Właściwości farmakokinetyczne leku Orilukast

Poniższe opracowanie przedstawia szczegółowe dane farmakokinetyczne montelukastu, substancji czynnej zawartej w leku Orilukast w dawce 10 mg w postaci tabletek. Analiza obejmuje kluczowe parametry farmakokinetyczne istotne z punktu widzenia praktyki klinicznej, ze szczególnym uwzględnieniem różnic w poszczególnych grupach pacjentów.

Wchłanianie montelukastu

Montelukast, substancja czynna leku Orilukast, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. U pacjentów dorosłych po podaniu na czczo tabletki 10 mg, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 3 godzin od przyjęcia (tmax). Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 64%. Istotne jest, że standardowy posiłek nie wpływa na biodostępność ani na wartość Cmax po doustnym podaniu leku. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania potwierdzono w badaniach klinicznych, w których tabletki 10 mg były podawane niezależnie od pory przyjmowania posiłków.¹

W przypadku tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg podawanych dorosłym na czczo, Cmax osiągane jest szybciej, bo już w ciągu 2 godzin. Forma ta wykazuje nieco wyższą średnią biodostępność po podaniu doustnym – 73%, jednak standardowy posiłek powoduje jej zmniejszenie do 63%.²

Dystrybucja montelukastu

Montelukast charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99%. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi przeciętnie 8-11 litrów. Badania przeprowadzone na szczurach z wykorzystaniem montelukastu znakowanego promieniotwórczo wykazały minimalne przenikanie substancji przez barierę krew-mózg. Co istotne, stężenia związków znakowanych promieniotwórczo po 24 godzinach od podania dawki były minimalne we wszystkich pozostałych badanych tkankach.³

Metabolizm montelukastu

Montelukast podlega intensywnym procesom metabolicznym. W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek terapeutycznych zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, stężenia metabolitów w osoczu w stanie stacjonarnym były na poziomie nieoznaczalnym.⁴

Głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm montelukastu jest cytochrom P450 2C8. W procesie biotransformacji uczestniczą również, choć w mniejszym stopniu, izoenzymy CYP 3A4 i 2C9. Potwierdzają to badania, w których itrakonazol, silny inhibitor CYP 3A4, nie wpływał na farmakokinetykę montelukastu u zdrowych osób otrzymujących lek w dawce 10 mg na dobę. Badania in vitro z wykorzystaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazały, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują izoenzymów cytochromu P450: 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 ani 2D6. Warto podkreślić, że udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.⁵

Eliminacja montelukastu

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 mL/min. Po doustnym podaniu znakowanego promieniotwórczo montelukastu, aż 86% dawki znakowanej radioaktywnie wykryto w kale zebranym w ciągu 5 dni, natomiast w moczu stwierdzono zaledwie <0,2% dawki. Te dane, w połączeniu z szacunkowymi wartościami biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, jednoznacznie wskazują, że montelukast i jego metabolity są wydalane prawie wyłącznie z żółcią.<sup data-drug="Orilukast" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 mL/min. Po doustnym podaniu znakowanego promieniotwórczo montelukastu 86% dawki znakowanej radioaktywnie wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 6

Farmakokinetyka w grupach specjalnych

Wpływ wieku i zaburzeń czynności wątroby

Montelukast nie wymaga dostosowania dawki u osób w podeszłym wieku. Podobnie, u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby modyfikacja dawkowania nie jest konieczna. Należy jednak zwrócić uwagę, że brak jest danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (>9 punktów w skali Childa-Pugha).^{9 w skali Childa-Pugha).”>7}

Wpływ zaburzeń czynności nerek

Nie przeprowadzono badań z udziałem pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Jednak ze względu na fakt, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, można przyjąć, że nie jest konieczna modyfikacja dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.⁸

Interakcje farmakokinetyczne

Podczas badań z zastosowaniem dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy większych od zalecanych do stosowania u dorosłych) obserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu. Warto podkreślić, że efektu tego nie stwierdzono podczas stosowania leku w zalecanej klinicznie dawce 10 mg raz na dobę.⁹

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych montelukastu