Wchłanianie

Proces wchłaniania montelukastu po podaniu doustnym charakteryzuje się wysoką szybkością. Po przyjęciu tabletki powlekanej zawierającej 10 mg substancji czynnej przez dorosłych pacjentów na czczo, maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) jest osiągane po około 3 godzinach (Tmax). Biodostępność montelukastu po podaniu doustnym wynosi średnio 64%. Istotnym jest fakt, że spożycie standardowego posiłku nie wpływa na biodostępność oraz wartość Cmax substancji czynnej po podaniu doustnym. Badania kliniczne potwierdziły bezpieczeństwo stosowania oraz skuteczność terapeutyczną tabletki powlekanej 10 mg bez względu na porę przyjmowania w stosunku do posiłków.¹

W przypadku tabletki do rozgryzania i żucia zawierającej 5 mg montelukastu, podawanej dorosłym na czczo, maksymalne stężenie w osoczu krwi jest osiągane wcześniej – już po 2 godzinach. Dla tej postaci farmaceutycznej biodostępność wynosi średnio 73%, jednak ulega ona obniżeniu do poziomu 63% po przyjęciu standardowego posiłku.²

Dystrybucja

Montelukast charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99%. Objętość dystrybucji substancji czynnej w stanie stacjonarnym wynosi średnio od 8 do 11 litrów. Badania prowadzone na modelach zwierzęcych (szczury) z wykorzystaniem znakowanego radioaktywnie montelukastu wykazały minimalne przenikanie substancji przez barierę krew-mózg. Ponadto, po upływie 24 godzin od momentu podania dawki leku, stężenia substancji znakowanej radioaktywnie były minimalne we wszystkich badanych tkankach.³

Metabolizm

Montelukast podlega intensywnym procesom metabolicznym. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych, stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były na poziomie nieoznaczalnym, zarówno u pacjentów dorosłych, jak i dzieci.⁴

Enzymy uczestniczące w metabolizmie

Cytochrom P450 2C8 stanowi główny enzym odpowiedzialny za metabolizm montelukastu. Dodatkowo, enzymy CYP 3A4 oraz CYP 2C9 mogą mieć niewielki udział w procesach metabolicznych, chociaż badania wykazały, że itrakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie wpływa na parametry farmakokinetyczne montelukastu u zdrowych uczestników badania, którzy przyjmowali dawkę 10 mg montelukastu codziennie.⁵

Na podstawie wyników badań in vitro z wykorzystaniem mikrosomów ludzkiej wątroby ustalono, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują działania następujących izoenzymów cytochromu P450:

• CYP 3A4
• CYP 2C9
• CYP 1A2
• CYP 2A6
• CYP 2C19
• CYP 2D6

Istotną informacją jest fakt, że udział metabolitów montelukastu w działaniu terapeutycznym substancji czynnej jest minimalny.⁶

Wydalanie

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych dorosłych osób wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym podaniu montelukastu znakowanego radioaktywnie, 86% radioaktywności wykryto w kale zebranym w ciągu 5 dni, natomiast mniej niż 0,2% wykryto w moczu. Dane te, w połączeniu z szacunkowymi wartościami biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, wskazują jednoznacznie, że substancja czynna oraz jej metabolity są wydalane prawie wyłącznie z żółcią.<sup data-drug="Monkasta" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="U zdrowych dorosłych osób klirens osoczowy montelukastu wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie montelukastu 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dniowej zbiórki, a 7

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie jest wymagane dostosowanie dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.⁸

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby dostosowanie dawki nie jest konieczne. Brak jest jednak danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów w skali Childa-Pugha).^{9 punktów w skali Childa-Pugha).”>9}

Pacjenci z niewydolnością nerek

Nie prowadzono badań z udziałem pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Jednak ze względu na fakt, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, można założyć, że nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.¹⁰

Interakcje farmakokinetyczne

Podczas stosowania dużych dawek montelukastu (20- i 60-krotnie większych od dawki zalecanej dla dorosłych) obserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu. Efektu tego nie stwierdzono podczas stosowania leku w zalecanej dawce wynoszącej 10 mg raz na dobę.¹¹