Właściwości farmakokinetyczne montelukastu

Właściwości farmakokinetyczne leku Milukante (montelukast) obejmują szereg procesów zachodzących w organizmie, począwszy od wchłaniania po wydalanie substancji czynnej. Poznanie tych właściwości ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia działania leku w różnych grupach pacjentów oraz potencjalnych interakcji z innymi substancjami leczniczymi.¹

Wchłanianie

Montelukast charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. W przypadku tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 2 godzin od podania na czczo. Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 73%, jednak standardowy posiłek zmniejsza tę wartość do 63%.²

Dla porównania, w przypadku tabletek powlekanych 10 mg stosowanych u dorosłych, Cmax występuje po 3 godzinach, a średnia biodostępność wynosi 64%. W tym przypadku, standardowy posiłek nie wpływa na biodostępność ani na Cmax. Warto podkreślić, że bezpieczeństwo stosowania i skuteczność leku potwierdzono w badaniach klinicznych, w których tabletkę powlekaną 10 mg podawano niezależnie od czasu przyjmowania posiłków.³

Dystrybucja

Montelukast charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza przekraczającym 99%. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym mieści się w zakresie 8-11 litrów. Badania przeprowadzone na szczurach z wykorzystaniem znakowanego radioaktywnie montelukastu wykazały minimalne przenikanie leku przez barierę krew-mózg. Dodatkowo, po 24 godzinach od podania leku, we wszystkich pozostałych tkankach odnotowano minimalne stężenia znakowanego radioaktywnie związku.⁴

Metabolizm

Montelukast podlega intensywnym przemianom metabolicznym w organizmie. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były niewykrywalne.⁵

Głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm montelukastu jest cytochrom P450 2C8. Dodatkowo w metabolizmie substancji mogą uczestniczyć enzymy CYP 3A4 oraz CYP 2C9, choć ich udział jest niewielki. Potwierdzają to badania, w których itrakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie wpływał na farmakokinetykę montelukastu u zdrowych osób przyjmujących montelukast w dawce 10 mg na dobę.⁶

Badania in vitro z wykorzystaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazały, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują działania izoenzymów cytochromu P450, w tym 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Warto podkreślić, że udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.⁷

Eliminacja

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie montelukastu, 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a mniej niż 0,2% w moczu. Dane te, w połączeniu z wartościami biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, wskazują, że montelukast i jego metabolity są wydalane niemal wyłącznie z żółcią.<sup data-drug="Milukante" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie montelukastu 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 8

Stosowanie leku w różnych grupach pacjentów

Farmakokinetyka montelukastu została zbadana w różnych populacjach pacjentów, co pozwala na określenie potrzeby dostosowania dawkowania w szczególnych grupach klinicznych:

• Osoby w podeszłym wieku – nie jest konieczne dostosowanie dawki.⁹
• Pacjenci z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby – nie wymaga się modyfikacji dawkowania.¹⁰
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – nie przeprowadzono bezpośrednich badań, jednak ze względu na fakt, że montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, przyjmuje się, że nie jest konieczne dostosowanie dawkowania.¹¹
• Pacjenci z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów wg klasyfikacji Childa-Pugha) – brak danych dotyczących farmakokinetyki w tej grupie pacjentów.¹²

Interakcje farmakokinetyczne

W badaniach farmakokinetycznych zaobserwowano, że podczas stosowania dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy większych od zalecanych u osób dorosłych) występowało zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Efekt ten nie był jednak notowany podczas stosowania leku w zalecanej dawce 10 mg raz na dobę.¹³

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych