzinach, z biodostępnością 73%, która zmniejsza się do 63% po posiłku. U dzieci (2-5 lat) po podaniu 4 mg tabletek do rozgryzania i żucia Cmax jest o 66% wyższe niż u dorosłych, a u najmłodszych (6 miesięcy – 2 lata) po podaniu granulatu 4 mg Cmax jest blisko dwukrotnie wyższe niż u dorosłych przy dawce 10 mg. Montelukast wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a jego objętość dystrybucji wynosi 8-11 litrów, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję pozanaczyniową. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzym CYP2C8, z minimalnym udziałem CYP3A4 i CYP2C9, a metabolity nie wykazują istotnej aktywności farmakologicznej. Terapeutyczne stężenia montelukastu nie hamują głównych izoenzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na poziomie metabolizmu.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, bariera krew-mózg, biodostępność, cytochrom P450 2C8, farmakokinetyka, granulat leku, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, montelukast, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, stężenie maksymalne leku, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wpływ posiłku na lek, wydalanie z żółcią
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pioglitazone Bioton

Pioglitazon, stosowany w leczeniu cukrzycy, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ryzykiem niewydolności serca, zwłaszcza u osób z przebytym zawałem mięśnia sercowego, chorobą niedokrwienną serca lub w podeszłym wieku. Zaleca się rozpoczęcie terapii od najmniejszej dawki z regularnym monitorowaniem objawów niewydolności serca, masy ciała oraz obrzęków. Jednoczesne stosowanie pioglitazonu z insuliną lub niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi zwiększa ryzyko retencji płynów i obrzęków. W badaniach klinicznych odnotowano wzrost częstości niewydolności serca, choć bez zwiększonej śmiertelności. U pacjentów w podeszłym wieku należy rozważyć ryzyko raka pęcherza moczowego (HR=2,64; 0,15% vs. 0,07% w grupie kontrolnej), złamań (2,6% u kobiet leczonych pioglitazonem vs. 1,7% w grupie kontrolnej) oraz niewydolności serca, a także monitorować enzymy wątrobowe, zwłaszcza AlAT, z przerwaniem terapii przy wartości >3x górnej granicy normy.
bolesne oddawanie moczu, choroba niedokrwienna serca, ciemne zabarwienie moczu, cukrzycowy obrzęk plamki żółtej, cytochrom P450 2C8, dziedziczna nietolerancja galaktozy, enzym wątrobowy, hematokryt, hemodylucja, hipoglikemia, krwiomocz, leczenie skojarzone, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, nudności, obrzęk obwodowy, obrzęk plamki żółtej, owulacja, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, rak pęcherza moczowego, retencja płynów, selektywny inhibitor COX-2, stężenie hemoglobiny, tiazolidynodion, trudność w oddawaniu moczu, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół policystycznych jajników, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Romilast 4 mg

Montelukast, substancja czynna leku Romilast w dawce 4 mg (tabletki do rozgryzania i żucia), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym około 2-3 godzin w zależności od postaci i grupy wiekowej. Biodostępność doustna wynosi od 63% do 73%, przy czym standardowy posiłek nie wpływa istotnie na farmakokinetykę tabletek powlekanych 10 mg u dorosłych, natomiast u dorosłych stosujących tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg posiłek zmniejsza biodostępność z 73% do 63%. U dzieci w wieku 2-5 lat po podaniu 4 mg montelukastu do rozgryzania i żucia, Cmax osiąga wartość o 66% wyższą niż u dorosłych przyjmujących 10 mg, co wskazuje na istotne różnice farmakokinetyczne w tej populacji. Montelukast wykazuje silne (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynoszącą 8-11 litrów, co świadczy o dobrej penetracji do tkanek, przy minimalnym przenikaniu przez barierę krew-mózg. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP2C8, z udziałem CYP3A4 i CYP2C9, jednakże montelukast nie wykazuje istotnej inhibicji izoenzymów cytochromu P450 w stężeniach terapeutycznych.
aspartam, bariera krew-mózg, biodostępność doustna, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, dystrybucja leku, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, mannitol, metabolizm leku, mikrosomy wątrobowe, montelukast, montelukast sodowy, niewydolność wątroby, Romilast, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne w osoczu, teofilina, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Interakcje leku – Remodulin 2,5 mg/ml

Treprostynil, składnik aktywny Remodulin, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii nadciśnienia płucnego. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych (np. furosemidu), przeciwnadciśnieniowych oraz innych środków wazodylatacyjnych, ze względu na ryzyko nasilonego działania hipotensyjnego i powikłań związanych z hipoperfuzją narządową. Treprostynil może również zwiększać ryzyko krwawień w połączeniu z lekami antyagregacyjnymi i przeciwzakrzepowymi, w tym NLPZ, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia i ewentualnej korekty dawkowania. Metabolizm treprostynilu odbywa się głównie przez CYP2C8, dlatego inhibitory (np. gemfibrozyl) mogą podnosić stężenie leku i nasilać działania niepożądane, natomiast induktory (np. ryfampicyna) mogą obniżać jego skuteczność terapeutyczną, co wymaga ścisłego monitorowania i dostosowania dawki.
antagonista receptora endoteliny, bozentan, cytochrom P450 2C8, diuretyk pętlowy, działanie przeciwpłytkowe, działanie wazodylatacyjne, furosemid, hipoperfuzja narządowa, hipotonia, induktor CYP2C8, inhibitor CYP2C8, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objawy ortostatyczne, parametr hemodynamiczny, parametr koagulologiczny, perfuzja narządowa, sildenafil, spadek ciśnienia tętniczego, treprostynil
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast LEK-AM 4 mg

Montelukast LEK-AM w postaci tabletek do rozgryzania i żucia 4 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cₘₐₓ) osiąganym po 2 godzinach u dzieci w wieku 2-5 lat, przy czym Cₘₐₓ u dzieci jest o 66% wyższe niż u dorosłych przy dawce 10 mg. Biodostępność wynosi 64% dla tabletek powlekanych 10 mg i 73% dla tabletek do rozgryzania 5 mg na czczo, z obniżeniem do 63% po posiłku w przypadku formy do rozgryzania. Montelukast wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%) oraz objętość dystrybucji 8-11 litrów. Lek jest intensywnie metabolizowany głównie przez CYP2C8, z minimalnym udziałem CYP3A4 i 2C9, a jego metabolity w stanie stacjonarnym są nieoznaczalne w osoczu. Klirens osoczowy u zdrowych dorosłych wynosi około 45 ml/min, a eliminacja odbywa się niemal wyłącznie z żółcią (86% radioaktywności w kale, <0,2% w moczu).
bariera krew-mózg, biodostępność, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, Cₘₐₓ, farmakokinetyka wchłaniania, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, metabolity montelukastu, mikrosomy ludzkiej wątroby, montelukast sodowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, skala Childa-Pugha, teofilina, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Sademlip 50 mg + 850 mg

Farmakokinetyczne badania wykazały, że jednoczesne podawanie sytagliptyny (50 mg dwa razy na dobę) i metforminy (1000 mg dwa razy na dobę) u pacjentów z cukrzycą typu 2 nie wpływa istotnie na farmakokinetykę obu leków. Jednakże brak dedykowanych badań dotyczących interakcji sytagliptyny i metforminy chlorowodorku z innymi lekami. Spożywanie alkoholu jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza przy głodzeniu, niedożywieniu lub zaburzeniach czynności wątroby. Przed badaniami z jodowymi środkami kontrastowymi stosowanie Sademlip należy przerwać na co najmniej 48 godzin, po potwierdzeniu stabilnej czynności nerek, aby uniknąć nefrotoksyczności i kwasicy mleczanowej. Leki wpływające na czynność nerek (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe) zwiększają ryzyko kwasicy mleczanowej i wymagają monitorowania funkcji nerek.
agonista receptora beta-adrenergicznego, antagonista receptora angiotensyny, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, cytochrom P450 2C8, cytochrom P450 3A4, digoksyna, glikokortykosteroid, glikoproteina p, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor transportera nerkowego, jodowy środek kontrastowy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, schyłkowa niewydolność nerek, spożywanie alkoholu, substrat CYP450, toksyczność digoksyny, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, transporter usuwania leków
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orilukast 4 mg

Montelukast, zawarty w produkcie Orilukast w formie soli sodowej (4,16 mg montelukastu sodowego odpowiadającego 4 mg montelukastu), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. U dorosłych stosujących tabletki powlekane 10 mg na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 3 godzinach, z biodostępnością wynoszącą 64%, bez wpływu standardowego posiłku na farmakokinetykę. Tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg u dorosłych osiągają Cmax szybciej (2 godziny), z wyższą biodostępnością (73%), jednak posiłek zmniejsza ją do 63%. U dzieci w wieku 2-5 lat po podaniu 4 mg tabletek do rozgryzania i żucia, Cmax osiągane jest również po 2 godzinach, a stężenie maksymalne jest o 66% wyższe niż u dorosłych przy dawce 10 mg, przy jednocześnie niższym stężeniu minimalnym (Cmin). Montelukast wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, ma objętość dystrybucji 8-11 litrów i minimalnie przenika przez barierę krew-mózg. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2C8, z niewielkim udziałem CYP3A4 i CYP2C9, a lek i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią (86% w kale, <0,2% w moczu).
bariera krew-mózg, biodostępność doustna, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, cytochrom P450 2C8, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, mikrosomy wątrobowe, montelukast sodowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, substancja czynna, tabletki do rozgryzania, teofilina, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast Teva 10 mg

Montelukast w postaci soli sodowej, podawany doustnie w dawce 10 mg w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 2-3 godzinach (Tmax). Biodostępność leku wynosi średnio 64-73%, a standardowy posiłek nie wpływa istotnie na farmakokinetykę, choć niektóre dane wskazują na możliwe zmniejszenie biodostępności do 63%. Montelukast wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (>99%) oraz umiarkowaną objętość dystrybucji (8-11 l). Przenikanie przez barierę krew-mózg jest minimalne, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych. Metabolizm leku odbywa się głównie przez cytochrom P450 2C8, z udziałem CYP 3A4 i CYP 2C9, jednak metabolity montelukastu są nieoznaczalne w osoczu i mają minimalne znaczenie terapeutyczne. Montelukast nie hamuje aktywności kluczowych izoenzymów CYP, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych.
bariera krew-mózg, biodostępność leku, cytochrom P450 2C8, cytochromy P450, dystrybucja leku, enzym CYP 2C9, enzym CYP 3A4, farmakokinetyka, interakcja lekowa, interakcje lekowe, itrakonazol, klirens osoczowy, mikrosomy wątrobowe, montelukast, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne w osoczu, tabletka powlekana, teofilina, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Montelukast Aurovitas 10 mg

Montelukast, stosowany w terapii astmy, wykazuje brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol z noretyndronem 35:1), terfenadyna, digoksyna oraz warfaryna. Jednakże u pacjentów przyjmujących fenobarbital, induktor CYP 3A4, 2C8 i 2C9, obserwuje się około 40% redukcję AUC montelukastu, co wymaga ostrożności, zwłaszcza u dzieci. Montelukast jest substratem głównie CYP 2C8, a także CYP 2C9 i 3A4, a jego ekspozycja może wzrosnąć 4,4-krotnie podczas jednoczesnego stosowania z gemfibrozylem, inhibitorem CYP 2C8 i 2C9, choć nie jest konieczne dostosowanie dawki. Inhibitory takie jak itrakonazol (CYP 3A4) oraz słabe inhibitory CYP 2C8, np. trimetoprim, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę montelukastu.
badanie in vitro, cytochrom P450, cytochrom P450 2C8, cytochrom P450 3A4, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, itrakonazol, montelukast, noretyndron, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adimuplan 25 mg

Sytagliptyna, substancja czynna Adimuplanu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z medianą Tmax wynoszącą 1-4 godziny po dawce 100 mg u osób zdrowych. Średnie AUC wynosi 8,52 µM•hr, a Cmax osiąga 950 nM, przy biodostępności około 87%. Lek wykazuje liniowy wzrost AUC wraz ze wzrostem dawki, natomiast Cmax i C24h nie rosną proporcjonalnie. Sytagliptyna jest głównie wydalana przez nerki w postaci niezmienionej (79% dawki), z metabolizmem ograniczonym i zależnym od CYP3A4 oraz CYP2C8. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 ml/min, z eliminacją przez aktywne wydzielanie kanalikowe, w tym udziałem transportera hOAT-3 i glikoproteiny P. Lek nie wykazuje istotnych interakcji z izoenzymami CYP ani transporterami OCT2, OAT1 czy PEPT1/2, a jego farmakokinetyka jest stabilna u pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz u osób zdrowych.
AUC, biodostępność, cukrzyca typu 2, cytochrom P450 2C8, cytochrom P450 3A4, dipeptydylopeptydaza 4, farmakokinetyka, glikoproteina p, hemodializa, inhibitor DPP-4, klirens nerkowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, transporter anionów organicznych, transportery leków, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pioglitazone Bioton 15 mg

Pioglitazon, dostępny w dawkach 15 mg, 30 mg i 45 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax około 2 godzin i wysoką biodostępnością doustną (>80%), niezależną od przyjmowania pokarmu. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 2-60 mg, a stan równowagi dynamicznej osiągany jest po 4-7 dniach stosowania bez kumulacji substancji czynnej ani metabolitów. Objętość dystrybucji wynosi około 0,25 l/kg masy ciała, a pioglitazon i jego aktywne metabolity wiążą się z białkami osocza w ponad 99%, co ma znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2C8, prowadząc do powstania sześciu metabolitów, z których trzy (M-II, M-III, M-IV) wykazują aktywność farmakologiczną; metabolit M-IV jest około trzykrotnie silniejszy od substancji macierzystej. Pioglitazon nie indukuje ani nie hamuje istotnie cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak digoksyna, warfaryna, fenprokumon czy metformina.
białko osocza, cukrzyca typu 2, cytochrom P450 2C8, digoksyna, farmakokinetyka liniowa, fenprokumon, gemfibrozyl, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakokinetyczna, klirens pioglitazonu, klirens wewnętrzny, metabolit aktywny, metformina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pioglitazon, profil farmakokinetyczny, równowaga dynamiczna, ryfampicyna, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Promonta 5 mg 5 mg

Montelukast, substancja czynna preparatu Promonta 5 mg w formie tabletek do rozgryzania i żucia, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach (Tmax). Biodostępność doustna wynosi 73% na czczo i spada do 63% po posiłku. Lek wykazuje wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz umiarkowaną objętość dystrybucji (8-11 l). Montelukast jest metabolizowany głównie przez cytochrom P450 2C8, z minimalnym udziałem CYP3A4 i CYP2C9, a jego metabolity nie osiągają znaczących stężeń w osoczu, co wskazuje na dominującą rolę formy niezmienionej w działaniu terapeutycznym. Klirens osoczowy wynosi około 45 ml/min, a eliminacja odbywa się głównie z żółcią (86% dawki w kale), z minimalnym wydalaniem (<0,2%) przez nerki.
bariera krew-mózg, biodostępność, cytochrom P450 2C8, dystrybucja leku, eliminacja leku, interakcja lekowa, izoenzym CYP 2C9, izoenzym CYP 3A4, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, metabolizm leku, mikrosomy wątrobowe, montelukast, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu krwi, tabletki do rozgryzania i żucia, teofilina