Właściwości farmakokinetyczne montelukastu

Montelukast Aurovitas zawiera montelukast sodowy w postaci tabletek do rozgryzania i żucia, wykazując charakterystyczne parametry farmakokinetyczne, które warunkują jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych tego leku z podziałem na poszczególne procesy.

Wchłanianie

Montelukast charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. W przypadku tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 2 godzin od podania na czczo. Średnia biodostępność po podaniu doustnym tego preparatu wynosi 73%. Należy zaznaczyć, że standardowy posiłek wpływa na zmniejszenie biodostępności do 63%.¹

Dla porównania, w przypadku tabletek powlekanych 10 mg podawanych dorosłym na czczo, średnie maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane w ciągu 3 godzin, a średnia biodostępność wynosi 64%. W przypadku tej postaci leku standardowy posiłek nie wpływa na biodostępność ani na Cmax.²

Dystrybucja

Po wchłonięciu montelukast wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza, przekraczający 99%. Objętość dystrybucji leku w stanie stacjonarnym mieści się w zakresie 8-11 litrów. Badania prowadzone z wykorzystaniem znakowanego radioaktywnie montelukastu u szczurów wykazały minimalne przenikanie leku przez barierę krew-mózg. Co istotne, po 24 godzinach od podania znakowanego radioaktywnie leku, jego stężenie we wszystkich pozostałych tkankach również było minimalne.³

Metabolizm

Montelukast podlega intensywnym przemianom metabolicznym w organizmie. Istotnym aspektem jest fakt, że w badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, stężenia metabolitów w osoczu w stanie stacjonarnym były nieoznaczalne.⁴

Głównym enzymem uczestniczącym w metabolizmie montelukastu jest cytochrom P450 2C8. Dodatkowo, enzymy CYP 3A4 oraz CYP 2C9 mogą odgrywać pewną rolę w tym procesie, choć ich wpływ jest niewielki. Badania wykazały, że itrakonazol, będący inhibitorem CYP 3A4, nie zmieniał farmakokinetyki montelukastu u zdrowych osób otrzymujących lek w dawce 10 mg, co potwierdza drugorzędne znaczenie tego enzymu w metabolizmie leku.⁵

Badania in vitro dostarczyły ważnych informacji na temat potencjalnych interakcji lekowych – terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują izoenzymów 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 czy 2D6 cytochromu P450. Warto podkreślić, że udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.⁶

Eliminacja

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie montelukastu, aż 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, natomiast mniej niż 0,2% w moczu.<sup data-drug="Montelukast Aurovitas" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie montelukastu 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 7

Wyniki te, w połączeniu z danymi dotyczącymi biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, wskazują jednoznacznie, że montelukast i jego metabolity są wydalane niemal wyłącznie z żółcią, co ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie przy dostosowywaniu dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek.⁸

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Analiza właściwości farmakokinetycznych montelukastu w różnych grupach pacjentów dostarcza istotnych wskazówek dotyczących dostosowania dawkowania:

• Pacjenci w podeszłym wieku – nie jest konieczna modyfikacja dawki.⁹
• Pacjenci z niewydolnością wątroby – modyfikacja dawki nie jest wymagana w przypadku łagodnej do umiarkowanej niewydolności. Brak jest jednak danych dotyczących farmakokinetyki leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (w skali Child-Pugh > 9 punktów). ^{9 punktów).”>10}
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – ze względu na fakt, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, można założyć, że modyfikacja dawkowania nie jest konieczna. Należy jednak zaznaczyć, że nie przeprowadzono formalnych badań u pacjentów z tą grupą zaburzeń.¹¹

Interakcje farmakokinetyczne

Przy stosowaniu montelukastu w dużych dawkach (20 i 60 razy większych od zalecanych do stosowania u osób dorosłych) zaobserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu. Efektu tego nie stwierdzono podczas stosowania leku w zalecanej dawce 10 mg raz na dobę, co jest istotną informacją w kontekście bezpieczeństwa farmakoterapii, szczególnie u pacjentów stosujących jednocześnie preparaty teofiliny.¹²

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych montelukastu