Właściwości farmakokinetyczne montelukastu

Produkt leczniczy Montelukast Medreg w postaci tabletek powlekanych zawiera montelukast sodowy w ilości odpowiadającej 10 mg montelukastu. Charakterystyka farmakokinetyczna tej substancji obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji leku z organizmu. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych właściwości w oparciu o wyniki badań klinicznych.¹

Wchłanianie montelukastu

Montelukast charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. U pacjentów dorosłych otrzymujących na czczo tabletkę powlekaną 10 mg, średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane po 3 godzinach (Tmax). Biodostępność po podaniu doustnym wynosi średnio 64%. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, standardowy posiłek nie wpływa na biodostępność ani na wartość Cmax po doustnym przyjęciu leku. Potwierdzono bezpieczeństwo stosowania i skuteczność terapeutyczną w badaniach klinicznych, w których tabletki powlekane 10 mg były podawane niezależnie od pory przyjmowania posiłków.²

W przypadku tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg, podawanych dorosłym na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane szybciej – w ciągu dwóch godzin. Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 73%, jednak standardowy posiłek powoduje jej zmniejszenie do 63%.³

Dystrybucja montelukastu w organizmie

Montelukast wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza, przekraczający 99%. Objętość dystrybucji montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi przeciętnie 8-11 litrów. Badania doświadczalne przeprowadzone na szczurach z zastosowaniem radioaktywnie znakowanego montelukastu wykazały jego minimalne przenikanie przez barierę krew-mózg. Dodatkowo, po upływie 24 godzin od podania leku, stężenie związków znakowanych radioaktywnie było minimalne we wszystkich badanych tkankach organizmu.⁴

Metabolizm montelukastu

Montelukast podlega intensywnym przemianom metabolicznym w organizmie. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych prowadzonych w różnych grupach wiekowych (dorośli, młodzież i dzieci) stwierdzono, że stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były nieoznaczalne.⁵

Głównym enzymem uczestniczącym w metabolizmie montelukastu jest cytochrom P450 2C8. W procesie metabolizmu mogą również brać udział, choć w mniejszym stopniu, izoenzymy CYP 3A4 oraz 2C9. Potwierdza to obserwacja, że itrakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie wpływał na farmakokinetykę montelukastu u zdrowych osób przyjmujących dawkę 10 mg. Badania in vitro z wykorzystaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazały, że montelukast w stężeniach terapeutycznych występujących w osoczu nie hamuje aktywności kluczowych izoenzymów cytochromu P450, takich jak: 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 ani 2D6. Należy podkreślić, że udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.⁶

Eliminacja montelukastu

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym podaniu radioaktywnie znakowanego montelukastu, zdecydowaną większość radioaktywności (86%) wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, natomiast mniej niż 0,2% w moczu. Te wyniki, w połączeniu z szacunkowymi wartościami biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, wskazują, że zarówno montelukast, jak i jego metabolity są wydalane niemal wyłącznie z żółcią.<sup data-drug="Montelukast Medreg" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie montelukastu, 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 7

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Dostosowanie dawki montelukastu nie jest konieczne w następujących grupach pacjentów:

• U osób w podeszłym wieku
• U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby
• U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek – ze względu na to, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, można założyć brak konieczności modyfikacji dawkowania w tej grupie chorych

Należy zaznaczyć, że brak jest danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów w skali Child-Pugh). ^{9 punktów w skali Child-Pugh).”>8}

Interakcje farmakokinetyczne

W badaniach klinicznych zaobserwowano, że podczas stosowania dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy większych od dawki zalecanej u dorosłych) występowało zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu. Efektu tego nie obserwowano podczas stosowania montelukastu w standardowej zalecanej dawce wynoszącej 10 mg raz na dobę.⁹