Właściwości farmakokinetyczne montelukastu

Montelukast Aurovitas to produkt leczniczy zawierający montelukast sodowy w ilości odpowiadającej 4 mg montelukastu w postaci tabletek do rozgryzania i żucia. Właściwości farmakokinetyczne tego leku charakteryzują się specyficznym profilem wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji, które zostaną szczegółowo omówione poniżej.¹

Wchłanianie

Montelukast po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. U dorosłych pacjentów po podaniu na czczo tabletki powlekanej 10 mg, średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane w ciągu 3 godzin (Tmax). Biodostępność po podaniu doustnym wynosi średnio 64%. Istotne jest, że standardowy posiłek nie wpływa na biodostępność ani na wartość Cmax po doustnym podaniu tabletek powlekanych 10 mg, co potwierdzono w badaniach klinicznych. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wykazano w przypadku przyjmowania leku niezależnie od posiłków.²

W przypadku tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg podawanej dorosłym na czczo, Cmax osiągane jest szybciej – w ciągu 2 godzin. Średnia biodostępność wynosi 73%, jednak przyjęcie standardowego posiłku powoduje jej zmniejszenie do 63%.³

W populacji pediatrycznej, u dzieci w wieku od 2 do 5 lat, po podaniu doustnym na czczo tabletki do rozgryzania i żucia 4 mg, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest również w ciągu 2 godzin po podaniu leku. Istotne różnice farmakokinetyczne obserwuje się w porównaniu z dorosłymi przyjmującymi tabletki 10 mg – średnie Cmax jest o 66% wyższe u dzieci, natomiast minimalne stężenie (Cmin) jest mniejsze.⁴

Dystrybucja

Montelukast charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99%. Objętość dystrybucji leku w stanie stacjonarnym mieści się w zakresie 8-11 litrów. Badania przeprowadzone na szczurach z wykorzystaniem znakowanego radioaktywnie montelukastu wykazały, że lek minimalnie przenika przez barierę krew-mózg. Dodatkowo zaobserwowano, że po 24 godzinach od podania leku, stężenie znakowanej radioaktywnie substancji było minimalne we wszystkich pozostałych tkankach.⁵

Metabolizm

Montelukast podlega intensywnym przemianom metabolicznym w organizmie. Istotne jest, że w badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, stężenia metabolitów w osoczu w stanie stacjonarnym były poniżej progu oznaczalności.⁶

Głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm montelukastu jest cytochrom P450 2C8. W procesach metabolicznych mogą również uczestniczyć, choć w mniejszym stopniu, CYP 3A4 oraz CYP 2C9. Badania wykazały, że itrakonazol, będący inhibitorem CYP 3A4, nie wpływał na farmakokinetykę montelukastu u zdrowych osób otrzymujących lek w dawce 10 mg. Istotne jest również, że badania in vitro dowiodły, iż terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują aktywności izoenzymów 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 czy 2D6 cytochromu P450. Metabolity montelukastu mają minimalny udział w działaniu terapeutycznym leku.⁷

Eliminacja

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie montelukastu, zdecydowaną większość radioaktywności – aż 86% – wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, podczas gdy w moczu obecne było mniej niż 0,2%. Wyniki te, w połączeniu z danymi dotyczącymi biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, wskazują na to, że lek i jego metabolity są wydalane niemal wyłącznie z żółcią.<sup data-drug="Montelukast Aurovitas" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie montelukastu 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 8

Stosowanie w szczególnych grupach pacjentów

Modyfikacja dawkowania montelukastu nie jest konieczna u pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby. Warto zaznaczyć, że nie prowadzono badań z udziałem pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, jednak biorąc pod uwagę, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, nie ma podstaw do modyfikacji dawkowania również w tej grupie pacjentów.⁹

Brak jest danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów w skali Child-Pugh). ^{9 punktów).”>10}

Interakcje farmakokinetyczne

W badaniach z zastosowaniem dużych dawek montelukastu (20-60 razy większych od zalecanych do stosowania u osób dorosłych) obserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu. Należy podkreślić, że efekt ten nie występował przy stosowaniu leku w zalecanej dawce 10 mg raz na dobę.¹¹

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych