Właściwości farmakokinetyczne
Montelukast Teva 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne montelukastu

Montelukast (w postaci soli sodowej) charakteryzuje się określonymi właściwościami farmakokinetycznymi wpływającymi na jego skuteczność terapeutyczną. Szczegółowa analiza tych właściwości pozwala lepiej zrozumieć zachowanie leku w organizmie pacjenta po podaniu doustnym w postaci tabletek powlekanych 10 mg.¹

Wchłanianie leku

Montelukast po podaniu doustnym wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego. U pacjentów dorosłych, którzy przyjmują tabletki powlekane 10 mg na czczo, maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest po około trzech godzinach (Tmax).² Średnia biodostępność montelukastu po podaniu doustnym wynosi 64%.³

Warto zauważyć, że istnieją pewne różnice w danych farmakokinetycznych, gdyż w dokumentacji odnotowano również, że u pacjentów dorosłych po podaniu doustnym na czczo tabletek powlekanych 10 mg, Cmax osiągane jest już po dwóch godzinach, a średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 73%.⁴

Wpływ pokarmu na farmakokinetykę

Dane kliniczne wskazują, że standardowy posiłek nie wpływa istotnie na biodostępność ani na Cmax po doustnym podaniu produktu leczniczego.⁵ Jednakże inne dane sugerują, że standardowy posiłek może powodować zmniejszenie biodostępności do 63%.⁶ Pomimo tego, badania kliniczne, w których tabletka powlekana 10 mg była podawana niezależnie od czasu przyjmowania posiłków, wykazały bezpieczeństwo stosowania i skuteczność produktu leczniczego.⁷

Dystrybucja leku w organizmie

Montelukast charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza – ponad 99% leku występuje w postaci związanej.⁸ Objętość dystrybucji montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi średnio 8-11 litrów, co świadczy o umiarkowanej dystrybucji leku w organizmie.⁹

Istotną informacją z punktu widzenia bezpieczeństwa terapii jest fakt, że montelukast w minimalnym stopniu przenika przez barierę krew-mózg, co zostało potwierdzone w badaniach na szczurach z użyciem znakowanego radioaktywnie leku.¹⁰ Dodatkowo, po 24 godzinach od podania znakowanego radioaktywnie montelukastu stężenie leku we wszystkich pozostałych tkankach było minimalne.¹¹

Metabolizm montelukastu

Montelukast podlega intensywnym przemianom metabolicznym w organizmie.¹² Głównym enzymem uczestniczącym w metabolizmie montelukastu jest cytochrom P450 2C8.¹³ W procesie metabolizmu montelukastu w mniejszym stopniu mogą również uczestniczyć enzymy CYP 3A4 oraz CYP 2C9.¹⁴

Istotne z klinicznego punktu widzenia jest to, że stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były nieoznaczalne zarówno u dorosłych, jak i u dzieci otrzymujących dawki terapeutyczne leku.¹⁵ Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.¹⁶

Badania in vitro z użyciem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazały, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują aktywności cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6.¹⁷ Ten fakt ma istotne znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych.

Eliminacja leku

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min.¹⁸ Badania z użyciem znakowanego radioaktywnie montelukastu wskazują, że po podaniu doustnym aż 86% radioaktywności jest wykrywane w kale zebranym w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2% w moczu.<sup data-drug="Montelukast Teva" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie montelukastu, 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 19 Dane te, w połączeniu z wynikami oceny biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, jednoznacznie wskazują, że montelukast i jego metabolity są wydalane niemal wyłącznie z żółcią.²⁰

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Właściwości farmakokinetyczne montelukastu zostały ocenione również w wybranych grupach pacjentów:

• Pacjenci w podeszłym wieku – nie wymagają modyfikacji dawkowania.²¹
• Pacjenci z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby – nie wymagają modyfikacji dawkowania.²²
• Pacjenci z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów wg skali Childa i Pugha) – brak danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu w tej grupie pacjentów.²³
• Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek – nie przeprowadzono badań w tej grupie. Jednakże ze względu na to, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, można założyć, że zmiana dawkowania nie jest konieczna u tych pacjentów.²⁴

Interakcje farmakokinetyczne

Podczas stosowania dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy większych niż zalecane do stosowania u pacjentów dorosłych) obserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Efektu tego nie stwierdzono natomiast podczas stosowania produktu leczniczego w zalecanej dawce 10 mg raz na dobę.²⁵

Warto również podkreślić, że itrakonazol, będący inhibitorem CYP 3A4, nie zmieniał farmakokinetyki montelukastu u zdrowych osób otrzymujących lek w dawce 10 mg, co sugeruje minimalny wpływ tego szlaku metabolicznego na eliminację montelukastu.²⁶