Interakcje leku
Orilukast 10 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Montelukast, substancja czynna preparatu Orilukast, może być stosowany jednocześnie z innymi lekami zwykle wykorzystywanymi w zapobieganiu i długotrwałym leczeniu astmy. Badania kliniczne wykazały, że zalecana dawka montelukastu nie wpływa w sposób klinicznie istotny na farmakokinetykę szeregu powszechnie stosowanych leków, w tym: teofiliny, prednizonu, prednizolonu, doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol z noretyndronem w stosunku 35:1), terfenadyny, digoksyny oraz warfaryny.¹

Interakcje z induktorami enzymatycznymi

W przypadku jednoczesnego stosowania montelukastu z fenobarbitalem obserwowano zmniejszenie pola pod krzywą stężenia montelukastu w osoczu (AUC) o około 40%. Ponieważ montelukast metabolizowany jest przy udziale izoenzymów CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować szczególną ostrożność podczas równoczesnego podawania tego leku z substancjami indukującymi wspomniane izoenzymy. Dotyczy to zwłaszcza pacjentów pediatrycznych przyjmujących leki takie jak fenytoina, fenobarbital czy ryfampicyna.²

Interakcje z enzymem CYP 2C8

Badania in vitro wskazują, że montelukast jest silnym inhibitorem izoenzymu CYP 2C8. Jednakże wyniki badań klinicznych dotyczących interakcji montelukastu z rozyglitazonem (reprezentatywnym substratem dla leków metabolizowanych głównie przez CYP 2C8) pokazały, że montelukast nie hamuje tego izoenzymu w warunkach in vivo. W związku z tym nie przewiduje się, aby montelukast znacząco zmieniał metabolizm produktów leczniczych metabolizowanych przez CYP 2C8, takich jak paklitaksel, rozyglitazon czy repaglinid.³

Interakcje z inhibitorami enzymatycznymi

Montelukast jest substratem dla enzymów CYP 2C8, a w mniejszym stopniu także dla CYP 2C9 i 3A4, co potwierdzono w badaniach in vitro. Badanie kliniczne dotyczące interakcji między montelukastem a gemfibrozylem (inhibitorem CYP 2C8 i 2C9) wykazało, że gemfibrozyl zwiększa ogólnoustrojową ekspozycję na montelukast ponad 4,4-krotnie. Pomimo tego istotnego wzrostu ekspozycji, nie ma konieczności rutynowej modyfikacji dawkowania montelukastu podczas jednoczesnego stosowania z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8. Należy jednak mieć na uwadze możliwość zwiększonego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych.⁴

Na podstawie danych z badań in vitro nie przewiduje się wystąpienia klinicznie istotnych interakcji ze słabszymi inhibitorami CYP 2C8, takimi jak trimetoprim. Wykazano również, że jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem (silny inhibitor CYP 3A4) nie powoduje znaczącego zwiększenia ogólnoustrojowej ekspozycji na montelukast.⁵

Interakcje leku z alkoholem

Chociaż w charakterystyce produktu leczniczego Orilukast nie przedstawiono bezpośrednich badań dotyczących interakcji montelukastu z alkoholem, należy rozważyć potencjalne konsekwencje jednoczesnego stosowania tych substancji. Alkohol, podobnie jak wiele leków, jest metabolizowany w wątrobie, co teoretycznie może prowadzić do konkurencji metabolicznej.

Ponieważ montelukast jest metabolizowany głównie z udziałem izoenzymów CYP 3A4, 2C8 i 2C9, a alkohol jest metabolizowany przez inne enzymy (głównie dehydrogenazę alkoholową i CYP 2E1), bezpośrednia interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna. Jednakże, ze względu na potencjalny wpływ alkoholu na funkcje wątroby, szczególnie podczas długotrwałego spożywania, może dojść do zmiany metabolizmu montelukastu.

Z klinicznego punktu widzenia, zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego spożywania alkoholu i stosowania leku Orilukast, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją wątroby lub przyjmujących inne leki metabolizowane w wątrobie.

Tabela interakcji leku Orilukast

Wyjaśnienie poziomów istotności interakcji

• Wysoki – interakcja o potencjalnie istotnym znaczeniu klinicznym, może wymagać modyfikacji dawkowania lub szczególnego monitorowania pacjenta.
• Umiarkowany – interakcja o możliwym znaczeniu klinicznym, zalecana ostrożność podczas jednoczesnego stosowania.
• Niski – interakcja o niewielkim lub zerowym znaczeniu klinicznym, zwykle nie wymaga modyfikacji leczenia.