Właściwości farmakokinetyczne leku Romilast – charakterystyka ogólna

Montelukast, substancja czynna leku Romilast (4 mg, tabletki do rozgryzania i żucia), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis parametrów farmakokinetycznych montelukastu, obejmujący procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku z organizmu.¹

Wchłanianie montelukastu

Montelukast charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. W przypadku tabletek powlekanych 10 mg stosowanych u dorosłych, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane po około 3 godzinach (Tmax) od przyjęcia leku na czczo. Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 64%. Istotne jest, że standardowy posiłek nie wpływa na biodostępność ani na maksymalne stężenie leku w osoczu po doustnym podaniu produktu leczniczego.²

W przypadku tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg podawanych dorosłym na czczo, Cmax występuje już po 2 godzinach. Średnia biodostępność po podaniu doustnym tej postaci leku wynosi 73%, przy czym standardowy posiłek zmniejsza biodostępność do 63%.³

Wchłanianie u dzieci

U dzieci w wieku od 2 do 5 lat, którym podano na czczo tabletkę do rozgryzania i żucia 4 mg (Romilast), maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) występuje w ciągu 2 godzin od podania leku. Charakterystyczne dla tej grupy wiekowej jest to, że średnie Cmax jest o 66% większe w porównaniu z wartością osiąganą u pacjentów dorosłych przyjmujących tabletki 10 mg. Jednocześnie minimalne stężenie leku (Cmin) jest mniejsze niż u dorosłych.⁴

Dystrybucja montelukastu w organizmie

Montelukast wykazuje bardzo silne wiązanie z białkami osocza przekraczające 99%. Objętość dystrybucji montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi przeciętnie od 8 do 11 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Badania na szczurach z zastosowaniem znakowanego radioaktywnie montelukastu wykazały, że lek minimalnie przenika przez barierę krew-mózg. Co więcej, po 24 godzinach od podania dawki, stężenia znakowanego radioaktywnie związku były minimalne we wszystkich innych badanych tkankach.⁵

Metabolizm montelukastu

Montelukast podlega intensywnemu metabolizmowi w organizmie. W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek terapeutycznych, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były na poziomie nieoznaczalnym.⁶

Enzymy uczestniczące w metabolizmie

Głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm montelukastu jest cytochrom P450 2C8. W mniejszym stopniu w procesie tym uczestniczą również enzymy CYP 3A4 oraz CYP 2C9. Badania wykazały, że itrakonazol, który jest inhibitorem CYP 3A4, nie zmieniał farmakokinetyki montelukastu u zdrowych osób przyjmujących lek w dawce 10 mg.⁷

Dodatkowe badania in vitro z wykorzystaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazały, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują izoenzymów cytochromu P450, takich jak: 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 czy 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest oceniany jako minimalny.⁸

Eliminacja montelukastu

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu, aż 86% radioaktywności wykryto w kale zebranym w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2% w moczu. Te wyniki, w połączeniu z szacunkowymi wartościami biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, jednoznacznie wskazują, że montelukast i jego metabolity są wydalane niemal wyłącznie z żółcią.<sup data-drug="Romilast" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 9

Farmakokinetyka w różnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagane dostosowanie dawki montelukastu, co wskazuje na brak istotnych zmian w farmakokinetyce leku w tej grupie wiekowej.¹⁰

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawki montelukastu. Brak jest jednak danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (>9 punktów w skali Childa-Pugha).^{9 punktów w skali Childa-Pugha).”>11}

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych z udziałem pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Jednakże, biorąc pod uwagę fakt, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, można założyć, że nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek.¹²

Interakcje farmakokinetyczne

Podczas stosowania dużych dawek montelukastu (20- i 60-krotnie większych od dawki zalecanej u osób dorosłych) zaobserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Nie stwierdzono jednak takiego działania podczas stosowania leku w zalecanej dawce 10 mg raz na dobę, co wskazuje na brak istotnych klinicznie interakcji przy stosowaniu dawek terapeutycznych.¹³

Charakterystyka postaci farmaceutycznej

Romilast (4 mg) jest dostępny w postaci tabletek do rozgryzania i żucia. Tabletki mają różowy do czerwonego, marmurkowy wygląd, owalny kształt i są obustronnie wypukłe. Na jednej stronie wytłoczony jest napis „MT4”, druga strona jest gładka.¹⁴

Tabletki zawierają 4 mg montelukastu w postaci montelukastu sodowego. Wśród substancji pomocniczych o znanym działaniu należy wymienić 1,2 mg aspartamu (E 951) oraz 165,17 mg mannitolu (E 421) w każdej tabletce.¹⁵