Właściwości farmakokinetyczne montelukastu

Montelukast, substancja czynna zawarta w preparacie Montelukast Teva, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania leku.¹

Wchłanianie

Montelukast po podaniu doustnym podlega szybkiemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego. Proces ten charakteryzuje się następującymi parametrami:

• U osób dorosłych otrzymujących tabletkę powlekaną 10 mg na czczo, średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane po 3 godzinach od podania (Tmax)
• Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym tabletek powlekanych wynosi 64%
• Standardowy posiłek nie wpływa na biodostępność ani na Cmax przy stosowaniu tabletek powlekanych 10 mg

²

W przypadku tabletek do rozgryzania i żucia parametry wchłaniania przedstawiają się następująco:

• U osób dorosłych po podaniu na czczo tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg, Cmax jest osiągane po 2 godzinach
• Średnia dostępność biologiczna tabletek do rozgryzania i żucia wynosi 73%
• Standardowy posiłek zmniejsza biodostępność tabletek do rozgryzania i żucia do 63%

³

W populacji pediatrycznej w wieku 2-5 lat, która stosuje tabletki do rozgryzania i żucia 4 mg, obserwuje się następujące parametry:

• Cmax osiągane jest po 2 godzinach od podania leku na czczo
• Średnie Cmax jest o 66% większe w porównaniu z wartościami u dorosłych przyjmujących tabletki 10 mg
• Średnie Cmin jest mniejsze niż u osób dorosłych stosujących tabletki 10 mg

⁴

Dystrybucja

Po wchłonięciu do krwioobiegu montelukast charakteryzuje się specyficznym profilem dystrybucji:

• Lek w ponad 99% wiąże się z białkami osocza, co może wpływać na jego aktywność i interakcje z innymi lekami
• W stanie stacjonarnym objętość dystrybucji montelukastu wynosi średnio 8-11 litrów
• Badania przeprowadzone na szczurach z użyciem znakowanego radioaktywnie montelukastu wykazały minimalne przenikanie leku przez barierę krew-mózg
• Po 24 godzinach od podania dawki, stężenia leku znakowanego radioaktywnie były minimalne we wszystkich badanych tkankach

⁵

Metabolizm

Montelukast podlega intensywnym przemianom metabolicznym w organizmie:

• W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były na poziomie nieoznaczalnym
• Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem uczestniczącym w metabolizmie montelukastu
• Dodatkowo w metabolizmie mogą brać udział izoenzymy CYP 3A4 oraz CYP 2C9, jednak ich rola jest mniejsza
• Badania wykazały, że itrakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie wpływa na farmakokinetykę montelukastu u zdrowych osób otrzymujących lek w dawce 10 mg

⁶

W badaniach in vitro z zastosowaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazano, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują aktywności głównych izoenzymów cytochromu P450, takich jak: 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. To sugeruje niewielkie ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.⁷

Wydalanie

Proces wydalania montelukastu charakteryzuje się następującymi parametrami:

• Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min
• Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu, 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki
• Mniej niż 0,2% radioaktywności wykryto w moczu
• Montelukast i jego metabolity są wydalane niemal wyłącznie z żółcią

<sup data-drug="Montelukast Teva" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu, 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 8

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Profil farmakokinetyczny montelukastu może ulegać modyfikacjom w zależności od stanu klinicznego pacjenta:

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczne dostosowanie dawkowania, co wskazuje na brak istotnych zmian w farmakokinetyce leku związanych z wiekiem.⁹

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby nie jest wymagane dostosowanie dawkowania. Brak jest jednakże danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów wg skali Childa i Pugha).¹⁰

Pacjenci z niewydolnością nerek

Nie przeprowadzono specyficznych badań u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Ze względu na to, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, można założyć, że nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.¹¹

Interakcje farmakokinetyczne

Podczas stosowania dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy większych od zalecanych do stosowania u osób dorosłych) obserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Efektu tego nie stwierdzono podczas stosowania produktu leczniczego w zalecanej dawce 10 mg raz na dobę.¹²